6 พ.ค.64 ในโลกโซเซียลแชร์เรื่องราวของผู้ที่ใช้ชื่อบัญชีเพจบุ๊ก ยุ้ย ท่าเรือ ซึ่งโพสต์ไว้เมื่อวานนี้วันที่ 5 พ.ค 64 19.00 น.เล่าเรื่องสุดประทับใจว่า

“คุณคะ ขายข้าวไหม พอดีร้านตรงนั้นไม่ขาย ขอซื้อข้าวสักกล่อง พี่คนนั้นหาข้าวทานไม่ได้ จะซื้อให้เค้า”

คุณผู้หญิงท่านนี้มายืนหน้าบ้าน เห็นยุ้ยนั่งอยู่กับหม้อข้าว เพราะตักข้าวกล่องกำลังใจไปรพ.สนามเพิ่งเสร็จ เลยถามขอซื้อเข้าใจว่ายุ้ยเป็นร้านข้าว

ยุ้ยเลยตอบ เอ้อ ไม่ได้ขายค่ะ ทำไปรพ.สนาม แต่คุณเอาไปให้พี่เขาได้ ปันกัน กี่กล่องดีคะ

“งั้นขอร่วมบุญได้ไหมคะ นะคะ “ แล้วคุณเค้าก็ยื่นเงินมาให้100 บาท

เลยขออนุญาติถ่ายภาพเช่นเคย คุณเค้าก็เขิลอย่างในภาพค่ะ

และสรุปคนที่คุณเค้าจะซื้อข้าวให้ คือผู้พิการทางสายตา ที่เพิ่งเดินตามมาถึง

เราช่วยกันจัดข้าว น้ำดื่ม หยิบแมสใส่ถุง อธิบายพี่เค้าว่ามีอะไรบ้าง พอเอาของทุกอย่างใส่มือพี่เขา (เราพ่นแอลกอฮอล์กันทุกๆระยะค่ะ การ์ดไม่ตก)

พี่เค้าบอกว่า ผมขอหลบนั่งทานแถวๆนี้ได้ไหม ไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้า เลยเอาเก้าอี้มาให้พี่เขานั่งทานนอกบ้านแบบนี้ค่ะ คงหิวมากจริงๆ

และคุณผู้หญิงท่านนี้ก็เดินจากไป

อธิบายบอกพี่เขาว่า พี่ถ้าวันไหนพี่หิวข้าว พี่มาแถวๆนี้นะ ตรงนี้มีข้าวพอปันให้ได้อิ่ม

พี่เค้าถามกลับมา

 “”ใช่ร้านค้าไหมครับ ถ้าเป็นร้านค้า

ผมก็ไม่กล้ามารบกวน “”

บอกไม่ใช่จ้ะ พี่มาเถอะ ถ้าวันไหนเห็นพี่ ก็จะเรียกแล้วกันนะ

พอพี่เค้าจะกลับ เลยตักข้าว หยิบน้ำดื่ม และขนมติดให้ไปเพิ่ม เผื่อจะได้เก็บไว้รองท้องมื้อต่อๆไป

เดินหยิบนั่นหยิบนี่ น้ำตาพาลจะรื้น

รู้สึกรักแผ่นดินนี้จัง อบอุ่นที่ได้เกิดในแผ่นดินนี้

ขอบคุณวิกฤต ที่ทำให้ได้เห็น ว่าคนไทยน่ารักเพียงไหน

พอพี่เค้าทานเสร็จแล้วเดินไป ยุ้ยก็พ่นแอลกอฮอล์ทุกอย่างที่พี่เขาสัมผัส ไม่ได้รังเกียจ แต่เราต้องใช้ชีวิตอย่างเฝ้าระวัง ไม่ได้รู้สึกกลัวแต่ต้องทำให้เป็นนิสัย เช็ดไปก็รู้สึกเต็มอิ่มในหัวใจ

เลยมาเล่าให้ฟังค่ะ

ในทุกๆวิกฤตมีมุมดีๆเรื่องราวดีๆให้เห็นทุกครั้ง

#น้ำใจจากคนไม่รู้จัก

#ข้าวกล่องกำลังใจ

#เราจะผ่านไปได้ด้วยกัน