หลายครั้งที่ผู้เสียหายพยายามนำเรื่องผิดสัญญาทางแพ่งไปฟ้องหรือแจ้งความเรื่องฉ้อโกง แต่ภายหลังตำรวจสั่งไม่ฟ้องหรือแม้กระทั่งศาลยกฟ้อง นอกจากคดีจะไม่เป็นอย่างที่ตนคิดแล้วมีโอกาสที่จะถูกฟ้องกลับได้เช่นกัน ดังนั้นจึงขอนำข้อแตกต่างระหว่างผิดสัญญาทางแพ่งกับฉ้อโกงมาเผยแพร่ในบทความนี้

เจตนาเริ่มต้นตั้งแต่แรกของอีกฝ่ายหนึ่งนั้นเริ่มต้นมาจากอะไร 

หากมีเจตนาทุจริตมาตั้งแต่แรก กล่าวคือ ขณะทำสัญญานั้นผู้กระทำความผิดไม่มีเจตนาที่จะประสงค์จะผูกพันจริงตามสัญญาเพียงแต่เป็นการกระทำไปโดยมีเจตนาทุจริต ด้วยต้องการที่จะหลอกลวงให้อีกฝ่ายหนึ่ง (คู่สัญญา) หลงเชื่อจนท้ายที่สุดมีการส่งมอบทรัพย์ให้แก่ผู้กระทำผิดโดยอาศัยการทำสัญญาเป็นเครื่องมือให้ฝ่ายหนึ่งหลงเชื่อ กรณีถือได้ว่าเป็นการกระทำความผิดฐานฉ้อโกง

อาทิ ฎ. 4608/2560 จำเลยที่ 2 เป็นผู้วางแผนและมอบเงินให้จำเลยที่ 1 ไปเช่าซื้อรถจักรยานยนต์จากโจทก์ร่วมโดยไม่มีเจตนาที่จะผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อ เพียงแต่อาศัยการหลอกลวงโจทก์ร่วมว่าจะปฏิบัติตามสัญญา เพื่อเป็นช่องทางให้ได้รถจักรยานยนต์ไปครั้นได้รถจักรยานยนต์มาเเล้ว จำเลยที่ 2 นำรถจักรยานยนต์ไปและให้เงินค่าจ้างแก่จำเลยที่ 1 ดังนี้ เป็นการร่วมกระทำความผิดโดยแบ่งหน้าที่กันทำ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 ประกอบมาตรา 83

ฎ. 591/2560 : จำเลยเป็นคนวางแผนและมอบเงินให้ ว. ไปหลอกเช่าซื้อรถจักรยานยนต์จากโจทก์ร่วมโดยจำเลยและ ว. แบ่งหน้าที่กันทำโดยมีเจตนาทุจริตมาแต่แรก และเมื่อจำนำรถไปแล้วจำเลยก็ไม่ได้คิดที่จะไถ่คืนเป็นที่เสียหายแก่โจทก์ร่วมจำเลยและ ว. จึงเป็นตัวการร่วมกันกระทำความผิดฐานร่วมกันฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341