ยังคงเป็นที่พูดถึงอย่างต่อเนื่องในโซเชี่ยลเกี่ยวกับเพลง 20 ตุลา ของศิลปินระดับไอคอล “Sillyfools (ซิลลี่ฟูลส์)”ไม่ว่าจะเป็นพาร์ตดนตรีที่บางเบาเกือบทั้งเพลง ,เสียงร้องของนักร้องนำ “ริม-กฤษณะ ปานดอนลาน” ซึ่งแตกต่างจากเพลงก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง รวมถึงเนื้อหาเพลงที่ดาร์กและพาดำดิ่งกันจนหลายคนนำไปตีความหาต้นตอของเนื้อเพลงนี้

ทั้งหมดนี้มันคือความเกินคาดที่ซิลลี่ฟูลส์ไม่เคยทำมาก่อน และนี่คือเบื้องลึกเบื้องหลังการทำเพลงนี้จากหนึ่งในทีมโปรดิวเซอร์ “ต้น-จักริน จูประเสริฐ”

“ที่มาของเพลง 20ตุลา เริ่มแรกเลยมีอยู่วันหนึ่งหรั่ง(เทวฤทธิ์ ศรีสุข มือเบสและทีมโปรดิวเซอร์)เขาส่งเพลงใหม่มาให้ช่วยฟังหน่อยว่าชอบไหม เป็นกีต้าร์โปร่งตีคอร์ดมา ฮัมเมโลดี้มานิดหน่อย ผมฟังผมก็บอกว่าชอบนะ อันนี้มันคอร์ดแบบเพลง “ไหนว่าจะไม่หลอกกัน โครงคอร์ดใกล้กัน หรั่งก็บอกว่าใช่...ผมบอกชอบนะ      

ผมถามหรั่งไปว่า อยากได้เรียบเรียงแบบตามสูตรหรืออยากลองของใหม่ หรั่งยังไม่ทันตอบ ผมบอกว่ากูขอเปลี่ยนใหม่หมดละกัน  อยากเปลี่ยนตามอารมณ์กูในตอนนี้ ฟิวส์มันมา ปรกติผมจะมีเพลงที่ทำส่วนตัวเก็บไว้เป็นอินเนอร์ส่วนตัว แต่ไม่ค่อยได้มาใช้กับซิลลี่ฟูลส์หรอก แต่เพลงนี้อยากเอามาใช้บ้าง 

หรั่งบอกโอเคตามสะดวก ตอนผมเรียบเรียงเสร็จ ก็ไลน์บอกหรั่งกับเบียร์(ฟองเบียร์-ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม)ว่าเสร็จแล้ว แต่บอกก่อนเลยนะว่ามันจะไม่เหมือนเดิม มันจะเป็นเพลงที่คนจะกดข้าม มันเหมือนเพลงที่กูทำไว้ฟังคนเดียวว่ะ หรั่งกับเบียร์มาฟังกลับชอบ เขาเข้าใจในอารมณ์ของเพลง ตอนนั้นผมคิดในใจ โอเคกูรอด(หัวเราะ)

เบียร์กับหรั่งเข้ามาฟังคนละวันกันนะ ตอนเบียร์ฟังจบ มันพูดคำแรกว่า ผมฟังแล้วรู้สึกดิ่งวะพี่ มันบอกต้องเป็นเรื่องจริง และผมรู้แล้วว่าจะเขียนเรื่องของใคร แล้วเบียร์ก็กลับบ้านไปเขียนต่อ

วันรุ่งขึ้นเขาส่งเนื้อมาให้ฟัง ผมกับหรั่งชอบเลย..ชอบมาก ตอนเนื้อเสร็จยังคุยกับหรั่งว่า แม่ง...เป็นเพลงที่คนกดข้ามแน่ๆละ และยังนึกไม่ออกว่าจะเล่นเพลงนี้ในผับกันยังไง? คนมันจะกริบขนาดไหน(หัวเราะ) สงสัยจะได้เล่นเพลงนี้แค่สามสี่ครั้งต่อปีเท่านั้นละว่ะ แต่ช่างแม่งเหอะเราชอบเป็นพอ!!!

ตอนแรกๆหรั่งกับเบียร์ก็ถามนะว่า มันจะมีไลน์กีต้าร์ตอดๆเกาๆอีกใช่ไหม ผมบอกไปว่าไม่มี มีแล้วเสียอารมณ์ มันจะไม่เป็นแบบที่เป็นอยู่นี้ แต่จะทำให้ฟังก็ได้ จะได้รู้ว่ามันเป็นแบบนั้นไหมจะได้สบายใจกัน ทำเลร็จก็เรียกมาฟัง พวกมันบอกโอเค ตัดออกเลย ผมคิดในใจถึงไม่ให้ตัดออก กูก็จะแอบตัดออกตอนส่งมาสเตอร์อยู่ดี กูจะไม่ยอมให้ไลน์กีต้าร์ตอดๆเกาๆโง่ๆของกูมาทำลายเพลงนี้หรอก   มันต้องไม่มากไปกว่านี้และไม่น้อยไปกว่านี้”

ถามว่าตอนทำเพลงนี้อยู่ในอารมณ์ไหน?

 “ผมจะเล่าให้ฟังแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ว่าช่วง8-9เดือนมานี้ วันไหนที่ผมว่าง ผมจะขับรถไปที่เดิมๆอยู่สองสามที่ ไปกินอาหารร้านเดิม ไปเดินที่เดิม ไปนั่งที่เดิม ไปยืนดูเครื่องเล่นเครื่องเดิมที่เขาเคยนั่งเคยเล่น

ทุกครั้งที่ไปในใจก็จะแอบหวังว่า ถ้าผมเดินๆอยู่ จะมีเสียงตะโกนดังๆเรียกผมจากด้านหลังว่า “พ่อ!!” แล้วก็จะมีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆวิ่งเข้ามากอดผม นี่และคือภาพความรู้สึกที่อยู่ในหัวตอนทำเพลงนี้

ความรู้สึกที่เอามาโซโล่ ความรู้สึกที่เอามาเรียบเรียงดนตรีและเมโลดี้ ผมทำเพลงนี้เพื่อเก็บความรู้สึกและความทรงจำช่วงเวลานี้ของผมไว้ก่อนที่มันจะเลือนลางไปแค่นั้นแหละ โชคดีที่ทุกคนในวงมันอินกับเพลงไปด้วย ไม่งั้นคงโดนพวกแม่งไล่ให้กลับไปทำมาใหม่แหงๆ”