12 ส.ค.ของทุกปี เป็นวันสำคัญของชาวไทยทุกคนที่ต่างรู้ดีว่า ตรงกับวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และถือเป็น “วันแม่แห่งชาติ” ที่เราคนไทยทุกคนให้ความสำคัญตลอดเรื่อยมา และนี่ก็ใกล้ “วันแม่” เข้ามาทุกที เราจะเห็นตามสถานที่ต่างๆจัดกิจกรรมวันแม่เพื่อให้แม่ลูกได้ทำกิจกรรมสานสัมพันธ์ร่วมกัน

แต่ใครจะรู้ล่ะว่าในขณะที่เรากำลังมีความสุขกับแม่อยู่นั้น  ก็มีเด็กอีกกลุ่มหนึ่งที่มองแม่ลูกหลายคู่ด้วย...”แววตา” ที่เศร้าหมอง เพราะเขาไม่มีแม่ให้กอดหรือไม่เคยได้ “สัมผัส” อ้อมกอดอุ่นๆจากแม่เลยตั้งแต่เขาเกิดมา เรื่องนี้จึงกลายเป็นกิจกรรมที่ถูกกล่าวถึงว่าสมควรหรือไม่สมควรมีต่อไป

เมื่อเร็วๆนี้ “ทีมข่าวเฉพาะกิจแนวหน้าออนไลน์” ได้ลงพื้นที่สำรวจความคิดของเด็กวัยรุ่นเกี่ยวกับ “การจัดกิจกรรมวันแม่ของโรงเรียนต่างๆ”  ซึ่ง น.ส.ศศิกมล พรหมเพศ หรือ “น้องปาล์ม” อายุ 21ปี  นักศึกษาคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สาขาวิชาการจัดการทางวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา “ดาวประจำสาขาฯ” ให้ความเห็นว่า...การจัดกิจกรรมต่างๆที่ผ่านมาโดยเฉพาะกิจกรรมวันแม่ เป็นกิจกรรมที่แสดงถึง “ความรัก” ระหว่างแม่และลูก แต่นี่เป็นกิจกรรมที่เล่นกับ “ความรู้สึก” ของเด็กด้วยหรือเปล่า ที่โรงเรียนอาจมองว่าเป็นสิ่งที่ดี แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกต่างๆนาๆ ที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจของเด็กที่ไม่มีคุณแม่โดยตรง  เพราะนั่นคือ...“ความไม่สมบูรณ์” ของครอบครัวที่เด็กคิดเสมอว่าต้องมี...“พ่อ-แม่และลูก”

จะเห็นอยู่บ่อยครั้งที่มีการนำเอาเรื่องราวของเด็กนักเรียนที่ไม่มีแม่ลงในโซเชียล ที่ล่าสุดมีการโพสต์ภาพของนักเรียนคนหนึ่งนั่งร้องไห้ในขณะที่เพื่อนคนอื่นๆกำลัง “ก้มกราบ” แม่ นี่สะท้อนถึงความรู้สึกของน้องเขาตรงๆ มันทำให้คิดถึงเรื่องราวชีวิตที่ไม่มีแม่ของเด็กนักเรียนคนนั้น ที่อาจส่งผลต่อความรู้สึกถึงความแตกต่างทางครอบครัวของนักเรียนด้วยกัน

“ปาล์มคิดว่า...การจัดกิจกรรมวันแม่ที่โรงเรียนนั้นควรจัดงานวันแม่ในรูปแบบ “แม่ของแผ่นดิน” คือสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ฯ ให้นักเรียนได้ซาบซึ้งถึงพระคุณและพระราชกรณียกิจของพระองค์ท่านแทน  เพราะกิจกรรมดังกล่าวก็แสดงให้เห็นว่านักเรียนรักและเทิดทูลพระองค์ท่านดั่งแม่ ซึ่งจะทำให้นักเรียนทุกๆคนมีความรู้สึกว่ามีแม่คนเดียวกันที่เป็นศูนย์รวมความรักและความสามัคคีด้วยกัน และไม่เป็นการเล่นความรู้สึกของเด็กๆอีกด้วย”

น้องปาล์ม ยังให้ความเห็นอีกว่า โลกนี้มันหมุนเปลี่ยนไปไกลมากแล้ว ฉะนั้นเราต้องยอมรับว่า...ในสังคมปัจจุบันผู้คนมีความคิดเห็นและมุมมองที่แตกต่างกันไป จึงอยากให้เรารับฟังเสียงของทุกๆฝ่าย เพื่อนำความคิดและมุมมองนั้นๆมาหาแนวทางในการแก้ไขหาทางออกที่ดีที่สุดต่อไป  เพราะวิธีการบอกรักแม่ “ไม่จำเป็น” ต้องมีวันไหนเป็นพิเศษหรือรอวันใดวันหนึ่งก่อนถึงจะบอกรักได้ เพราะเรารักแม่ทุกวันอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าเราจะบอกท่านหรือไม่แค่นั้น แต่เชื่อว่าท่านสัมผัสรักจากเราได้

ขณะที่ การแสดงความรักต่อแม่สำหรับ “น้องปาล์ม” ที่เป็นเด็กต่างจังหวัดเข้ามาศึกษาต่อในกรุงเทพฯ จึงมีระยะห่างพอสมควร แต่ก็แสดงความรักกันทุกวันคือ “การคุยโทรศัพท์กับแม่” เล่าเรื่องราวต่างๆในชีวิตประจำวันของตนให้แม่ฟัง มีสุขบ้าง/ทุกข์บ้าง แต่ก็ทำให้ตนยิ้มและหัวเราะออกมาได้ทุกครั้งที่ได้คุยกับแม่ “นี่แหละคือความรักของเราแม่ลูก” เพราะมันทำให้เรารู้สึกว่าอยู่ใกล้ๆกันตลอด และตนก็เชื่อว่าแม่ “รับรู้”...ถึง “ความรัก”และ “ความคิด” ถึงจากเธอได้

ขณะที่การจัดงานวันแม่ที่โรงเรียนนั้น  น.ส.ศศิกมล พรหมเพศ หรือ “น้องปาล์ม” บอกกับ “ทีมข่าวฯ” ว่า การจัดกิจกรรมรูปวันแม่ก็เป็นกิจกรรมหนึ่งที่อาจมองได้ว่าเป็นการบอกรักแม่ก็จริง แต่มันเป็นแค่การบอกรักแม่แค่เพียงช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น  มันไม่เทียบเท่ากับการกระทำของเราในรูปแบบต่างๆที่เราแสดงถึงความรักความกตัญญูต่อผู้หญิงคนหนึ่งที่เราเรียกว่า...แม่ ในทุกๆวันได้หรอก

“จึงอยากฝากไปถึงผู้ใหญ่ให้เล็งเห็นถึงความสำคัญของจิตใจเด็กที่เขาขาดตรงนี้ไปด้วย เพราะกิจกรรมในรูปแบบนี้จะสร้างรอยแผลใหญ่ให้เค้าในอนาคตได้”