ไขปัญหากับอายุรแพทย์ โดยราชวิทยาลัยอายุรแพทย์แห่งประเทศไทย เรื่องโรคความดันโลหิตสูงในฉบับนี้ มาถึงตอนสุดท้ายแล้วนะครับวันนี้มาดูกันว่าเมื่อเป็นความดันโลหิตสูงแล้วผู้ป่วยมักจำเป็นต้องได้รับยารักษาความดันโลหิตสูง หากความดันโลหิตสูงมาก หรือการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมไม่สามารถช่วยให้ความดันโลหิตลดลงถึงเป้าหมายที่ต้องการ คือผู้ป่วยอายุไม่เกิน 65 ปี ความดันโลหิตตัวบนอยู่ระหว่าง 120-130 มิลลิเมตรปรอท อายุมากกว่า 65 ปี ความดันโลหิตตัวบนระหว่าง 130-140 มิลลิเมตรปรอท และความดันโลหิตตัวล่างอยู่ระหว่าง 70-79 มิลลิเมตรปรอททั้งสองช่วงอายุ

แพทย์มักให้ยาลดความดันโลหิตกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งใน 4 กลุ่มนี้ ได้แก่ ยาขับปัสสาวะ(ชื่อยาลงท้ายด้วยซาย) ยาต้านแคลเซียม(ชื่อยาลงท้ายด้วยพีน)ยาต้านเอนไซม์เปลี่ยนแองจิโอเทนซิน หรือยาเอซีอีไอ (ชื่อยาลงท้ายด้วยพริว) และยาต้านตัวรับแองจิโอเทนซินหรือยาเออาร์บี (ชื่อยาลงท้ายด้วยซาแทน)หากยังไม่สามารถควบคุมความดันโลหิตได้ตามเป้าหมาย อาจจำเป็นต้องใช้ยา 2-3 ตัว ร่วมกัน แต่จะไม่ใช้ยาต้านเอนไซม์เปลี่ยนแองจิโอเทนซินร่วมกับยาต้านแองจิโอเทนซิน หากใช้ยาใน 4 กลุ่มนี้ไม่ได้ผล แพทย์จึงจะเพิ่มยากลุ่มอื่นๆ เช่น ยาต้านเบต้า และยาต้านอัลฟ่า

แพทย์เลือกใช้ยากลุ่มใดในผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงจะพิจารณาจากการประเมินว่า มีโรคหัวใจโรคไต เบาหวาน โรคสมองด้วยหรือไม่ การตอบสนองของยาในแต่ละคนเป็นอย่างไร เกิดผลข้างเคียงของยาของยาหรือไม่ โดยทั่วไปผู้ป่วยมักต้องใช้ยา 2-3 ตัวขึ้นไป เพื่อให้ได้ระดับความดันโลหิตที่ต้องการ

การปฏิบัติที่สำคัญเมื่อได้รับการสั่งจ่ายยาผู้ป่วยควรรับประทานยาโดยสม่ำเสมอ หากวัดความดันโลหิตเองที่บ้าน ไม่ควรปรับยาหรือหยุดยาเอง ถึงแม้จะวัดความดันโลหิตได้ตามเป้าหมายแล้ว การหยุดยาลดความดันโลหิตเอง อาจเกิดผลเสียจากการที่ความดันโลหิตเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วหลังหยุดยา และหากมีอาการผิดปกติ หลังจากได้รับยาชนิดใดควรแจ้งให้แพทย์ทราบ และกลับมาพบแพทย์ก่อนถึงวันนัด เพื่อพิจารณาปรับเปลี่ยนยาให้

อย่าลืมติดตามไขปัญหากับอายุรแพทย์ โดยราชวิทยาลัยอายุรแพทย์แห่งประเทศไทยทุกวันอังคารนะครับ

พลอากาศโท นายแพทย์อนุตตร จิตตินันทน์

ประธานราชวิทยาลัยอายุรแพทย์

แห่งประเทศไทย