nn...เก็บตกควันหลง “วันครู” 16 มกราคมมีเรื่องราวดีๆของครูที่ลูกศิษย์ไม่เคยลืมเลือน “ครูหยุย” วัลลภ ตังคณานุรักษ์ สมาชิกวุฒิสภา และเลขาธิการมูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก ได้โพสต์เนื่องใน“วันครูแห่งชาติ” ปีนี้เล่าถึง “คุณครูผู้ยิ่งใหญ่ในดวงใจ”...กราบระลึกถึง“ครูปลั่งศรี มูลศาสตร์” ที่จากศิษย์ไปหลายปีแล้ว...“ครูผู้เปรียบเสมือนแม่ ที่ฉุดรั้งชีวิตผมจากดงนักเลง ช่วงวัยรุ่นผมเกเรมาก ตีรันฟันแทงไปทั่ว...จนได้พบ “ครูปลั่งศรี” ผู้อำนวยการโรงเรียนสิรินธร สุรินทร์ ที่ยอมรับผมให้เข้าเรียน...โดยวางเงื่อนไขว่า“ต้องเข้าเรียนทุกวัน ต้องไม่เกเรหาเรื่องชกต่อยใครเขา”....ครูไม่เพียงวางเงื่อนไข แต่เวียนมาดูผมทุกวันจนจบมัธยมศึกษาปีที่ 5...ในช่วงเรียนครุศาสตร์จุฬาฯ และแม้กระทั่งจบออกมาทำงาน...คุณครูปลั่งศรี จะเขียนจดหมายให้กำลังใจมาถึงผมอยู่บ่อยครั้ง ....“แม้ครูจะจากลาศิษย์ทั้งหลายไปหลายปีแล้ว ผมก็ยังมีครูสถิตแน่นอยู่ในจิตใจและห้วงสำนึกตลอดเวลา”....และครูหยุยยังเล่าที่มาของคำเรียก “ครูหยุย” ว่า หลังจบจากคณะครุศาสตร์ จุฬาฯ ก็ได้เดินทางสู่ต.ท่าเสา ไทรโยค เมืองกาญจน์ ไปอาสาเป็น “ครู” ที่โรงเรียนหมู่บ้านเด็ก ที่ก่อตั้งโดย“พี่พิภพและรัชนี ธงไชย” นับเป็น “สองครูผู้ยิ่งใหญ่” ที่หล่อหลอมงานพัฒนาเด็กให้แก่ผม....”เด็กๆที่นั่นส่วนมากมีอดีตมาจากความปวดร้าวในชีวิตและจิตใจ เด็กๆ มักจะเรียกครูที่นั่นว่า“พ่อ”-“แม่”...ผมเองยังหนุ่มแน่นจึงขอให้เด็กๆเรียกผมว่า “ครูหยุย”...และที่สังคมเรียกว่า“ครูหยุย”ตามไปด้วย ก็เพราะผมริเริ่มทำโครงการ“ครูข้างถนน”ขึ้นมาเมื่อปลายปี 2525ช่วยเด็กเร่ร่อนและพัฒนางาน “ครูข้างถนน” เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน บางสื่อสำนักในยุคนั้นเรียกผมว่า “ครูหยุย ครูข้างถนน”...ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา“ครูหยุย”ได้มีเมตตา สอนสั่ง แนะนำเด็กๆมากมาย และเป็นต้นแบบการดำเนินชีวิต การแบ่งปัน การรู้จักเสียสละ การทำงานอย่างทุ่มเทเพื่อประโยชน์ต่อสาธารณชนให้ความช่วยเหลือประชาชนทุกเพศ ทุกวัย ทุกสถานะและเสริมสร้างสังคมที่งดงามของประเทศไทย...เป็นสิ่งที่มุ่งมั่นทำอย่างจริงจังและได้ทำอย่างสม่ำเสมอ...ขอเป็นกำลังใจ “ครูหยุย”ในการทำความดีงามให้แก่สังคมต่อไปนะครับ...nn