ได้ยิน “คุณเจษฎา ฉิมสุด” ประธานชมรมโขน-ละคร ของ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง พูดถึงเรื่อง “โขน” ในวรรคแรก รู้สึกหัวใจพองโต แต่พอได้ยินในวรรคต่อไป หัวใจเหี่ยวแฟบจนแทบจะไม่เหลือหัวใจ

“แต่ละปีแรกเปิดรับสมัครมีนักศึกษาสมัครเข้ามาเป็นร้อย บางปีถึง 300 คน ฝึกไปฝึกมาเหลือในรายชื่อ 20 คน มาฝึกซ้อมกันจริงๆ ไม่ถึง 10 คน”

ข้อความดังกล่าว เกี่ยวเนื่องถึงเรื่องของ ชมรมโขน-ละคร ของมหาวิทยาลัยที่ประกาศรับสมัครสมาชิก ที่แสดงให้เห็นว่าศิลปะการแสดงอันเป็นวัฒนธรรมดั้งเดิมของไทย มีแนวโน้มว่าจะค่อยๆ หายไปจากจิตวิญญาณของคนไทยรุ่นใหม่

แต่สำหรับนักศึกษา ในชมรมโขน-ละคร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง “โขน” ถือเป็นชีวิตส่วนหนึ่งในรั้วมหาวิทยาลัยของพวกเขา ที่พวกเขาจะต้องใช้ความอดทน ในการฝึกฝน เพื่อให้ได้มีโอกาส ได้ใส่ชุดโขนขึ้นแสดงบนเวทีจริง

และเพื่อเป็นการอนุรักษ์ และขยาย ศิลปะการแสดงอันมีคุณค่าทางวัฒนธรรมของไทยชิ้นนี้ให้ยืนยงคู่กับประเทศไทยตลอดไป พวกเขาจึงได้จัด โครงการ รวมพลคนรักษ์โขน ขึ้นมา โดยการตระเวนไปให้ความรู้เรื่องการแสดงโขนแก่น้องๆ นักเรียนในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาภายในจังหวัดตรัง 3 โรงเรียน ได้แก่ โรงเรียนเทศบาล 6 (วัดตันตยาภิรม) โรงเรียนสภาราชินี 2 และโรงเรียนเทศบาล 2 (วัดกะพังสุรินทร์) ตามลำดับ โดยจัดกิจกรรมเป็นฐานการเรียนรู้

คุณเจษ ประธานชมรม โขน-ละครของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรังเปิดใจให้ทราบถึง เจตนาในการทำโครงการนี้ ว่า เพื่อให้น้องๆ ได้ทำความรู้จักกับตัวละครและชื่อเฉพาะของการรำที่สำคัญแต่ละท่าโดยเฉพาะท่าเต้นเสา ท่าพื้นฐานสำคัญที่จะฝึกให้ผู้เรียนมีกำลังขาคงที่ สามารถเคลื่อนไหวเท้าได้อย่างหนักแน่นมั่นคงและเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอกัน หลังจากนั้นจึงเปิดรับสมัครนักเรียนที่สนใจเข้ามาฝึกซ้อมและเรียนรู้ร่วมกันกับรุ่นพี่แกนนำโครงการต่อไป ทั้งนี้ ปัจจุบันมีนักเรียนสนใจสมัครเข้าร่วมโครงการแล้วราว 40 คน ซึ่งเราไม่ได้มองแค่เผยแพร่องค์ความรู้ในมหาวิทยาลัย เพราะมันสั้นไปแต่เราเลือกทำโครงการกับน้องๆ ชั้นมัธยมเพราะในระยะยาวเมื่อน้องๆ ไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัย เขาอาจสนใจอยากเรียน หรืออยากเข้าชมรมแบบที่พวกเราทำอยู่ตอนนี้ หรือถ้าไม่เรียน อย่างน้อยความรู้ที่ได้จะทำให้เขาดูโขนได้อย่างเข้าใจความ ซึ่งความเข้าใจนี้จะช่วยส่งเสริมและเป็นแรงบันดาลใจให้เด็กและเยาวชนสนใจเข้ามาเรียนรู้เรื่องการแสดงโขนต่อไปในอนาคตได้อีกทางหนึ่ง

นักสร้างภาพ ที่ค้านกิจกรรมทุกอย่าง(ที่ตัวเองไม่ได้ทำ) ลองเข้าใจ และเก็บเอาความรู้สึกของเหล่าเยาวชนรุ่นใหม่ ที่เขามีมุมมองต่อสังคมด้วยความคิดพิจารณาอย่างมีสติ เรื่อง ค้านแบบหัวชนฝา(บ้าๆ บอๆ)อาจจะค่อยๆ หายไปจากสังคมไทยบ้างบ้านเมืองจะได้มีโอกาสในการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ จากความคิดของคนรุ่นใหม่ได้บ้าง

โดย ชนิตร ภู่กาญจน์