วัยอลวน ฮ่า! คือหนังภาคต่อ ภาคที่ 5 ของหนังชุด วัยอลวน ผลงานการสร้างของค่าย “เอ็ม พิคเจอร์ส” และ “เดอะฟิฟท์เอลลิเม้นท์ ฟิล์ม” ที่ได้ เอ๋-ไพโรจน์ สังวริบุตร มารับหน้าที่กำกับวัยอลวน ฮ่า! เคยเข้าฉายไปแล้วเมื่อวันที่ 12 เม.ย. 2564 แต่ฉายได้แค่ 3 วัน 12-14 เม.ย. พอวันที่ 15 เม.ย. หนังถูกถอดโปรแกรม เนื่องจากการระบาดอย่างหนักของโควิด-19 มาถึงวันนี้วัยอลวน ฮ่า! กลับมาเข้าโรงฉายใหม่อีกครั้ง

วัยอลวน 5 ตั้ม-โอ๋ตัวตึง คือ เรื่องราวของรุ่นหลานของ ตั้มกับโอ๋ โดยเนื้อหาเรื่องเดินไปที่ตัวหลานชายที่ดันไปตกหลุมรักสาวสวยที่มีปมอดีตผิดใจกับพ่อ และพ่อหวงลูกสาวสุดฤทธิ์ตัดสลับกับ ตั้ม ที่ต้องมาช่วยพี่สาวของโอ๋ว่าความในคดีลอตเตอรี่30 ล้าน

เอ๋-ไพโรจน์ กับ จิ๋ม-ลลนา สุลาวัลย์ คือส่วนที่ดีที่สุดหนังพลังล้นเหลือ ดูมีเสน่ห์ พาย้อนกลับไปสู่ วัยอลวน ในปี 19 ดูเป็นธรรมชาติสบายๆ เล่นเหมือนไม่ได้เล่นให้ความรู้สึกเหมือนได้กลับมาพบกับเพื่อนเก่าอีกครั้ง ที่แม้วัยจะเปลี่ยนไป แต่ก็ยังเป็นตั้มกับโอ๋ ที่เราๆ คุ้นเคยกันดี จะต่างกันก็แค่วัยที่เพิ่มขึ้น ตั้ม, โอ๋ ทำให้เกิดรอยยิ้ม ดูแล้วมีความสุข ยิ่งหนังใส่ภาพจากภาคแรกเข้ามาคั่น ยิ่งเพิ่มความฟินให้กับคู่นี้

แน็ก-ชาลี  ปอทเจส เป็นโต๋ ดูลื่นไหลในแบบที่เป็นตัวของตัวเองที่คุ้นตา เพียงแค่มาดเซอร์ๆ ตี้ดๆ ในมุขฝืดๆ เลยรู้สึกสกปรก ไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่ ดูไม่ค่อยแมทช์กับ อั้ม ที่รับบทโดย พิม-พิมประภา ตั้งประภาพร ที่ดูสวยน่ารัก ออร่า!! ความเป็นนางเอกชัดเจน

จิรวดี อิศรางกูร ณ อยุธยา กลับมารับบท ป้าอ้อที่ภาคนี้ดูทันสมัย บทเดิมที่เคยเล่นไว้ทุกภาค พี่สาวที่ไม่ค่อยถูกชะตากับน้องเขย แต่ในตอนนี้กลับต้องมาจับมือกัน จับคู่กับ จิ๊บ-ปกฉัตร เทียมชัย

น้าแต๋ม-ชรัส เฟื่องอารมย์ มารับบท ภาคิน พ่อของ อั้มที่เหมาะจะเป็นพ่อใจดี มากกว่าจะเฮี้ยบหวงลูกสาว เล่นแบบมิติเดียวแบนๆ ส่วน ใบเฟิร์น-พัสกร พลบูลย์ รับบทเลขาสาว ของภาคิน มาแบบเสียของ เล่นเรียบง่ายไป

แต่ที่เสียของสุดๆ คือ แจ็ค แฟนฉัน มาทำไม ทื่อ/แข็ง ไม่ได้เข้ากับเรื่องเลย ทุกๆ ตัวละครในส่วนของ ลอตเตอรี่ 30 ล้าน ที่ขนตลกหลายคนมาเล่น บอกเลยน่าเบื่อ มุขฝืด รกหนัง นอกจากนี้ ยังมีการระดมนักแสดงรับเชิญคนเก่าแก่ อาทิ โอ-ชัยรัตน์ เทียบเทียม เจ้าของเสียงร้องเพลงในต้นฉบับ อรสา อิศรางกูร, ตู้-ดิเรก อมาตยกุล, เปี๊ยก โปสเตอร์,เจเน็ต เขียว,ปราบปฎล สุวรรณบาง ฯลฯ มาร่วมแสดงกันคนละเล็กละน้อย

เอ๋-ไพโรจน์ ที่ในอดีต กำกับหนังดีๆ สนุกๆ หลายเรื่องแต่มาเรื่องนี้ หนังออกมาดูเชยขาดเสน่ห์ บทง่าย ขาดความลุ่มลึก มุขเสียดสี สังคมปัจจุบัน ก็ยังไม่รู้สึกสนุกไปกับมันยังดีที่ยังสามารถนำเอาบรรยากาศเดิมในส่วนของความเป็นตั้มกับโอ๋ออกมาได้ดี ดูแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ และที่ชอบ คือเพลงเก่าถูกนำกลับมาทำใหม่ได้อย่างไพเราะ สำหรับเรื่องนี้ให้ 5/10 คะแนน