มนุษย์ต่างจากเดรัจฉาน ก็ตรงที่มนุษย์มี“มโนธรรมสำนึก” และมี“เหตุผลไตร่ตรอง” ขณะที่เดรัจฉานมีแต่สัญชาตญาณ ยกเว้นเดรัจฉานบางชนิดที่พอจะมีความสามารถด้านกระบวนการคิดอยู่บ้าง แต่ก็ต่ำกว่ามนุษย์มาก

“ท่านพุทธทาส” เคยแสดงธรรมไว้ว่า “สัตว์เดรัจฉานไม่มีปัญญาคิดนึกอะไรไม่ได้ คนมีปัญญาคิดนึกอะไรได้ ฉะนั้น‘สัตว์คน’จะต้องได้รับพระธรรม ต้องมีพระธรรมก่อนสัตว์เดรัจฉาน สัตว์เดรัจฉานทำอะไรถูกต้องไปตามสัญชาตญาณของสัตว์เดรัจฉาน ไม่เกี่ยวกับปัญญา มันก็มีความถูกต้องเท่านั้นแหละ ถูกต้องในระดับสัตว์เดรัจฉาน แต่มนุษย์นี้มีสติปัญญา เมื่อทำความถูกต้อง ก็เลยทำได้มากกว่าสัตว์เดรัจฉาน”

ที่ยกเรื่องนี้มาพูดก็เพราะ ในยามที่บ้านเมืองของเรากำลังอยู่ในความโศกเศร้าอาลัยต่อการจากไปของ“บุคคลอันเป็นที่รัก” แต่ก็มีคนไทยจำนวนน้อยนิดเพียงหยิบมือเดียวทั้งที่อยู่ในประเทศ และลี้ภัยเป็นพลเมืองชั้นสองอยู่ในต่างประเทศ ที่ต้องการจะ“ล้มล้าง” ด้วยความคิดและความเชื่อในอุดมการณ์ของตนบวกกับ“ความอาฆาตมาดร้าย”มา“เซาะกร่อนบ่อนทำลาย” ถึงขนาดแสดงความ“สะใจ”ต่อความสูญเสียในครั้งนี้

มีบทความเป็นความเรียงที่มนุษย์เขียนด้วย“หัวใจของมนุษย์ ในนาม“พีระชาติ อินตา”เผยแพร่เมื่อวันที่ 15 มิถุนายนที่ผ่านมา ซึ่งในสังคมโซเชียลรู้จักเพจนี้ดี โดยได้เขียนถึงความรู้สึกของ“คนเป็นพ่อ”ที่ต้องสูญเสีย“ลูกสาว”อันเป็น“แก้วตาดวงใจ”-ขอคัดบางส่วนมาสื่อสารส่งต่อกันดังนี้ :-

“ในวันที่ผมนั่งมองภาพพระราชพิธีที่ค่อยๆ ดำเนินไปทีละขั้นตอน ภาพตรงหน้าทำให้ผมเงียบไปนานกว่าที่คิดยิ่งมอง หัวใจก็ยิ่งหนัก ยิ่งมอง ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังเห็นความรักของคนเป็นพ่อ ความสูญเสียของครอบครัว และความอาลัยของคนไทยทั้งประเทศ เดินเคียงคู่กันอยู่ในภาพเดียว”

“ภายในพระที่นั่งพิมานรัตยา ทุกอย่างดำเนินไปตามโบราณราชประเพณีอย่างสมพระเกียรติ แต่สำหรับคนที่กำลังเฝ้ามองภาพเหล่านั้นอยู่ห่างๆ อย่างผม สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่เพียงพิธีการ หากเป็นเรื่องราวของพ่อคนหนึ่ง... ที่กำลังส่งลูกสาวเป็นครั้งสุดท้าย บรรยากาศในห้องพิธีอันเย็นเยียบวันนั้น หนักอึ้งและเงียบสงัดเสียจนแทบได้ยินเสียงหยดน้ำสรงที่กระทบพระแท่นสรง ไม่มีเสียงสนทนา ไม่มีเสียงเคลื่อนไหวเกินความจำเป็น ทุกคนยืนนิ่งอยู่ในตำแหน่งของตนเองราวกับเวลาได้หยุดเดินลงชั่วขณะ และท่ามกลางความเงียบนั้น กลับมีความเจ็บปวดที่ดังยิ่งกว่าเสียงใดในโลก”

“วินาทีที่เจ้าพนักงานทูลเกล้าฯ ถวายหม้อทองคำลายกลีบบัวบรรจุน้ำสรง พระหัตถ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่คนไทยคุ้นตาในฐานะพระหัตถ์แห่งการทรงงาน พระหัตถ์ที่เคยจับปากกา เคยถือแผนที่ เคยลงพื้นที่ไปหาประชาชนทั่วทุกภูมิภาค ในวันนั้นกลับสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด เมื่อต้องทรงรดน้ำสรงลงบนพระอุระของลูกสาวคนโต สายน้ำค่อยๆ ไหลผ่านร่างของพระธิดาอย่างช้าๆ ช้าเสียจนเหมือนเวลาทั้งโลกกำลังพยายามยื้อวินาทีนั้นเอาไว้ แต่สุดท้ายสายน้ำก็ยังไหลผ่านไป เหมือนชีวิตที่ไม่เคยหยุดรอใคร และเหมือนลูกสาวที่ไม่มีวันหวนกลับคืนสู่อ้อมกอดของพ่อได้อีกแล้ว”

“เมื่อพิธีสรงน้ำสิ้นสุดลง เสียงสังข์ แตร และปี่กลองชนะเริ่มประโคมขึ้นกึกก้องตามโบราณราชประเพณี แต่วันนั้นมันไม่ได้ฟังดูยิ่งใหญ่หรือทรงพลังเหมือนทุกครั้ง หากกลับฟังคล้ายเสียงของความจริงที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต เป็นเสียงที่กำลังบอกคนเป็นพ่อว่า ถึงเวลาปล่อยมือแล้ว ถึงเวลาส่งลูกแล้ว และถึงเวลายอมรับความจริงที่หัวใจไม่เคยอยากยอมรับ ว่าจากนี้ไปจะเหลือเพียงความทรงจำเท่านั้น”

“จากนั้นจึงเข้าสู่ช่วงเวลาที่คนเป็นพ่อไม่มีวันอยากให้มาถึง...ช่วงเวลาการบรรจุพระศพลงสู่หีบ เจ้าพนักงานค่อยๆ ปฏิบัติทุกขั้นตอนอย่างนุ่มนวลที่สุด ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ราวกับทุกคนกำลังช่วยกันประคองหัวใจของคนเป็นพ่อเอาไว้ไม่ให้แตกสลายลงตรงนั้น”

“ก่อนที่ฝาหีบไม้หนาทึบจะเลื่อนปิดลง พระองค์ทรงก้าวเข้าไปใกล้พระธิดาเป็นครั้งสุดท้าย ทรงเอื้อมพระหัตถ์วางซองพระศรีทองคำที่บรรจุดอกบัวตูมและธูปเทียนลงบนพระอุระ ภาพนั้นงดงาม และเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน เพราะมันทําให้พระราชพิธีอันยิ่งใหญ่ทั้งหมดหายไปจากความรู้สึก เหลือเพียงภาพของพ่อคนหนึ่งที่กำลังฝากของชิ้นสุดท้ายให้ลูก ก่อนที่ประตูระหว่างคนเป็นกับคนจากไปจะปิดลงตลอดกาล”

“แล้วฝาหีบก็เริ่มเคลื่อนตัวลงช้าๆ ช้าเสียจนคนที่มองอยู่ภายนอกอยากให้เวลาหยุดลงตรงนั้น เพราะทุกวินาทีที่ฝาหีบเคลื่อนลงมา หมายถึงใบหน้าของลูกกำลังค่อยๆ หายไปจากสายตาของพ่อทีละน้อย... ทีละน้อย... จนมองไม่เห็นอีกเลย และนั่นอาจเป็นวินาทีที่โหดร้ายที่สุด เพราะบางครั้งการสูญเสียไม่ได้เกิดขึ้นตอนที่คนคนหนึ่งจากไป แต่มันเกิดขึ้นตอนที่เราต้องยอมปล่อยเขาไปด้วยมือของเราเอง”

“เรื่องราวในวันนี้ทำให้เราเข้าใจโลกมากขึ้น และเห็นชัดเจนเหลือเกินว่า ภายใต้เครื่องทรงอันสูงส่ง หัวใจข้างในนั้นทำด้วยเนื้อและเลือดเหมือนพวกเราทุกคน มีความรัก มีความผูกพัน มีความคิดถึง และมีความเจ็บปวด ไม่ต่างจากมนุษย์คนใดบนโลก”

“สุดท้ายนี้ ในฐานะคนไทยคนหนึ่งที่มองเห็นความสูญเสียอันยิ่งใหญ่นี้ ผมอยากให้พวกเราทุกคนร่วมกันส่งใจ ส่งความห่วงใย และส่งความอาลัยจากหัวใจ ถวายแด่พระองค์ผู้จากไป และร่วมส่งกำลังใจถวายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ขอให้พระองค์ทรงรับรู้ว่า ท่ามกลางความมืดมิดและโดดเดี่ยวในหัวใจของคนเป็นพ่อ พระองค์มิได้ทรงยืนอยู่เพียงลำพัง”

“เพราะยังมีหัวใจของคนไทยอีกหลายสิบล้านดวง ที่กำลังร้องไห้ กำลังคิดถึง และกำลังยืนอยู่เคียงข้างพระองค์ ด้วยความรัก ด้วยความจงรักภักดี และด้วยความอาลัยอย่างสุดหัวใจ” !

รุ่งเรือง ปรีชากุล