2 ตุลาคม 2566 สำนักข่าวต่างประเทศรายงานว่า สมัชชาโนเบลแห่งสถาบันแคโรลินสกา ในกรุงสตอกโฮล์มของสวีเดน ประกาศผลรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ ซึ่งเป็นรางวัลแรกของการประกาศผลรางวัลโนเบล ประจำปี 2566 โดยงานวิจัยของ แพทย์หญิงคาตาลิน คาริโค นักชีวเคมี ชาวอเมริกันฮังการี วัย 68 ปี และ นายแพทย์ดรู ไวส์แมน แพทย์วิจัยชาวอเมริกัน วัย 63 ปี มีความสำคัญต่อการพัฒนาวัคซีนชนิดเอ็มอาร์เอ็นเอ ป้องกันโควิด-19 ที่แพร่ระบาดตั้งแต่ต้นปี 2563  ทั้งสองคนได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ประจำปี 2566 เนื่องจากทั้งสองคนมีส่วนสำคัญต่อการพัฒนาวัคซีนได้อย่างรวดเร็วแบบที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในช่วงภัยคุกคามครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งต่อสุขภาพของมนุษย์ในยุคสมัยใหม่

สมัชชาโนเบลแห่งสถาบันแคโรลินสกา ระบุว่า ทั้งสองได้พัฒนาเทคโนโลยีการผลิตวัคซีนแบบ mRNA ร่วมกันที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียเมื่อเกือบ 20 ปีที่แล้ว ซึ่งต่อมาเทคโนโลยีนี้มีความสำคัญต่อการพัฒนาวัคซีนเพื่อควบคุมการแพร่ระบาดของโควิด-19  ทั้งสองเผยแพร่รายงานผลการวิจัยในปี 2548 ซึ่งได้รับความสนใจน้อยมากในเวลานั้น แต่ต่อมาเป็นรากฐานสำคัญของการพัฒนาวัคซีนในช่วงการระบาดของโควิด-19 ทำให้เปลี่ยนความเข้าใจเกี่ยวกับการสัมพันธ์กันระหว่าง mRNA และระบบภูมิคุ้มกันของมนุษย์ ในช่วงการระบาดของโควิด-19 มีวัคซีนของผู้ผลิต 2 ราย ที่ใช้เทคโนโลยี mRNA ได้แก่บริษัทโมเดอร์นา และบริษัทไฟเซอร์ที่ร่วมมือกับบริษัทไบโอเอ็นเทค 

วัคซีนโควิด-19 แบบ mRNA เป็นวัคซีนที่ได้จากการสังเคราะห์ mRNA ที่เป็นรหัสพันธุกรรมสำหรับการสร้างโปรตีนหนามของเชื้อไวรัส ที่ก่อโรคโควิด-19 และเมื่อฉีดวัคซีนเข้าสู่ร่างกาย mRNA จะทำให้เซลส์สร้างโปรตีนหนามของเชื้อไวรัส และกระตุ้นให้ร่างการสร้างภูมิคุ้มกันต่อเชื้อไวรัสดังกล่าว