วันที่ 23 มกราคม 2566 เพจเฟซบุ๊ก “Bangkok Buses-รถเมล์กรุงเทพ” เผยแพร่บทความ “กระบอก...ยังไงก็ฆ่าไม่ตาย” เนื้อหาดังนี้

กระบอก...คือชีวิตคนรถเมล์
กระบอก...คือเครื่องมือทำมาหากิน

กระบอก คือเครื่องมืออุปกรณ์การจัดเก็บค่าโดยสารบนยานพาหนะต่างๆมาทุกยุคทุกสมัย ที่บรรพบุรุษคนโบราณได้คิดมาเสร็จสรรพทั้งทอนทั้งฉีกตั๋วทั้งเหรียญทอน เบ็ดเสร็จในกระบอกเดียว ไล่มาตั้งแต่ รถราง เรือโดยสาร รถไฟ มาจนกระทั่งบนรถเมล์ก็ยังใช้เก็บค่าโดยสารกับผู้โดยสารอยู่จนกระทั่งถึงทุกวันนี้

เป็นระบบที่คลาสสิคสามารถเก็บค่าโดยสารได้ตั้งแต่ รถเมล์ฟรี 0บาท จนไปถึง หลักร้อย หลักพัน หลักหมื่นต่อวันได้ แค่ผลิตตั๋วราคานั้นๆใส่กระบอก เตรียมเหรียญทอนจบ แค่นี้ก็พร้อมให้บริการชำระค่าโดยสารได้ทันที

สำหรับวงการรถเมล์ ประเภทชำระที่ไม่รอดมีตั้งแต่
แคชบ้อกซ์ขึ้นหลังลงหน้าก็ไม่รอด
>หยอดฝาเบียร์ ขึ้นผิดประตู ไม่มีทอน ที่กั้นพัง
แคชบ้อกซ์ขึ้นหน้าลงหลังก็ไม่รอด
>กว่าจะขึ้นได้ทีละคนรถติดยาวเหยียดไม่มีบัสเลน
แตะบัตรระบบไม่เสถียรก็ไม่รอด
>คำนวนช้า สัญญาณพัง ปริ้นท์ตั๋วช้า แบตหมด

ทำไมถึงไม่รอด ดูกายภาพเมือง วินัยการจราจรซะก่อน

ถ้าจะทำสิ่งที่ไม่รอดให้มันรอดเนี่ยต้องมีตั้งแต่
บัสเลน(หาว่าแดกเลนรถส่วนตัวอีก)
ช่องจอดป้ายรถเมล์(ก็ไม่พ้นแท้กซี่เสียบอยู่ดี)
ระบบต้องเสถียรมากพอในทุกวัน(ระบบล่มอยู่ดี)
ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมผู้โดยสาร(ต้องทำเป็นสิบๆปี)

ระบบกระบอก เป็นระบบค่านิยมที่ปลูกฝังพฤติกรรมผู้โดยสารคนไทยมาช้านานกว่าครึ่งศตวรรษ ด้วยการขึ้นไปนั่งก่อนแล้วจ่ายทีหลังทำให้การจราจรที่คับคั่งในกทม.ใช้เวลาเพียงไม่นานก็สามารถออกรถจากป้ายได้ ประกอบกับมีพนักงานเก็บสตางค์เป็นทั้งเก็บค่าโดยสาร ดูแลผู้โดยสารบนรถและลงรถ เบ็ดเสร็จในรถคันเดียว

คิดจะเปลี่ยนพฤติกรรมผู้โดยสาร...บอกเลยว่ายาก
อาจจะต้องใช้เวลานานมากเป็นสิบปีกว่าจะเปลี่ยนได้

บางคนบอกต่างประเทศทำไมทำได้.....
เข้าใจว่าอยากจะเปลี่ยนแต่อย่าลืมว่าที่นี่คือไทยแลนด์

กระบอกก็เลยผ่านมาทุกยุคทุกสมัย ไม่ตายง่ายๆหรอก