‘จักรวาล ของข้าพเจ้าได้แปลความจากสิ่งใด?’

...................................................

ได้แปลความ

จากใบไม้กำมือหนึ่งในผืนป่า

.

ได้แปลความ

จากความอ่อนล้าของท่วงทำนอง

.

จากความทะยานอยากของความเป็นมนุษย์

.

และ จากตัวอักษรบรรทัดหนึ่งตามหลักพุทธศาสนา

ของท่านพุทธทาสท่านนี้ .

...................................................

ข้าพเจ้าศึกษาศาสนเปรียบเทียบต่าง ๆ

.

ตั้งแต่วันเดียงสา

.

และ ความเข้าใจแปรเปลี่ยนตามกาลแห่งวัย

.

แต่ทว่า ‘สัจจะ อันเป็นธรรมชาติ’ นั้น ยังมั่นคง

...................................................

‘การเดินทาง....อยู่ภายใน’

.

ก้าวข้ามผ่านจักรวาลที่มีอยู่ในจิตใจ

.

จึงเหลือร่องรอยแห่งความสุขมาแบ่งเบา

.

ให้กับตัวเอง และ ผู้อื่น .

...................................................

ถนนหนทางผ่าน

.

ต่างกลัดเกลาจิตใจเรา .

.

‘สุขกับโลกที่เป็นจริง’

.

ค่อย ๆ ผ่านไปทีละก้าว

...................................................

‘เปิดคันเร่งเพื่อเรียนรู้หนทางข้างหน้า

และ ชะลอเบา เพื่อหยุดคิดใคร่ครวญเมื่อถึงเวลา’

...................................................

Shai Don King

สวนโมกขพลาราม

10 เมษา 61

การเดินทางท่องไปในโลกกว้าง

ด้วยมอเตอร์ไซค์ 2 ล้อ เพียงลำพังคนเดียว

.

ย่อมเกิดคำถามขึ้นมากมายให้ผู้คนสงสัย

.

ไปอย่างไร ?

กินนอนอย่างไร ?

พูดคุยกับใคร ?

.

เหงามั้ย ?

.

และ อาจลึกลงไปกว่านั้น คือ

.

“คุณนึกถึงอะไรในระหว่างเดินทาง?”

.

................................................

คอลัมภ์นี้ ไม่มีคำตอบอะไรมากมายให้คุณหรอก

.

มีแต่เพียงคำว่า....ความสุข!

................................................

ความสุข

มันได้โปรยปรายไปทุกแห่งบนโลกเบี้ยวๆ ใบนี้

.

การได้รับการหยิบยื่นน้ำใจไมตรีตลอดเส้นทางจากผู้คน

มันยิ่งใหญ่ที่สุด แม้อาจจะเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อย...ขอเพียงได้เห็น

.

แม่ค้าขายผัดไส้หมูในเมืองเล็ก ๆ ของประเทศโคลอมเบีย

ราคากระทงละ 20 บาท

.

ได้เห็นรอยยิ้ม อย่างมีความสุขของคนแปลกหน้าที่มาจากเมืองไทย

.

หยิบยื่นน้ำใจไมตรีโดยการซื้อน้ำอัดลมราคาแพงมาให้ดื่ม ฟรี .

.

คนขับสิบล้อชาวอินเดียได้แอบจ่ายเงินค่าอาหารให้

หลังจากที่ทักทาย พูดคุย ด้วยความสนใจการมาการไปของคนขี่มอเตอร์ไซค์คันนี้

.

และ ครั้งที่สิ้นไร้หนทางอย่างที่สุด

ในการหา 'เรือ' เพื่อขนรถมอเตอร์ไซค์ข้ามประเทศ จากอินโดนีเซีย ไปยัง ประเทศมาเลเซีย

.

ก็ยังมีสวรรค์ได้ส่งมอบคน ๆ หนึ่ง

ที่สละเวลาทั้งวัน เพื่ออาสาขับรถพาไปหาบริษัทต่าง ๆ ทั่วเมือง Dumai ประเทศอินโดนีเซีย

.

และ อีกมากมาย

.

ที่โลกได้ผลิออกดอกไม้แห่งน้ำใจไมตรีให้ได้ชื่นชมอยู่เสมอ

................................................

“การเดินทาง ไม่ต่างอะไรกับลมหายใจของชีวิต

ต้นหญ้าเล็กๆ ต้นหนึ่ง มันอาจมีความหมายมากมายต่อแมลง

ถ้าเราไม่ลุ่มหลงสิ่งใดเกินตัว ความสุขย่อมหาได้ไม่ยากเท่าไรนักหรอก”

มีครั้งหนึ่ง ที่ได้ขี่รถเป็นระยะเวลาหลายวัน

ผ่านเส้นทางที่ ไม่มีฝน ไม่มีต้นไม้

.

บางช่วง เป็นภูเขาทรายทอดให้เห็นใหญ่โตมหึมา

.

บางช่วง เป็นทุ่งทรายเวิ้งว้างกว้างไกลสุดตา

.

และ น้อยมากที่จะมีผู้คนสัญจรไปมา ในเขตประเทศเปรู

.

นานๆ ครั้ง เห็นจะมีเมืองเล็ก ๆ พอได้พักอาศัยอยู่บ้าง

.

แต่ก็นานเต็มทีกว่าจะมีโอกาสได้เห็น

................................................

ระหว่างเส้นทางที่แห้งโรยต่อเนื่องอยู่อย่างนั้น

.

อยู่ดีๆ ก็มีสิ่งที่มาให้เติมความนึกคิด

.

นั่นคือ ภาพที่มีต้นไม้เล็กๆ แอบเกาะอยู่บนภูเขาทรายลูกหนึ่ง

.

เมื่อเปรียบกับความรู้สึกที่ตลอดทางผ่านมาช่วงนั้น

ทำให้อดนึกเสียไม่ได้ว่า

.

'ต้นไม้ต้นนั้น ทำไมช่างแข็งแกร่งขนาดนี้'

................................................

โลกได้มอบสิ่งวิเศษแก่เราเสมอ

.

แม้ยามที่เราอ่อนล้า และ หมดหวังอย่างที่สุด

.

ขอเพียงแต่เราได้เลือกใช้มันให้สมกับคุณค่าที่โลกได้มอบไว้ให้

................................................

ต้นไม้ ต้นเล็ก ๆ บนภูเขาทรายลูกนั้น

มันช่างเป็นภาพที่งดงาม และ เติมเต็มให้ชีวิตสมบูรณ์ขึ้นมาได้ อย่างน่าอัศจรรย์

.

อยากให้ทุกคนรู้สึกดี....ถ้าเรารู้จักมอง !!!

ใช้ ดอนคิง