ด้วยความสำนึกในมหากรุณาธิคุณของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์  พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง จึงอยากเขียนสิ่งที่พระองค์ทรงอุทิศเพื่อประชาชนในหลาย ๆ เรื่อง

แต่ความไม่ชำนาญเรื่องราชาศัพท์ จึงกลัวเขียนผิด เลยรีรออยู่เป็นอาทิตย์ ๆ แต่อยากน้อมถวายความอาลัย ด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณที่ทรงมีต่อปวงชนชาวไทย เพราะทรงอุทิศพระองค์มายาวนานเพื่อช่วยเหลือราษฎรในถิ่นทุรกันดาร โดยมีโครงการต่าง ๆ เช่นโครงการส่งเสริมศีลปาชีพโรงเรียนชาวเขา มูลนิธิขาเทียม ฟื้นฟูสิ่งแวดล้อมมาช่วยความเป็นอยู่ ช่วยเหลือหนี้สิน เป็นต้น หากทรงทอดพระเนตรเห็นว่าขาดแหล่งน้ำ ถนนหนทาง ก็จะตรัสกับผู้ติดตามที่เกี่ยวข้องให้ทำการช่วยเหลือราษฎรให้มีชีวิตดีขึ้น

ในบางแห่ง ประชาชนยากจนขาดการรักษาพยาบาล ก็ทรงห่วงใยให้แพทย์ตามเสด็จช่วยตรวจรักษา หรือรับเป็นคนไข้ในพระบรมราชานุเคราะห์ คนไหนต้องรักษาในโรงพยาบาล ก็โปรดเกล้าให้ส่งเข้าไปรักษาในโรงพยาบาลภาคนั้น หากเป็นคนไข้เป็นโรคไม่มีทางรักษาในจังหวัด ก็จะส่งเข้ากรุงเทพฯ เพื่อรักษาจนกว่าจะหาย

ผู้เขียนได้เข้าเฝ้าสมเด็จพระพันปีหลวงหลายครั้งตั้งแต่เป็นนิสิตจุฬาลงกรณ์ปี1ถึงปี4 โดยนั่งกับเพื่อนรอเป็นชั่วโมง ๆ ตรงประตูทางเข้าจุฬาฯ ห่างไม่เท่าไรเพื่อรอรับเสด็จด้วยความชื่นชม บางครั้งมัวก้มกราบ เลยไม่เห็นพระพักตร์ในหลวงและสมเด็จพระบรมราชินีทั้งสองพระองค์ แต่แค่ได้เห็นรถพระที่นั่งก็พอใจแล้ว

พอได้เป็นกรรมการสภาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้เข้าเฝ้าใกล้ชิด ตอนสมเด็จพระพันปีหลวงเสด็จมาพร้อมกับพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มหิตลาธิเบศรรามาธิบดี จักรีนฤบดินทร สยามมินทราธิราช บรมนาถบพิตรเพื่อพระราชทานปริญญาบัตรแก่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

สมเด็จพระพันปีหลวง ประทับบนพระเก้าอี้ในห้องรับรอง ผู้เขียนนั่งห่างนิดเดียว พระองค์ทรงเป็นกันเอง ตรัสกับทุกคนแบบไม่ถือพระองค์ และในสมัยนั้น ทรงพระสิริโฉมงดงามยิ่ง สมแล้วที่ทรงได้ชื่อว่า เป็นพระราชินีที่สวยที่สุดในโลก และทรงสวยทั้งพระวรกาย และพระหฤทัย

คนไทยโชคดีที่ได้เกิดในแผ่นดินที่มีสมเด็จพระพันปีหลวงที่ทรงมีพระมหากรุณาธิคุณแก่ประชาชนทุกหมู่เหล่า

ที่ประทับใจคือทรงห่วงใยผู้ยากไร้ในถิ่นทุรกันดารและทรงไปเยี่ยมเยียนเสมอเพื่อช่วยเหลือให้พ้นทุกข์

ไม่ประหลาดใจที่ทำไมประชาชนถึงได้รักและเทิดทูนสมเด็จพระพันปีหลวงสุดที่จะกล่าวได้