19 พ.ค. 56 ที่สถาบันรัชต์ภาคย์ มีเสวนาวิชาการเรื่อง บทบาทงานวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน(AEC) โดยผู้ร่วมเสวนาประกอบไปด้วย นายนริศ ขำนุรักษ์ ส.ส.พัทลุง พรรคประชาธิปัตย์ นายรังสรรค์ ประเสริฐศรี รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยเจ้าพระยา นายวิชัย แหวนเพชร อาจารย์ประจำ มหาวิทยาลัยราชภัฎพระนคร

โดยในวงเสวนาได้แสดงความเห็นสรุปได้ใจความว่า สภาพการณ์เข้าสู่ AEC ล่าช้ากว่ากำหนด และน่าห่วงการเชื่อมโยงมิติสัมพันธ์ของหน่วยงานในประเทศไทยและหน่วยงานของสมาชิกอาเซียน ซึ่งประเทศไทยยึดเอาแผนแม่บทมาเป็นกรอบแนวคิดการปฏิบัติเพื่อให้ได้ตามเป้าหมายฝ่ายเดียว แต่เป็นกรอบแนวคิดไม่ลึกซึ้ง จึงทำให้มีอุปสรรคมากเกินไป อาทิ แผนปฏิบัติการด้านการศึกษาอาเซียน 5 ปี แผนปฏิบัติการความร่วมมือด้านพลังงาน แผนแม่บทกิจการโทรคมนาคม และแผนยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวอาเซียน ดังนั้น เพื่อให้เป้าหมายแต่ละส่วนงานเข้าสู่การเป็น AEC ให้สมบูรณ์แบบสอดรับกันแต่ละประเทศ จึงควรเอางานวิจัยเพื่อการพัฒนา เป็นเครื่องมือในการเชื่อมโยงปฏิบัติได้จริง แทนที่การถกเถียงด้วยวิสัยทัศน์ หรือแนวคิดมุมมอง

ดังนั้น เวลาที่เหลือประมาณ 2 ปี ประเทศไทยควรปรับตัวเชิงรุก ภาครัฐจะต้องสนับสนุนการวิจัยของหน่วยงานรัฐ และสถาบันการศึกษาสร้างสรรค์งานวิจัยเพื่อพัฒนาเข้าสู่ความเป็น AEC ดังนั้น 1.ประเด็นเรื่องงานวิจัยจะต้องเป็นปัญหานำวิจัยที่เกิดจากปัญหางานของ AEC ทั้งของไทยและของชาติสมาชิก 2.งานวิจัยนโยบายสาธารณะต้องอาศัยนักวิชาการจำนวนมากในแบบการรวมกลุ่มนักวิชาการจากหลายสาขา 3.งบประมาณสนับสนุนต้องมีอย่างเพียงพอ โดยเฉพาะเมื่อต้องลงพื้นที่เจาะลึกกลุ่มเป้าหมาย ของแต่ละประเทศ และ 4.ต้องติดตามเรื่องเป็นประจำ และมุ่งมั่นให้ผลการวิจัยนำไปสู่การปฏิบัติได้ ทั้งนี้ ขอเสนอแนะให้มีการรวมคณะวิจัย และจัดตั้งกองทุนวิจัยเพื่อการพัฒนา AEC ขึ้นมาเพื่อทำงานบูรณาการแผนและนโยบายสู่ความเป็นหนึ่งเดียวในภูมิภาคตามฝันได้ต่อไป