ในอินเดียฉันไม่เห็นอะไร ไม่เห็น ขอทาน ไม่เห็น สิ่งปฏิกูลเน่าเปื่อย ไม่เห็น ซากปรักหักพัง ไม่เห็น อะไรตามที่ใครเคยเห็น อินเดีย.. ที่ฉันเห็น มีเพียงคนบ้าคนหนึ่งที่กำลังเดินทางไม่หยุดหย่อน เพียงอยากเห็นตัวเองในที่ต่างออกไป . Shai Don King

 

ฝ่าเปลวแดดอันร้อนอ้าว ฝ่าฝูงดงสิบล้อมหันตภัย

ฝ่ารถวิ่งข้ามตัดถนนไปหน้าตาเฉย

ฝ่าฝูงวัว ฝูงควาย ฝูงแพะ แล้วแต่จะมา แล้วแต่จะไป!

.

คุณเข้าใจใช่มั้ย มันเป็นอะไรที่ยากเกินจะเดาใจ

555555555555555555555555555

อินเดีย

แผ่นดินพิเศษที่มีถนนเฉพาะกิจไว้ "ปราบเซียน" อย่างแท้จริง !

.

ไม่มีเวลาให้กระพริบตา !!

.

เปิดคันเร่งบิดไปตามถนน 4 เลนส์อยู่ดี ๆ ระหว่างกลางมีเกาะกลางถนนกั้น

ดูเรียบร้อย งามตาอย่างอารยะประเทศ

.

แต่บางทีรถพี่สิบล้อ นึกอยากจะผ่าก็ผ่า

ขับสวนเลนส์มาหน้าตาเฉย

.

เรื่องความเร็ว ไม่ต้องชะลอ พี่เค้าก็ไปของเค้าอย่างสบายใจ

ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอะไรทั้งนั้น

.

แต่ที่เจ็บไปกว่านั้นก็คือ

บางทีพี่ก็สวนเลนส์มาทางซ้าย บางทีพี่ก็สวนเลนส์มาทางขวา

.

เดาใจไม่ถูก!!

 

ทางเรียบๆ ดีๆ แท้ๆ แต่ทำให้ละสติไม่ได้เลย

 

ตลอดเส้นทางในอินเดียเป็นเช่นนี้้้

นับเป็นบุญกรรม และ ขวัญตาแท้ๆ ที่ได้มามีโอกาสพบเห็นสิ่งเหล่านี้

 

การขี่รถในถนนประเทศอินเดีย

นั่นถือว่าเป็นโชคดี ที่ทำให้เราได้มีโอกาสเจริญสติ เพื่อบรรลุธรรมขั้นสูง

ได้อย่างไม่ยากเย็นจริงๆ

 

555555555555555555555555555

มองวิถีอินเดียบนท้องถนน..อย่างมีศิลปะ

.

อินเดีย เป็นประเทศหนึ่งในโลก

ที่มีรากเหง้าทางวัฒนธรรมอันหลากหลาย ซับซ้อน และ งดงามที่สุดในโลกที่หนึ่ง 

.

มีทั้งเรื่องราว และ อารมณ์ อันละเอียดละออ

จนเป็นที่ยอมรับว่าเป็นแผ่นดินที่มีคุณค่าศิลปะชั้นสูงมาก ๆ

.

นึกภาพตามมานะ

.

ขณะที่โลก ร๊อค แอนด์ โรล กำลังคลั่งอาละวาดดุเดือดเผ็ดมันส์ไปทั่วโลก

เส้นเสียงกีตาร์ 6 สายได้กรีดผ่านหัวใจวัยรุ่นหนุ่มสาวมานักต่อนัก

.

แต่คุณรู้ไหมว่า อินเดีย ได้บรรจงนิ้้วพรมพรายประกับสายซีตาร์ 7 - 20 สาย

มานานเท่าไรแล้ว

.

ไม่ว่ากาลสมัยได้เปลี่ยนแนวทางการแต่งกายในแบบชาติตะวันตก

.

เสนอมุมมองวิธีคิดเกี่ยวกับเสื้อผ้า หน้า ผม

หล่อหลอมจนเป็นการค้าผ่านโลกแฟชั่นให้คนทั้งโลกหลงเดินตาม

 

แต่สำหรับ "อินเดีย"

ยังคงเป็นประเทศที่่คงไว้ซึ่งอัตลักษณ์ของตัวเอง ผ่านวิถีธรรมดา ๆ ข้างถนน

.

การแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีฉูดฉาดหลากหลาย

มันบ่งถึงวิธีคิด จารีต และการแบ่งชั้นทางความคิด

.

การแต่งแต้มสิ่งเล็กน้อยบนหน้าผาก เพื่อบอกสถานะทางสังคม

.

มันเป็นความงดงามที่คงอยู่ในทุกยุคสมัยของอินเดียได้อย่างเหลือเชื่อ

แม้โลกจะเปลี่ยนไปแล้วเท่าไรก็ตามที

.

แต่เมื่อพูดถึง "การใช้ถนน" อันแสนจะวุ่นวายในอินเดีย

.

ตลอดเวลา

 

เราจะได้ยินเสียงแตรเอ็ดตะโร

เราจะได้เห็นท้ายรถบรรทุกแทบทุกคัน จะมีคำเขียนว่า "Horn Please”

.

ที่แปลว่า "ได้โปรด...บีบแตร"

555555555555555555555555555

.

การบีบแตรแบบนั้น มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ที่เขียนให้ดูสนุก

แต่มันกลับเป็นจริง เป็นจัง มากมาย ที่ทุกคนจะต้องปฏิบัติ !

.

มีครั้งหนึ่ง ตอนที่บิดคันเร่งเพื่อแซงรถสิบล้อ

แซงแบบธรรมดาๆ เว้นระยะเพื่อตบรถเข้าเลนส์ตามปกติ

.

แต่เมื่อมองกระจกหลังไล่ตาม ปรากฏโชว์เฟ่อร์สิบล้อร้องโหวกแหวกโวยวาย

ที่เราไม่ยอมบีบแตรรถให้สัญญาเวลาแซง

.

มันเป็นเรื่องน่าพิสมัย ปนน่าเหลือเชื่อสำหรับคนไทยที่กำลังถูกด่าบนท้องถนนอินเดีย

555555555555555555555555555

ถูกด่า แล้วมีความสุขปนรอยยิ้ม

เลยอดเสียไม่ได้ที่จะหันไปพงกหัวเป็นการขอโทษที่ไม่เข้าใจวัฒนธรรมข้อนี้

ระยะทางกว่าจะมาถึง กุสินารา ค่อนข้างจะยาวไกลหลายร้อยกิโลเมตร

.

รถมอเตอร์ไซค์ 2 ล้อ ห้อตะบึงออกมาแต่เช้า

กว่าจะถึงเมืองกุสินาราก็พลบค่ำ สิ่งที่ดีที่สุดก็คือ หาที่พักนอน

.

ก่อนทางแยกเข้าเมืองไม่ไกล

ได้เผอิญเห็นป้ายโฮเทลอยู่ป้ายหนึ่ง น่าสนใจ

.

จึงบ่ายหน้ารถเข้าไป ในประตูแคบ ๆ ดูทรุดโทรม

จอดรถถามหาคนดูแลที่นี่

.

ไม่นาน ปรากฏกายพนักงานคนได้เดินเข้ามาถามไถ่

พูดคุยพอจับความเป็นสำนวนอินเดีย-อังกฤษได้ดี

.

ถามไถ่ราคาไม่แพง

ห้องนอนเดี่ยวประมาณ คืนละ สามร้อยบาท ห้องนำ้ส่วนตัว จึงตัดสินใจเข้าพัก

.

พนักงานรีบวิ่งกุลีกุจอ โบกไม้โบกมือให้ขี่รถตามเข้าไป

จากที่เห็นทรุดโทรมเงียบเหงาอยู่ภายนอก

.

ใครจะรู้ได้ ว่าเมื่อประตูชั้นในเปิดออก

ความรู้สึกเหมือนได้พบเห็นโลกอีกโลกหนึ่งอันโอ่อ่า เป็นลานกว้าง

.

มีบ่อน้ำพุ ที่คงเคยความรุ่งเรืองงดงาม อยู่กลางลานนั้น

.

มีผู้คนมากมายที่เข้าพักอยู่ภายในห้อง

มีโรงครัวคนครัวที่สำราญครึกครื้นร่วมกันประกอบอาหารค่ำ

.

พนักงานพาเดินผ่านห้องต่าง ๆ ตามระเบียง

มีแต่เสียงหญิงสาวจับกลุ่มพูดคุย

.

สายตาที่เห็น เราเสียอีกที่ดูเป็นคนแปลกหน้า

เพราะต่างใส่ชุดส่าหรีแบบอย่างคนอินเดียทั่วไป

.

ราวตากผ้ามีอยู่ในทุกหน้าห้อง ไม่เว้นแม้แต่หน้าห้องของที่ตัวเองกำลังจะนอน

.

ผ้าลูกไม้ซีทรูสีขาว ๆ

ชวนให้เกิดจินตภาพ หลับฝันดีอย่างหลีกเลี่่ยงไม่ได้แน่ ๆ

555555555555555555555555555

ยามเช้า แสงแดดอ่อน ๆ ทอดมาทางลานน้ำพุด้านล่าง

.

ตามองลงไปกลับพบเจอสิ่งน่าฉงนชวนให้คิดสงสัย

.

พระสงฆ์ท่านหนึ่ง ยืนนิ่งไขว้มือไว้ด้านหลังพิจารณาธรรมอยู่ตรงนั้น

.

ท่านมาแต่หนใด ?

มาแต่เมื่อไร ?

และ มาทำไมยังสถานที่แบบนี้ ?

.

ความฉงนสงสัย นำมาสู่การถามไถ่ จนได้ความว่า

.

ท่านเป็นพระสงฆ์มาจากประเทศ ศรีลังกา

ได้พาคณะอุบาสก อุบาสิกา มาจาริกแสวงบุญที่กรุงกุสินารา อันเป็นที่พระพุทธเจ้าเสด็จสวรรณคต ณ ที่แห่งนี้

.

และ ท่านก็ได้จำวัด (โรงแรม) ที่นี่เช่นเดียวกับเรา

555555555555555555555555555

 

สิ่งที่ได้เห็นสิ่งหนึ่งจากการเดินทางจากต่างบ้านต่างเมืองมายังที่นี่ ก็คือ

.

"ความศรัทธา"

.

จริงนะ

ความเชื่อ ความศรัทธาใด ไม่ว่าจะรูปแบบใด

จะออกดอกออกผลให้งดงามอยู่เสมอในต้นไม้ของความเป็นมนุษย์

.

ตามมาเถอะ

จะมีเรื่องเล่าในแบบนี้อยู่เสมอ แม้ในที่ต่างออกไป

จากกรุงกุสินารามาในแง่มุมของความศรัทธาในความรัก

เธอจะเห็นมันอยู่ทุกที่ เมื่อดอกไม้แห่งความเบิกบานได้โปรยลงท่ามกลางจิตใจเธอแล้ว

.

เดินทางต่อนะ

ใช้ ดอน คิง