ภาพผู้ประกาศข่าวชายหญิงคู่หนึ่งที่หยิบเอาประโยค “รวยไม่ไหวแล้วโว้ย” มาล้อเลียนออกอากาศด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก กลายเป็นคำถามสำคัญถึง “กาลเทศะ” ของคนหน้าจอ ว่านี่คือการรายงานข่าวด้วยความรับผิดชอบ หรือเพียงความพยายามจะสวมบทบาทสร้างความบันเทิงเพื่อแลกยอดไลก์ไปวันๆ

คำขายฝันนี้มีที่มาจากเวทีปราศรัยหาเสียงเลือกตั้งเ 8 กุมภาพันธ์ 2569 ของ “อนุทิน ชาญวีรกูล” ที่เคยวาดวิมานว่าประชาชนจะรวยจนทนไม่ไหวหากพรรคภูมิใจไทยได้บริหารประเทศ

ทว่าในความเป็นจริงวันนี้กลับสวนทาง เมื่อวิกฤตพลังงานซัดกระหน่ำจนราคาน้ำมันดีเซลพุ่งสูง และค่าครองชีพดีดตัวจนชาวบ้านแบกรับภาระหนักหนาสาหัส สวนทางกับคำสัญญาที่เคยได้รับแบบหน้ามือเป็นหลังมือ

อารมณ์ประชดประชันทางการเมืองเช่นนี้ ประชาชนทั่วไปย่อมมีสิทธิสื่อสารผ่านพื้นที่โซเชียลส่วนตัวได้เต็มที่เพื่อระบายความอัดอั้น

แต่สำหรับผู้ที่ทำหน้าที่ภายใต้หัวโขน “ผู้ประกาศข่าว” บนสถานีสื่อหลัก เส้นแบ่งที่สำคัญคือ “วุฒิภาวะ” และการวางตัว ซึ่งเป็นสิ่งที่แยกแยะระหว่างคนข่าวอาชีพกับอินฟลูเอนเซอร์ที่มุ่งเน้นเพียงความสะใจประเดี๋ยวประด๋าว

พฤติกรรมสนุกสนานจนเกินงามหน้าจอโทรทัศน์ ไม่เพียงลดทอนน้ำหนักของเนื้อหาที่นำเสนอ แต่ยังสะท้อนถึงมาตรฐานขององค์กรต้นสังกัดว่ากำลังปล่อยให้พื้นที่ข่าวกลายเป็น “เวทีชงมุก” ที่ขาดการคัดกรอง

ในแง่ธุรกิจ วิธีนี้อาจประสบความสำเร็จด้วยตัวเลขยอดวิวหรือเสียงเชียร์จากผู้ชมบางกลุ่มที่ชื่นชอบการฟาดฟันทางการเมือง

เพราะภาพที่ปรากฏบนหน้าจอ ไม่ต่างจาก “ตัวแทนหมู่บ้าน” ที่ออกมาพูดแทนความสะใจของฝ่ายหนึ่ง ซึ่งไม่เคยเป็นหน้าที่ของผู้ประกาศข่าว และยิ่งไม่ใช่สิ่งที่พื้นที่ข่าวควรเปิดให้เกิดขึ้น

สื่อมวลชนทุกวันนี้ย่อมมีจุดยืนและรสนิยมทางการเมืองที่แตกต่างกันไป ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกในสังคมประชาธิปไตย และเราไม่จำเป็นต้องแสร้งเป็นกลาง

แต่จุดยืนนั้นควรถูกแสดงออกผ่านการวิเคราะห์ข้อเท็จจริงที่รอบด้าน ไม่ใช่หยิบเอา “วาทกรรม” หรือ “คำมั่นสัญญา” ที่ประชาชนเคยคาดหวัง มาปั่นเป็นมุกตลกเพียงเพื่อชงความสะใจทางการเมือง

ต้นทุนความเป็นมืออาชีพต้องใช้เวลาสั่งสมนานนับสิบปี แต่ผลกระทบจากการลดทอนคุณค่าตัวเองด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนเพียงไม่กี่วินาที อาจย้อนกลับมาแก้ไขได้ยาก และทำให้ภาพลักษณ์ของสถานีมัวหมองในสายตาของผู้ที่ยังคาดหวังการนำเสนอที่น่าเชื่อถือ

ภาพประกอบไม่เกี่ยวข้องกับข้อมูล / ภาพสร้างจาก AI

ภารกิจสำคัญของสื่อคือการชี้ให้เห็นความย้อนแย้งของคำสัญญานักการเมือง

การเลือกใช้วิธีล้อเลียนเอาสนุก เท่ากับการลดทอนสถานะตัวเองให้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของ “เครื่องมือสร้างความบันเทิง” ทางการเมือง

บทเรียนจากกรณี “รวยไม่ไหวแล้วโว้ย” คือกระจกบานใหญ่ที่ส่องให้เห็นว่า ในโลกที่สื่อกระหายความนิยม สิ่งที่สูญเสียไปง่ายที่สุดคือ “ความน่าเชื่อถือ”

เมื่อคนหน้าจอเลือกจะละทิ้งวุฒิภาวะเพื่อโหยหาแสงสว่างเพียงชั่ววูบในพื้นที่โซเชียล คนข่าวไม่ได้มีหน้าที่ทำให้คนดูสะใจ แต่ต้องทำให้คนดูเชื่อในสิ่งที่รายงาน

การลดตัวลงไปสวมบท “ตลกคาเฟ่ในคราบคนข่าว” แล้วโยนเกียรติแห่งวิชาชีพทิ้งไปเพียงเพื่อมุก “รวยไม่ไหวแล้วโว้ย” จึงเป็นภาพสะท้อนที่ “จืดสนิทผิดกาลเทศะ”

และเป็นสิ่งที่ย้ำเตือนว่า ความสะใจเพียงชั่วครู่ชั่วยาม ไม่อาจชดเชยศรัทธาที่สูญเสียไปได้เลย แม้แต่เพียงนิดเดียว.

ภาพประกอบไม่เกี่ยวข้องกับข้อมูล / ภาพสร้างจาก AI

ทีมข่าวแนวหน้าออนไลน์

ขอขอบคุณภาพจาก เฟซบุ๊ก รีวิวเรื่อยเปื่อย