กาลครั้งหนึ่ง ที่เมืองจีน มีเด็กชายชื่อ เสี่ยวหลง อาศัยอยู่กับพ่อผู้ใจดีและรักความซื่อสัตย์ พ่อของเสี่ยวหลงสอนให้ลูก ดูแลสิ่งที่รับผิดชอบด้วยความตั้งใจเสมอ

             วันหนึ่ง พ่อให้เมล็ดต้นไม้แก่เสี่ยวหลงและเด็กๆ คนอื่นๆ คนละถุง พร้อมบอกให้เอาไปปลูกให้โต ผู้ที่ปลูกได้ดีที่สุด จะได้รับรางวัลพิเศษ

             เสี่ยวหลงนำเมล็ดต้นไม้ของพ่อไปปลูกในกระถาง รดน้ำทุกวัน วางไว้รับแสงแดดอย่างเหมาะสม แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ เมล็ดนั้นไม่งอก แต่เพื่อนๆ ของเสี่ยวหลง กลับได้ต้นไม้ที่งอกอย่างงอกงาม ใบเขียวสด หรือดอกสวย เสี่ยวหลงรู้สึกเศร้า แต่เขาไม่เคยคิดโกหกหรือแลกเปลี่ยนเมล็ด

             อีกสามเดือนต่อมา เมื่อถึงเวลานำต้นไม้ไปให้พ่อดู เสี่ยวหลงยกกระถางที่ว่างเปล่าไปด้วยความกลัว เด็กคนอื่นหัวเราะเยาะ แต่เสี่ยวหลงพูดความจริงกับพ่อว่า เมล็ดไม่งอกเลย

             พ่อมองกระถางว่างเปล่า ยิ้มอบอุ่นแล้วเล่าให้เด็กๆ ฟังว่า เมล็ดต้นไม้ที่ให้ไปนั้นเป็นเมล็ดที่ต้มแล้ว ไม่สามารถงอกได้ เสี่ยวหลงเป็นเด็กเพียงคนเดียวที่ซื่อสัตย์ กล้าที่จะพูดความจริง แม้จะอับอาย เสี่ยวหลงไม่ได้ชนะเพราะต้นไม้ แต่ชนะเพราะความดีและความซื่อสัตย์

            ตั้งแต่นั้นมา เสี่ยวหลงตั้งใจเรียนรู้สิ่งดีๆ ฟังคำแนะนำของพ่อ และช่วยเหลือคนในหมู่บ้าน พ่อภูมิใจในลูก และทุกคนก็เรียนรู้ว่า ความจริงและความดีสำคัญกว่าความสวยงามภายนอก กระถางที่ว่างเปล่ากลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความซื่อสัตย์และความกล้าที่ทำในสิ่งถูกต้อง

           นิทานนี้สอนรู้ว่า ความดี นั้นแม้ไม่เห็นผลทันที แต่ก็จะงอกงามในใจและนำความสุขที่แท้จริงมาให้

           เรียบเรียงจากนิทานจีนเรื่อง  กระถางที่ว่างเปล่า (The Empty Pot 空花盆) ที่สอนเรื่องความซื่อสัตย์

อาทร  จันทวิมล