ฮันแจริม ผู้กำกับมากฝีมือที่มีวิสัยทัศน์ยอดเยี่ยม เขาเคยฝากผลงานสร้างชื่อมาแล้วทั้งใน The Face Reader (2013) และ The King (2017) ชื่อของเขามักถูกพูดถึงในแง่ของการสร้างผลงานที่มีการผสมผสานความซับซ้อน และปรัชญาที่ลึกล้ำเข้าไปในหนังได้อย่างดี รวมถึงเป็นผู้กำกับที่สามารถหยิบเอาสถานการณ์ที่แปลกประหลาด มาถ่ายทอดในโลกของภาพยนตร์ให้สมจริงได้อย่างไม่น่าเชื่อ รวมถึงผลงานล่าสุดของเขาอย่าง Emergency Declaration ไฟลต์คลั่ง ฝ่านรกชีวะ ภาพยนตร์แอ๊กชั่น-ระทึกขวัญโปรเจกท์ยักษ์ที่ถือเป็นการสร้างปรากฏการณ์หนังหายนะบนเครื่องบินเรื่องแรกของเกาหลี ที่ถูกสร้างขึ้นมาในช่วงที่เกิดวิกฤตร้ายแรงขึ้นในทั่วโลก

ทำไมคุณถึงหยิบเอาประเด็นบนเครื่องบินมาทำเป็นภาพยนตร์?

ผมได้ข้อเสนอให้ทำหนังเรื่องนี้เมื่อ 10 ปีก่อน จึงเริ่มวางโครงเรื่องและแผนคร่าวๆ แต่ไม่รู้จะทำออกมาเป็นภาพได้ยังไงในตอนนั้น ผมศึกษาและดูหนังเกาหลีที่ว่าด้วยมหันตภัยต่างๆ แทบทุกเรื่อง จนกระทั่งได้ไอเดียว่าจะสานต่อโปรเจกท์นี้อย่างไรให้มันโดดเด่นออกมา ซึ่งส่วนใหญ่ผมมักจะทำหนังโดยให้ความสำคัญกับสถานการณ์ที่ๆ เกิดขึ้นในเรื่อง พอๆกับตัวละคร การทำตัวละครให้ผู้ชมอินไปด้วย บางทีมันขึ้นอยู่กับประสบการณ์ที่ผู้ชมคนนั้นๆ พบมา แต่ถ้าหนังมีสถานการณ์ที่น่าสนใจมันจะทำให้ทุกคนสนุกไปพร้อมกันได้ ซึ่งเหตุการณ์ใน Emergency Declaration ผมคิดว่าหนังสามารถมอบความระทึกให้กับคนทุกเพศวัย

เคยเจอเรื่องอกสั่นขวัญแขวนบนเครื่องบินบ้างไหม?

ผมว่าในเครื่องบินมันก็เหมือนสังคมของเราแบบย่อส่วนนะ เราติดอยู่ด้วยกันในที่แคบๆ แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ผมว่านั่นช่วยเพิ่มความตระหนกในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบในเรื่องเข้าไปอีกระดับ การที่ปกติผมเป็นคนกลัวการบินอยู่แล้วมันช่วยให้ผมเขียนบทเรื่องนี้ออกมาให้ระทึกขวัญกว่าเดิม

ใช้เวลาเตรียมถ่ายทำนานมาก?

เราใส่ใจทุกรายละเอียดในช่วงระยะเวลา 3-4 เดือนที่เราพัฒนา เมื่อมันเสร็จเราเหมือนทำงานเสร็จกันไปแล้วครึ่งนึง เพราะเรายึดมันเป็นคัมภีร์ในการถ่ายทำ 100% ในนั้นมีระบุไว้หมดว่าจะถ่ายมุมไหม, ตัดต่อยังไง, อารมณ์ในซีน, เสื้อผ้า, อุปกรณ์ประกอบฉาก

ระหว่างการเตรียมงาน คุณได้คำแนะนำจากมืออาชีพเช่นนักบินตัวจริงบ้างไหม?

แน่นอนครับ เพราะเราตั้งใจทำให้หนังเรื่องนี้ออกมาสมจริงที่สุด เราได้คำแนะนำจากผู้สันทัดด้านนี้หลายคน เราได้นักบินและลูกเรือมาเป็นที่ปรึกษาให้เราตั้งแต่เริ่มเขียนบท และยังมีทีมตำรวจมาให้คำปรึกษาด้านการก่อการร้ายบนเครื่องบิน อีกทั้งยังกองทัพอากาศและเจ้าหน้าที่รัฐ เราพยายามใช้คำแนะนำที่พวกเขามอบให้สร้างความสมจริงให้หนังมากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ ผมอยากให้ผู้ชมได้มีประสบการณ์เหมือนอยู่บนเครื่องบินลำนั้นด้วยตัวเอง ดังนั้น ความสมจริงจึงเป็นเรื่องสำคัญ ทั้งการใช้เครื่องบินจริงๆ ทำฉาก, งานแสง, งานกล้องทุกอย่าง

ในเรื่องนี้คุณทำแทบทุกตำแหน่งทั้งกำกับ, เขียนบท, โปรดิวเซอร์ และอำนวยการสร้าง

ทั้งหน้าที่ผู้กำกับและโปรดิวเซอร์มันหนักพอกัน แต่คนละแบบ ยิ่งกับการทำหนังแอ๊กชั่นหายนะที่ไม่ทิ้งความคิดสร้างสรรค์แบบเรื่องนี้ส่วนเรื่องอิสระในการทำงานหรือการเลือกนักแสดงสำหรับผมๆ เคยทำงานกับซงคังโฮมาก่อน ผมรู้จักเขาโดยส่วนตัว มันเลยง่ายที่จะชวนเขามาเล่นส่วนอีบยองฮอนผมอยากทำงานกับเขามานานแล้ว ตอนเขียนบทผมมีภาพเขาในหัว ผมดีใจมากที่เขาตอบตกลงรับบทนี้

ฉากเครื่องบินคืออีกหนึ่งซีนไฮไลท์ของภาพยนตร์ได้ยินว่าคุณสั่งมันมาจากต่างประเทศ

เราต้องใช้เครื่องบินโดยสารที่สามารถเดินทางจากโซลไปฮาวายได้จริง Airbus ควบคุมโดยใช้แค่คันบังคับ มันคงดูไม่น่าตื่นเต้นเท่าไหร่ เราเลยหันไปใช้ Boeing 777 แทน เราซื้อเครื่องจากลาสเวกัสก่อนที่มันจะถูกแยกส่วนและส่งขึ้นเครื่องมาให้เรา งานตกแต่งภายใน ทั้งเบาะและพื้นถูกปรับให้เข้ากับคอนเซ็ปต์ เดิมทีมันเป็นสีฟ้า แต่เราอยากให้มันดูอบอุ่น ผู้ชมจะได้รู้สึกเหมือนเป็นหนึ่งในผู้โดยสารเราติดตั้งเครื่องบินทั้งลำบนหัวกิมบอล ขนาดฮอลลีวู้ดยังไม่ค่อยทำกันเลย ในฉากที่เครื่องบินเสียการควบคุม กล้องเราหมุนรอบเครื่อง 360 องศา เป็นร้อยรอบ ทีมเทคนิคพิเศษและสตันท์แมนแนวหน้าของวงการภาพยนตร์เกาหลีช่วยกันเพื่อให้นักแสดงและทีมงานกว่าเจ็ดสิบชีวิตถ่ายทำกันอย่างปลอดภัย

ถ่ายทำด้วยเทคนิคแฮนด์เฮลด์ 100%นานแล้วที่คุณไม่ได้ใช้เทคนิคนี้ตั้งแต่ผลงานเรื่องแรกๆ ของคุณอย่าง “Rules of Dating” และ “The Show Must Go On”

สองผู้กำกับภาพ อีโมแก และ พัคจงชูติดสลิงนิรภัยกับตัวเครื่องขณะที่เดินถือกล้องเก็บสีหน้าของผู้โดยสารขณะที่เครื่องเสียการควบคุม เทคนิคนี้มันทำร้ายตากล้องพอสมควร มันกินพลังอย่างมาก ผมรู้สึกผิดทุกครั้งตอนที่ผมบอกว่าเอาอีกเทค แต่มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ผู้ชมสัมผัสประสบการณ์เดียวกับตัวละครตั้งแต่ต้นจบจบ เราพยายามทำให้งานของตากล้องง่ายขึ้นโดยขอให้นักแสดงยึดบทเป็นหลัก ไม่ต้องอิมโพรไวส์ จะได้ถ่ายตรงตามคิวกับที่ซ้อมไว้

พูดถึงบทบาทของ ซงคังโฮ จากที่เคยแสดงใน Memories of Murder ต่างกันยังไงบ้าง

บทบาทมีความแตกต่างกันในเรื่องนี้เขาไม่ต้องไปไล่สืบถามแบบปากต่อปากเอง เขายศใหญ่เกินกว่าที่จะไปทำแบบนั้นแล้ว (หัวเราะ) ผมบอกซงคังโฮว่าตัวละครของเขาในเรื่องนี้ต้องใส่แว่นสายตายาวเวลาอ่านหนังสือพิมพ์ เขาหัวโบราณ พูดภาษาอังกฤษแทบไม่ได้ ใช้มือถือยังไม่เป็นเลย แต่ตัวละครนี้มีความคลาสสิก ตอนที่ผมเขียนซีนในเรื่องที่มีตัวละครนี้ผมชอบเปิดเพลง “Love Me Tender.” โดย เอลวิส เพรสลีย์ ไปด้วย

พูดถึงการร่วมงานกับนักแสดงในเรื่อง

นักแสดงในหนังเรื่องนี้ถือเป็นระดับไอคอน พวกเขาไม่ได้ดังแค่ในประเทศ แต่ยังระดับโลกผู้กำกับคนไหนก็อยากทำงานกับพวกเขา ผมแทบไม่เชื่อเลยว่าเราได้นักแสดงคุณภาพระดับนี้ตอนทำงานผมยังคิดว่าผมกำลังฝันไป เหมือนกำลังทำหนัง 7 เรื่องไปพร้อมกัน แต่ผมรู้สึกเป็นเกียรติและสนุกมาก

ประเด็นที่คุณนำเสนอและอยากให้ทุกคนได้รับ

ผมต้องการเน้นประเด็นว่า คนเราเอาชนะความกลัวในสถานการณ์บีบคั้นถึงชีวิตอย่างไรธรรมชาติของมนุษย์พร้อมทำทุกอย่างเพื่อเอาชีวิตรอดไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา หวังว่าผู้ชมจะได้แง่คิดตรงนี้กลับไป นอกเหนือจากความบันเทิงครับ