พ่อค้าแม่ค้าตามตลาด หรือข้างทางส่วนมากเป็นคนยากจนส่วนผู้ที่มีร้านค้าหรือเช่าพื้นที่ในห้างก็ใช่ว่าจะฐานะดีทุกคน

ยิ่งภาวะเศรษฐกิจย่ำแย่ เพราะพิษโควิด-19ไม่ว่าจะเป็นร้านของตัวเองหรือเช่า หรือเช่าซื้อก็แทบจะเอาตัวไม่รอดทั้งนั้น และจากการสุ่มสัมภาษณ์พ่อค้าแม่ค้า 9 รายถามว่า หากมีรายการอาหารมาสัมภาษณ์เพื่อออกทีวี เขาบอกว่าดีใจมาก และถามต่อว่าถ้าเขาขออาหารหรือขนมกลับหรือขอกินฟรีจะรู้สึกอย่างไร ส่วนมากบอกว่า พวกเขาขายไม่ค่อยได้ตั้งแต่ก่อนโควิด-19 พอเจอโควิด-19 เข้า พวกเขายิ่งแย่ใหญ่ หาไม่ค่อยพอกิน เพราะต้องเสียค่าเช่า ค่าต้นทุนซื้อของ จึงลำบากมากถ้าช่วยซื้อเขา และไม่ขอกลับบ้านจะเป็นพระคุณยิ่ง

แม้แต่ร้านใหญ่ๆ โดนกินหรือขอกลับบ้านฟรี ก็แย่เหมือนกัน เพราะรายการอาหารในทีวีมีมาก ต่างก็มาถ่ายทำซึ่งแต่ละรายการได้ประโยชน์อยู่แล้ว เพราะแต่ละร้านไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ทุกประเภท ไม่ว่าจะข้างทาง ตลาดสด ร้านในห้างสรรพสินค้า เป็นต้น ก็เสียเงินทำอาหารมาขาย รายการอาหารจึงไม่ต้องเสียเงินผลิตรายการ

ยิ่งไปกว่านั้นทุกรายการทีวีมีต้นทุนการผลิตรายการอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นค่าเดินทางค่ากิน เป็นต้น การผลิตรายการจึงลดต้นทุนไปมาก โดยไม่มีรายจ่ายอื่นใด นอกจากที่กล่าวมา แล้วไปขอกินหรือเอากลับบ้านอาจทำให้ร้านอาหารหรือร้านขนมเดือดร้อน

จึงอยากวิงวอนแทนบรรดาร้านอาหารหรือร้านขนมว่า กรุณาจ่ายเงินค่าอาหารและไม่ควรขอของฟรีกลับบ้าน บางคนเอากลับไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น รายการอาหารในทีวีน่าเป็นห่วงที่ตรงที่ส่วนมาก ไม่มีการกินช้อนกู เป็นการเอาช้อนของตัวตักอาหารกินกันแบบไม่ต้องมีช้อนกลางไม่พอยังเอาช้อนของตัวตักไปป้อนคนอื่นด้วย จนน่าเป็นห่วงว่าจะแพร่เชื้อโรคกัน ซึ่งคำกล่าวเดิม (ไม่ใช้แล้ว) ว่า กินร้อนช้อนกลาง แต่การกินแบบไม่มีช้อนฉัน ช้อนของเธอ หรือช้อนกลาง ยิ่งผิดสุขลักษณะอย่างมาก

รายการอาหารของดาราหรือนักแสดงจะเป็นแบบอย่างที่ดีของผู้ชม ขอความกรุณาเถิด

กินช้อนกู (ฉัน) เอาช้อนกลางไปตักอาหารให้พอเพียง แล้วก็กินส่วนของตัวไป หากคนอื่นเอาช้อนตัวเองไปกินหรือตักมั่ว รวมทั้งอย่าลืมช่วยสังคมด้วยการ

อยู่บ้าน หยุดเชื้อ เพื่อชาติ