กรุงเทพฯ เมืองหลวงของประเทศไทยมีมนต์เสน่ห์มากมายชวนให้ติดตามและค้นหา เคยมีฝรั่งชาติตะวันตกจำนวนไม่น้อยบอกกับ Mr.Flower ว่า หากจะเที่ยวกรุงเทพฯให้ทะลุปรุโปร่งทุกซอกทุกมุมแล้ว ต้องใช้เวลาเที่ยวไม่ต่ำกว่า 1 เดือน แล้วคุณ ๆ ล่ะ เห็นด้วยหรือไม่กับคำกล่าวของชาวต่างชาติที่กล่าวในข้างต้น

พูดก็พูดเถอะนะ คนกรุงเทพฯแท้ๆ จำนวนไม่น้อยก็ไม่เคยเที่ยวกรุงเทพฯ และอาจจะไม่ค่อยรู้จักแหล่งท่องเที่ยวของกรุงเทพฯ ด้วยซ้ำไป แต่อุตส่าห์เดินทางไปเยือนมาแล้วหลายสิบประเทศ แบบนี้เข้าตำรา “ใกล้เกลือกินด่าง” หรือเปล่าหนอ

ถ้าเช่นนั้น วันนี้เราจะชวนคนไทย โดยเฉพาะคนกรุงเทพฯไปเที่ยวเยาวราช หรือไชน่าทาวน์เมืองไทยด้วยกัน เยาวราชมีชื่อเสียงโด่งดังมิใช่ย่อยในหมู่ชาวต่างชาติเยาวราชยังได้รับการขนามนามว่า เป็นแหล่งที่มีอาหารการกินอุดมสมบูรณ์มากที่สุดแห่งหนึ่งของกรุงเทพฯ เพราะมีร้านขายอาหารทั้งที่ตั้งอยู่ในอาคารและริมถนนมากมายจนนับไม่หวาดไม่ไหว

นอกจากอาหารการกินแล้ว เยาวราชยังเป็นแหล่งค้าขายทองคำ โดยเฉพาะทองรูปพรรณที่ใหญ่และสำคัญที่สุดของเมืองไทยอีกด้วย มีเพื่อนชาวอเมริกาคนหนึ่งบอก Mr.Flower ว่าร้านขายทองในเยาวราชมีจำนวนมากกว่าร้านขายทองในเมืองใหญ่ๆ ของสหรัฐ เสียอีก

ครั้นพอตกยามค่ำ เยาวราชก็จะสว่างไสวและเจิดจ้าไปด้วยแสงไฟนีออนสารพัดสีที่ประดับประดาอยู่บนป้ายชื่อของห้างร้านน้อยใหญ่ แสงไฟจากสารพัดป้ายช่วยเพิ่มสีสันและเสน่ห์ให้กับเยาวราชไปอีกแบบ

มนต์เสน่ห์อีกอย่างของย่านเยาวราชคือวิถีชีวิตของคนไทยเชื้อสายจีน และร้านรวงขนาดเล็กจำนวนมากมายที่กระจายตัวอยู่ในห้องแถวสองฟากฝั่งถนน ร้านรวงเหล่านั้นขายสินค้าทุกสรรพสิ่งตั้งแต่ของกินยันของใช้ รวมถึงเครื่องประดับ เครื่องประกอบพิธีกรรมทางศาสนา เสื้อผ้าแพรพรรณ และเครื่องจักรเครื่องกล พูดง่ายๆ ว่าจะสรรหาอะไรก็สามารถหาได้จากเยาวราช

จากการไปเดินเยาวราชเมื่อเร็วๆ นี้ ก็ได้พบว่ามีร้านขายของโชห่วยร้านเล็กๆ ร้านหนึ่งชื่อ ลอ.เยาวราช อยู่ใกล้กับซอยตลาดเก่า ร้านโชห่วยที่ว่านี้ก็ขายของเหมือนร้านทั่วๆ ไป แต่ที่สะดุดตาก็เพราะวิธีการประดับประดาและตกแต่งร้านให้ดูโปร่งโล่ง จัดวางสินค้าเป็นหมวดหมู่ดูเป็นระเบียบ ส่วนหน้าร้านก็มีจักรยานจอดอยู่ จักรยานคันนี้มีตะกร้าหวายใส่ดอกโบตั๋นสีชมพูหวานแหววเต็มตะกร้า อานหลังมีน้องหมีสีน้ำตาลนั่งซ้อนอยู่ ภายในร้านเต็มไปด้วยโคมกระดาษสีเขียวมรกต เห็นแล้วอดเดินเข้าไปดูเสียมิได้ สอบถามไป-มาก็รู้ว่าจริงๆ แล้วร้านนี้อายุก็ปาเข้าไปเกือบ 70 ปี แต่ลูกหลานรุ่นปัจจุบันเกิดไอเดียบรรเจิดปรับปรุงร้านจนสุดชิค ทำให้ดูทันสมัยแต่ก็ไม่ทิ้งรากเหง้าและกลิ่นอายของความดั่งเดิม

เมื่อดูและคุยกับเจ้าของร้านรุ่นล่าสุดที่ชื่ออิกคิวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เดินต่อไปยังวัดมังกรกมลาวาส หรือวัดเล่งเน่ยยี่ บนถนนเจริญกรุง ระหว่างซอยเจริญกรุง 19 กับ 21 ชื่อมังกรกมลาวาส ได้รับพระราชทานจาก พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดมังกรฯ ก่อตั้งเมื่อปีพ.ศ. 2414 เป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบจีนแต้จิ๋ว ภายในมีวิหารเทพเจ้า วิหารจตุโลกบาลในชุดนักรบจีน และพระอุโบสถประดิษฐานพระศากยมุนีพุทธเจ้า พระอมิตาภะพุทธเจ้า และพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้า เรียกว่าซำป้อหุกโจ้ว พร้อมกับพระอรหันต์อีก 18 องค์ เรียกว่าจับโป๊ยหล่อหั่ง

ผู้คนมักไปไหว้ขอพรจากเทพเจ้าในวัดมังกรฯ โดยเฉพาะเทพเจ้าไท้ส่วย เอี๊ยะ เทพผู้คุ้มครองดวงชะตา เทพเจ้าหั่วท้อเซียงซือกง หรือเทพเจ้าแห่งหมอยา และที่นิยมไหว้ขอพรกันมากที่สุดก็คือ เทพเจ้าแห่งโชคลาภ ไฉ่ซิ้งเอี๊ย และเทพเจ้าเห้งเจีย หรือไต่เสี่ยหุกโจ้ว พระเมตไตรยโพธิสัตว์ หรือปู๊กุ่ยหุกโจ้ว ซึ่งคล้ายกับพระสังกัจจายน์ กวนอิมผู่สัก หรือพระโพธิสัตว์กวนอิม รวมถึงแป๊ะกงและแป๊ะม่า โดยรวมแล้วเทพเจ้าในวัดมังกรฯ มีทั้งหมด 58 องค์

ไหว้พระไหว้เจ้าเสร็จสรรพเรียบร้อยก็เดินเล่นไปมาจนช่วงถึงเวลาเย็นย่ำก็ค่อย เดินออกมาหาของอร่อยๆ กินให้หนำใจ ขอย้ำว่าบนถนนเยาวราชมีอาหารอร่อยๆ ให้เลือกกินจนไม่สามารถบรรยายได้หมด มีทั้งอาหารทะเล อาหารจีน อาหารไทย และขนมนมเนยสารพัดสารพัน

หากคุณไม่ได้แวะไปเที่ยวเยาวราชมานานแล้ว ขอแนะนำว่าลองหาเวลาไปเดินเล่นที่เยาวราชอีกสักครั้ง แล้วจะรู้ว่าเยาวราชน่าสนใจจริงๆ ผมรับรอง