13 ตุลาคม พ.ศ. 2559 เป็นวันที่ชาวไทยทุกคนเสียใจอย่างยิ่ง เมื่อได้ทราบข่าวการเสด็จสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (ร.9)

และเมื่อวันอาทิตย์ที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2562 ที่ผ่านมาก็เป็นอีกวันที่ประชาชนชาวไทยเสียใจ เศร้าใจที่ ร.9 ไม่อาจจะทรงอยู่เพื่อเป็นขวัญกำลังใจแก่ราษฎรต่อไป แต่แม้ ร.9 จะทรงจากไป ในใจของประชาชนทุกหมู่เหล่าไม่เคยลืม ร.9 ที่ทรงอุทิศ และทุ่มเทเพื่อความอยู่ดีกินดีของราษฎรทั้งปวง

คนไทยโชคดีที่มี ร.9 พระมหากษัตริย์ที่ทรงประเสริฐและยิ่งใหญ่ในใจของประชาชน เพราะ ร.9 ทรงห่วงใยพสกนิกรของพระองค์ทั่วประเทศ เห็นได้จากการทรงมีโครงการพระราชดำริ 4,000 กว่าโครงการ ที่พระราชทานแก่ราษฎรในรัชสมัยของพระองค์ เป็นน้ำพระราชหฤทัยที่ทรงทำเพื่อให้ประชาชนอยู่ดีกินดีกว่าเก่า หรือให้พ้นจากความยากจนอย่างต่อเนื่อง

ผู้เขียนยังจำได้ว่า ตอนเป็นนิสิตจะยอมนั่งรอเป็นชั่วโมงๆ เพื่อเฝ้าฯรับเสด็จ ร.9 ตอนเสด็จฯมาพระราชทานปริญญาบัตรที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แม้จะเห็นรถพระที่นั่งแค่แวบเดียวก็ดีใจแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้เขียนชอบไปค้นหาพระบรมราโชวาทในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรจุฬาฯ และที่ผู้เขียนนำมายึดมั่นและปฏิบัติคือ พระบรมราโชวาทในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วันที่ 8 กรกฎาคม 2510

“ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดที่เป็นอยู่แก่เราในวันนี้ ย่อมมีต้นเรื่องมาก่อน ต้นเรื่องนั้นคือ เหตุ สิ่งที่ได้รับคือ ผล และผลที่ท่านมีความรู้อยู่ขณะนี้ จนเป็นเหตุให้เกิดผลอย่างอื่นต่อไปอีก คือ ทำให้สามารถใช้ความรู้ที่มีอยู่ทำงานที่ต้องการได้ แล้วการทำงานของท่านก็จะเป็นเหตุให้เกิดผลอื่นๆ ต่อเนื่องกันไปอีก ไม่หยุดยั้ง ดังนั้นที่พูดกันว่า ให้พิจารณาเหตุผลให้ดีนั้น กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ให้พิจารณาการกระทำหรือกรรมของตนให้ดีนั่นเอง คนเราโดยมากมักนึกว่า อนาคตจะเป็นอย่างไร คนเราทราบไม่ได้ แต่ที่จริงเราย่อมจะทราบได้บ้างเหมือนกัน เพราะ อนาคต ก็คือ ผลของการกระทำในปัจจุบัน”