นักเล่าเรื่องตัวยงคนใหม่ที่ล่าสุดไปคว้าชัยระดับโลก“บิ๊ก-ณภัทร ตั้งสง่า” ผู้กำกับภาพยนตร์รุ่นใหม่และเป็นนักกิจกรรมตัวยงที่ปัจจุบันเป็นทั้งโปรดิวเซอร์ผู้กำกับนักเขียนเจ้าของ Production House Spark Life Entertainment, อาจารย์พิเศษวิชา Digital Content Creation and Media Production คณะนิเทศศาสตร์ ม.กรุงเทพ และได้รับทุนการศึกษาต่อด้านภาพยนตร์จากหนึ่งในสถาบันด้านภาพยนตร์ระดับนานาชาติที่ติด 1 ใน 16 Top International Film School ของโลก,AFiSBusan Asian Film School ภายใต้การสนับสนุนจากรัฐบาลประเทศเกาหลี และ Busan Film Commission กับก้าวใหม่ครั้งสำคัญของเค้าในฐานะคนรุ่นใหม่ของค่ายภาพยนตร์ “M39” ที่ใครหลายๆ คนอยากทำความรู้จักตัวตนของเค้า จากเด็กหนุ่ม ผู้ผลิต คิด และทำหนังสั้นประกวดมากว่า 70 เรื่อง ทุกเวทีทั้งในประเทศ และต่างประเทศ จากคนที่ล้ม สะดุด ประสบปัญหา อุบัติเหตุช่วงวิกฤตที่สุดของชีวิต จนถึงวันที่เขามีแรง มีพลัง มีความมุ่งมั่น ทุ่มเท ก้าวเดินต่อได้ “บิ๊ก-ณภัทร ตั้งสง่า” เล่าว่า

“สวัสดีครับผม บิ๊ก-ณภัทร ตั้งสง่า ปัจจุบันเป็นผู้กำกับรุ่นใหม่นักเขียนบท ผู้อำนวยการสร้าง ผมจบการศึกษา ปริญญาตรีนิเทศศาสตรบัณฑิตเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ภาควิชาภาพยนตร์(ทุน BU Creative และ ทุน BU to NEW YORK)ปริญญาโท นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขา Digital Marketing มหาวิทยาลัยกรุงเทพ (ทุนศิลปิน)-เป็นตัวแทนไทยที่ได้รับรางวัลด้านภาพยนตร์ในระดับประเทศและระดับนานาชาติรวมแล้วกว่า 30 เวที และได้เป็นตัวแทนประเทศไทยประจำปี 2013 เข้าร่วมโครงการพัฒนาผู้นำเยาวชนด้านภาพยนตร์ระดับเอเชีย (Film Leaders Incubator) ที่เมืองปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ และที่เกาะฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น- เป็นตัวแทนประเทศไทยนำภาพยนตร์สั้นไปฉายในหมวด ShortFilm Corner เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ปี 2015- ได้รับทุน Fantastic Film School จากเทศกาลภาพยนตร์ Bucheon International Fantastic Film Festival (BIFAN) ในปี 2018- เป็นตัวแทนประเทศไทยที่ได้รับคัดเลือกให้ได้รับทุน AFiS Busan Asian Film School โรงเรียนชั้นนำด้านภาพยนตร์ติดอันดับโลกของเกาหลี ในช่วงปี 2020-2021 และได้รับรางวัลชนะเลิศพิชชิ่งโปรเจกท์ภาพยนตร์ขนาดยาวจากโรงเรียน และหน่วยงาน Busan Film Commission 

ผมเริ่มต้นทำหนังตั้งแต่อายุ 15 ได้รับรางวัลหนังสั้นครั้งแรกตอนอยู่ ม.4 ตอนที่สอบตก จน ม.6 ผลงานหนังสั้นก็ได้มีโอกาสไปฉายที่ญี่ปุ่น และเป็นครั้งแรกที่ผมได้ไปร่วมเทศกาลหนังที่ต่างประเทศและเจอเพื่อนๆ ทำหนังต่างชาติมากมาย เคยไปแกร่วอยู่ที่อเมริกามาเกือบปีช่วงจบ ม.6 ตอนนั้นอยากเข้าไปเรียนฟิล์มระดับโลกมีช่วงที่หันไปทำหนังสั้นล่ารางวัลจนได้ฉายา นักล่ารางวัลไปเลยช่วงหนึ่ง ตอนอยู่มหา’ลัย มีปีหนึ่งทำหนังสั้นไปตั้ง15 เรื่อง 

หลายคนอาจเจอวิกฤตชีวิตในช่วงโควิด แต่ผมโดนรับน้องก่อนหน้านั้นปีหนึ่งครับ ปีนั้นผมเจอหลายอย่างมาก เช่น งานโดนแคนเซิ่ลเป็นสิบงาน โดนคนใกล้ตัวโกงเผลอล้างคอมพ์จนไฟล์สำคัญในรอบปีครึ่งหายไปแล้วกู้ข้อมูลกลับมาไม่ได้ ลาออกจากโปรเจกท์ทำมาร่วมปีแต่วิสัยทัศน์ไม่ตรงกับลูกค้า แต่ความพีคในปีนั้นอยู่ที่วันที่ 7 เดือน 7 ของปีนั้น ในวันฝนตกกระหน่ำพูดตรงๆคือผม “เกือบตาย” คือประสบอุบัติเหตุลื่นล้มอย่างแรงผลลัพธ์คือกระดูกสันหลังหักไปสองจุด ต้องนอนบนเตียงเฉยๆ สามเดือน หลังจากนั้นผมเลยนั่งทบทวนชีวิตทั้งหมดไปจนถึงไล่ดูหนังหลายร้อยเรื่อง คิดอย่างเดียวว่า “ขอแค่ไม่พิการ และลุกออกไปเดินสองขาใช้ชีวิตแบบเดิมได้เราก็ดีใจแล้ว” พอเราลุกกลับมาได้ใหม่อีกครั้งเลยสัญญาว่าจากนี้ แข่งกับตัวเองนะ ซึ่งพอเราปล่อยวางแบบนั้น มันกลับมีความสุขกว่าเยอะเลย ในปีนั้นคุยกับเพื่อนๆ จนรู้สึกว่าอยาทำโปรเจกท์หนังเรื่องหนึ่งมากๆ เมื่อ Project P. หรือต่อมาที่เรารู้จักกันในชื่อ The President เมื่อผมลุกออกไปไหนมาไหนได้อีกครั้ง เลยหาคอร์สเขียนบทเพื่อพัฒนาตัวเองอย่างจริงจัง จนได้ไปเรียนคอร์สหนึ่งที่ชื่อว่า Writer Lab ของพี่ปุ๊ก-พันธุ์ธัมม์ ทองสังข์ คลาสนั้นเขาให้เอาโปรเจกท์หนังยาวมาพรีเซนต์หน้าห้องและพูดคุยกันพอผมพูดจบ อยู่ดีๆ ก็มีพี่คนหนึ่งที่เป็นนักเรียนร่วมคลาส ชวนผมมาพูดคุยทำความรู้จักด้วย เลยมารู้ทีหลังว่า พี่เขาไม่ใช่แค่นักเรียนในคลาส แต่เป็นผู้บริหารค่ายภาพยนตร์

จากวันที่ได้รู้จักกัน พี่นก (คุณนก-ปัญชลีย์ นิธิจิระโรจน์” Managing Director & Executive Producer ผู้บริหาร บริษัท เอ็มเทอร์ตี้ไนน์(M39) จำกัด) พี่นกได้ให้คำแนะนำอะไรกับบิ๊กบ้าง?

“หลังจากที่ได้รู้จักพี่นก ผมจำได้ตั้งแต่วันแรกเลยว่าพี่นกสนใจโปรเจกท์ที่ผมกำลังพัฒนาอยู่แต่ตอนนั้นผมก็สองจิตสองใจว่าจะลุยเอาจริงกับมันเลยดีไหมนะ เพราะตอนนั้นก็มีอีกโปรเจกท์หนึ่งที่รักมากๆ และพัฒนามาหลายปี อยากทำด้วยเช่นกัน แต่สุดท้าย ผมก็เบนเข็มมาที่โปรเจกท์นี้ก่อน เพราะเห็นถึงความเป็นได้หลายอย่างที่น่าจะทำในช่วงเวลานี้มากกว่า ประจวบเหมาะกับช่วงที่เกิดเหตุการณ์โควิด พี่นกก็โทรมาถามความคืบหน้าว่า ไปถึงไหนแล้ว? ยังทำอยู่ไหม? ตอนนั้นพอพี่เขาเชียร์อัพว่าอยากให้เรื่องนี้ได้ทำเป็นหนังใหญ่ฉายโรง จนเราคลอดบททรีตเมนต์ซีนาริโอออกมาก่อนที่บทร่างนี้ ทางเกาหลีสนใจและให้ทุนเราไปเรียนและพัฒนาโปรเจกท์ต่อที่นั่น ซึ่งผมก็อัพเดทส่งข่าวความคืบหน้าให้พี่นกเสมอครับ ผ่านไปอีกที 2 ปีแล้ว ตอนนี้ก็ค่อยๆ สุกงอมมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมลุยแล้วครับขอบคุณพี่นกและทาง M39 ที่ผลักดันและให้โอกาสโปรเจกท์พวกเราครับ

“การส่งบทประกวดเวทีระดับโลก ผมรอมาสามปี แพ้มาสองรอบเพราะรอบนี้คือการสอบแข่งชิงทุนไปเรียนฟิล์มต่อที่เกาหลีร่วมกับการพัฒนาโปรเจกท์ภาพยนตร์ขนาดยาวที่นั่น และค่อยมาแข่งกันต่อว่าโปรเจกท์ไหนที่จะได้รางวัลไปบ้างคือโรงเรียนที่ผมสมัครไปมีชื่อว่า AFiS Busan Asian Film School เป็นแหล่งรวมคอนเนคชั่นของคนทำหนังหน้าใหม่ของเอเชีย เป็นสถาบันที่ได้รับการจัดลำดับให้ติดท็อป International Film School ของโลก

ด้วยโลกที่เจอโรคโควิดพอดี เขาเลย แคนเซิ่ลปีที่ผมควรจะได้ไป เลื่อนไปอีกปี สรุปคือปี 2020 กับ 2021 เลยได้เรียนรวมกันเลย ตอนนั้นมีประมาณสามสิบกว่าคนจากหลายสิบประเทศ แต่เทอมแรกเขาสอนเป็นระบบออนไลน์ มางานเข้าตรงเทอมที่สอง ที่รู้อีกทีคือ เราต้องแข่งขันอีกรอบเพื่อที่จะได้ไปเรียนเทอมต่อไปที่เกาหลี สุดท้ายคนที่ได้ไปก็เหลือเพียงสิบคน ส่วนเราก็รอดไปได้อย่างน่าอัศจรรย์ จากนั้นเขาจึงมีการเรียนการสอนควบคู่ไปกับการให้เมนทอร์จากฝั่งเกาหลี อยู่ที่นั่นสี่เดือน ซึ่งบางคนเป็นทีมงานผู้สร้างหนังรางวัลระดับโลก มาประกบเราและช่วยให้คำปรึกษาเกี่ยวกับโปรเจกท์ จากนั้นเขาถึงให้มีการแข่งขันพิชโปรเจกท์กันอีกทีแต่ในส่วนตรงนี้เขาเปิดให้คนที่ได้เรียนออนไลน์มาตั้งแต่เทอมแรกได้แข่งขันด้วย โปรเจกท์ที่เข้าร่วมมันเลยมี 24 โปรเจกท์ 17 ประเทศ

สุดท้าย THE PRESIDENT ได้รับรางวัลชนะเลิศพิชชิ่ง BFC Award หรือ Busan Film Commission Award โดยทางกรรมการได้มีการคัดเลือกโปรเจกท์ที่มีความโดดเด่นด้านความคิดสร้างสรรค์และมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยได้รับรางวัลชนะเลิศ ร่วมกับผลงานอีกเรื่องจากประเทศคาซัคสถาน ครับผม”

เป้าหมายที่สูงสุดในชีวิตของคุณคือ

“ถ้าตอบแบบทะเยอทะยานคงต้องตอบแบบใครหลายคนว่า เราทำหนัง ความฝันสูงสุดคือไปให้ถึงออสการ์ แต่พอโตขึ้นมาเรายิ่งพบว่าเอาแค่ให้ได้ทำหนังดีๆ แล้วฉายโรงให้ได้ก่อนก็พอ (ฮาๆๆ) เอาจริงๆ ผมอยากทำหนังที่สร้างอิมแพคหรือ Call to Action บางอย่างน่ะฮะ อย่างที่เคยทำครั้งหนึ่งคือเราไม่เคยคิดว่าการทำหนังของเราจะมีผลทำให้คนมาบริจาคเงินสร้างตึกให้โรงพยาบาลกว่าสามสิบล้านบาท ตอนนั้นเรารู้สึกว่ามันไปไกลกว่ารางวัลใดๆที่เราได้รับมาซะอีก แต่ถามว่ารางวัลยังสำคัญสำหรับเราไหม ผมตอบเลยว่าแน่นอน เพราะอยู่วงการนี้พูดตามตรงว่างานที่เราทำมันยากในทุกๆProcess นะฮะ กว่าจะได้แต่ละเรื่องบางงานเป็นปีบางงานหลายปี มีเรื่องให้นอยด์หรือเฟลบ่อยครั้งรางวัลมันเหมือนยาชูกำลังใจเป็นเหมือนบัตรต่ออายุทางจิตวิญญาณตบไหล่แล้วบอกว่า สู้ต่อไปนะเอ็งอย่าเพิ่งรีบยอมแพ้แล้วไปทำอย่างอื่น ถ้าถามว่ามีอะไรส่งต่อให้คนรุ่นต่อไปก็อยากจะส่งต่อแรงบันดาลใจด้วยผลงานของเรา เราเป็นแค่ส่วนเล็กๆ ที่จะเป็นเลือดใหม่ของวงการ อยากให้มาลุยกันอีกเยอะๆ เพื่อช่วยกันยกระดับคอนเทนต์บ้านเรา เราไม่ได้ขายฝันนะระหว่างทางต้องพูดตรงๆ ว่าหลายคนรอบตัวเราก็ยอมแพ้ไปก่อนหน้านี้ ซึ่งไม่ใช่ความผิดใครเลย เพราะภาระชีวิตแต่ละคนไม่เหมือนกัน เราเลยต้องคิดเสมอว่าเรายังโชคดีแค่ไหนที่ยังได้จุดนี้ทำสิ่งที่เรารักอยู่ อย่างน้อยมีคนเห็นคุณค่าและให้โอกาสเราเราเชื่อว่าทุกคนมีเส้นทางการเติบโตของตัวเองที่ไม่เหมือนกัน สิ่งที่อยากฝากคือ “อย่ายอมแพ้ในสิ่งที่เรารัก เพราะชีวิตเราเกิดมาครั้งเดียว ทำให้เต็มที่วันนี้ ดีกว่ายอมแพ้แล้วรู้สึกผิดหรือคาใจไปตลอด” เราคิดอย่างนั้นนะคือถ้าเราทำออกมาแล้วเฟลจริง อย่างน้อยเราก็ได้เต็มที่ ไม่มีอะไรคาใจแล้ว ดังนั้น ถ้าโอกาสยังไม่มาถึงต้องสู้ต่อไปเรื่อยๆ มันยาก มันเหนื่อย มันอาจมีช่วงที่เจ็บปวด แต่มันจะมีวันของเรา ถ้าเราไม่หยุดพยายามที่จะเป็นนักเล่าเรื่องที่ดี”