15 พฤษภาคม 2569 สำนักข่าวต่างประเทศ รายงานว่า หน่วยงานสาธารณสุขของแอฟริกา แถลงการณ์ในวันนี้ว่า พบการระบาดของ โรคอีโบลา ในจังหวัดอิตูริ ของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก โดยมีผู้เสียชีวิต 65 รายจากผู้ต้องสงสัยติดเชื้อ 246 ราย 

ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งแอฟริกา (Africa Centres for Disease Control and Prevention) กล่าวในแถลงการณ์ว่า กำลังจัดการประชุมเร่งด่วนร่วมกับคองโก ยูกันดา ซูดานใต้ และพันธมิตรทั่วโลก เพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งในการเฝ้าระวัง การเตรียมความพร้อม และการตอบสนองข้ามพรมแดน

รายงานระบุว่า ผู้เสียชีวิตและผู้ต้องสงสัยติดเชื้อส่วนใหญ่อยู่ในเขตสุขภาพมองวาลู และรวัมปารา ขณะที่มีผู้เสียชีวิต 4 รายจากผู้ป่วยที่ได้รับการยืนยันผลตรวจทางห้องปฏิบัติการ นอกจากนี้ยังพบผู้ต้องสงสัยติดเชื้อในเมืองบุนยา เมืองหลวงของจังหวัดด้วย

หน่วยงานดังกล่าว ระบุว่า ผลการตรวจสอบเบื้องต้นชี้ให้เห็นถึงการมีอยู่ของเชื้อไวรัสสายพันธุ์ ที่ไม่ใช่สายพันธุ์จากประเทศซาอีร์ โดยกำลังดำเนินการวิเคราะห์ลำดับพันธุกรรมเพื่อระบุลักษณะเฉพาะของไวรัสเพิ่มเติม

ฌอง-ฌาคส์ มูเยมเบ นักไวรัสวิทยาชาวคองโก ผู้ร่วมค้นพบไวรัสอีโบลา และหัวหน้าสถาบันวิจัยชีวการแพทย์แห่งชาติในกินชาซา กล่าวกับรอยเตอร์สว่า การระบาดครั้งก่อนๆ 16 ครั้งในคองโกนั้น มีเพียงหนึ่งครั้งเท่านั้นที่ไม่มีสาเหตุมาจากสายพันธุ์ซาอีร์

การระบุสายพันธุ์ที่แตกต่างออกไปจะทำให้การรับมือซับซ้อนยิ่งขึ้น เนื่องจากวิธีการรักษาและวัคซีนที่มีอยู่ได้รับการพัฒนาขึ้นเพื่อต่อต้านสายพันธุ์ซาอีร์

ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งแอฟริกา มีความกังวลเกี่ยวกับความเสี่ยงของการแพร่กระจายเพิ่มเติมเนื่องจากสภาพแวดล้อมในเมืองของบุนยา และรวัมปารา รวมถึง การเคลื่อนย้ายประชากรอย่างหนาแน่น และการเคลื่อนที่ที่เกี่ยวข้องกับการทำเหมืองในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ ซึ่งอยู่ใกล้กับยูกันดาและซูดานใต้  

เนื่องจากการเคลื่อนย้ายประชากรจำนวนมากระหว่างพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบและประเทศเพื่อนบ้าน การประสานงานระดับภูมิภาคอย่างรวดเร็วจึงเป็นสิ่งจำเป็น

การระบาดครั้งนี้เป็นครั้งที่ 17 ในคองโกนับตั้งแต่มีการระบุเชื้ออีโบลาครั้งแรกในประเทศเมื่อปี 1976 การระบาดครั้งล่าสุดของประเทศในจังหวัดกาไซสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม หลังจากการระบาดกินเวลานานสามเดือน จากผู้ป่วยทั้งหมด 64 ราย มีผู้เสียชีวิต 45 ราย และผู้หายป่วย 19 ราย

โรคไวรัสอีโบลา เป็นโรคร้ายแรงและถึงแก่ชีวิตได้ ซึ่งเป็นโรคประจำถิ่นในป่าเขตร้อนอันกว้างใหญ่ของคองโก โรคนี้แพร่กระจายผ่านการสัมผัสโดยตรงกับสารคัดหลั่งจากร่างกายของผู้ติดเชื้อ วัสดุที่ปนเปื้อน หรือบุคคลที่เสียชีวิตจากโรคนี้