“นิทานหมาป่า เรื่อง หมาป่ากับกระดูกติดคอ”

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว” ยังมีหมาป่าเจ้าเล่ห์และขี้ขโมยตัวหนึ่ง ขยันออกขโมยหาอาหารในยามค่ำคืนเป็นประจำ

คืนหนึ่งมันได้เข้าไปขโมยกินไก่ของชาวบ้าน แต่ฝูงไก่ร้องเสียงดังจนเจ้าของไก่ตื่นขึ้นมา ด้วยความเร่งรีบกิน ทำให้ “กระดูกไก่ชิ้นหนึ่ง” ได้ทิ่มติดอยู่ในคอหมาป่า โดยมันไม่สามารถทำให้กระดูกชิ้นนั้น “หลุดออกมาจากคอได้”

“หมาป่าได้รับความทรมานข้ามวันข้ามคืน”

ในที่สุดมันก็เที่ยวขอความช่วยเหลือจากสัตว์ทั้งหลายในป่าที่มันอยู่อาศัยพร้อมกับสัญญาว่า

“เงินทองมากมายที่ข้าสะสมไว้นั้น ข้าจะยกให้แก่ผู้ที่สามารถเอากระดูกออกจากคอของข้าได้สำเร็จ”

แต่แล้ว ทั้งหมาจิ้งจอก กระต่ายป่า หมูป่า หมีป่าและลิงค่าง บ่าง ชะนี รวมถึงสัตว์ป่าทุกชนิดในป่าดังกล่าวต่างไม่มีสัตว์ตัวใดสามารถช่วยหมาป่าได้

“หมาป่าทุกข์ทรมานอีกหลายวัน ก็ยังไม่มีสัตว์ป่าตัวใดช่วยมันได้สำเร็จ จนในที่สุดได้มีนกกระสาคอยาวและจะงอยปากยาวตัวหนึ่ง อาสาจะช่วยหมาป่า พร้อมกับถามย้ำถึงคำมั่นสัญญาว่า”

“หากข้าเอากระดูกออกจากคอเจ้าได้ เจ้าจะรีบมอบเงินทองทั้งหมดของเจ้าให้แก่ข้าทันทีใช่หรือไม่?”

หมาป่ารีบสาบานอย่างหนักแน่นว่า “ข้ายืนยันตามสัญญาจะรีบมอบเงินทองให้แก่เจ้าทันที”

“ด้วยประการฉะนี้ นกกระสาจึงได้ใช้จะงอยปากล้วงเข้าไปในคอหมาป่า แล้วคาบกระดูกชิ้นที่ติดคอหมาป่าออกมาได้สำเร็จ”

จากนั้น นกกระสาได้ทวงสัญญาจากหมาป่า ให้มันรีบมอบเงินทองเป็นค่าจ้างแก่นกกระสาทันที

หมาป่าถูกทวงค่าจ้างเช่นนี้ ก็อารมณ์เสียและโกรธกริ้วขึ้นมาทันทีทันใด แล้วตะคอกใส่นกกระสาอย่างดุดันว่า

“การที่ข้าไว้ชีวิตของเจ้าขณะที่หัวของเจ้าอยู่ในปากของข้านั้น ถือเป็นรางวัลสุดล้ำค่าที่ข้าได้มอบให้แก่เจ้าแล้ว เจ้ายังมีสิทธิ์อะไรที่จะมาทวงเอารางวัลหรือค่าจ้างจากข้าอีกเล่า?”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “ไม่มีสัจจะจากทุราจาร ไม่มีการทำตามสัญญาจากจอมเจ้าเล่ห์”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม