ช็อตฟีล! ครูแชทตามนักเรียนมาสอบ เจอ ม.1 ปากแจ๋วสวนกลับ น้ำตาแทบร่วง!

27 มีนาคม 2566 เพจเฟซบุ๊ก อยากดังเดี๋ยวจัดให้ รีเทริน์ part 6 เผยข้อความสนทนาระหว่างคุณครูและนักเรียน ซึ่งเป็นวันที่คุณครูเปิดโอกาสให้เด็กขาดสอบในวันที่โรงเรียนจัดสอบมาสอบในภายหลัง ซึ่งตรงกับวันเสาร์ แต่คุณครูก็ต้องมาจัดสอบให้เด็กๆ จึงส่งข้อความทางแชทหาเด็กนักเรียนคนหนึ่งในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 

ซึ่งมีบทสนทนาที่เห็นแล้วทำให้คุณครูรับไม่ได้ ถึงกับตัดพ้อว่าเส้นทางเกษียณหรือลาออกก่อนวัยอันควรคงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม  

.. พยายามนึกภาพเด็กนักเรียนในแชท.. ” เอาxีดีดไม่ไผ่ “ ไปโรงเรียนไม่ออก

เมื่อเราอยากให้โอกาสเด็ก

แต่ตัวเด็กเองไม่ให้แม้กระทั่งโอกาสตัวเอง

เมื่อหนูไม่มาในวันที่โรงเรียนจัดสอบ

ครูตามหนูมาสอบกลับได้รับคำตอบแบบนี้

และวันนี้เป็นวันเสาร์ ซึ่งเป็นวันหยุด

แต่ครูรอให้มาติดต่อทั้งวันกลับไม่มา

ถือว่าครูทำดีที่สุดแล้วนะคะ

หากใครก็ตามที่เป็น พ่อคน แม่คน

หรือในอนาคตอยากมีลูก

ท่านคงคิดว่าครูทำไมไม่สอนเด็ก ?

นอกจากการสอนแล้ว ครูยังมีหน้าที่อบรมคุณธรรมจริยธรรมให้กับนักเรียน แน่นอนว่าครูสอนตลอดหรือสอดแทรกในชั้นเรียนอยู่เสมอ

แต่ถ้าหากท่านคิดว่าครูไม่ใส่ใจพอ ในหนึ่งห้องมีนักเรียนอย่างต่ำห้องละ 20 คน ครู 1 คน สอนหลายห้อง และใน 1 วัน ครูมีงานหลายอย่างนอกเหนือจากงานสอน ถ้าใส่ใจเพียงแค่คนใดคนหนึ่ง เด็กที่เหลือต้องปล่อยเขาหรือ

สิ่งที่คนเป็นครูอยากฝากคือ

อยากให้ท่านดูแลบุตรหลานช่วยกัน

ดูแลในที่นี้อาจไม่ได้หมายถึงการดูแลข้าว น้ำ เงินทอง

หากแต่เป็นการอบรมสั่งสอน สร้างค่านิยมที่ดีงามให้กับบุตรหลาน

การอบรมไม่ใช่แต่เพียงบอกหรือพูดด้วยลมปากเท่านั้น

แต่ต้องประพฤติ ปฏิบัติให้เขาเห็นด้วย

ดังสุภาษิตที่ว่าไว้

“ตัวอย่างที่ดีมีค่ากว่าคำสอน”

“ดูช้างให้ดูหางดูนางให้ดูแม่”

“สำเนียงส่อภาษากิริยาส่อสกุล”

ไม่ว่าจะพูดสอนเขาแค่ไหนแต่ไม่ปฏิบัติให้เขาดู

พฤติกรรมที่เขาแสดงออกก็ล้วนแล้วแต่เลียนแบบ

จากเรามาทั้งนั้น

สถาบันครอบครัวถือเป็นสถาบันแรกที่สำคัญที่สุดที่เขาจะเรียนรู้และเลียนแบบ ส่วนสถาบันการศึกษาจะเป็นส่วนช่วย

ขัดเกลาขึ้นอีกระดับ

กว่าจะเป็นเพชรเม็ดงามก็ต้องผ่านการขัดเกลามาอย่างหนัก

จุดประสงค์ของโพสต์นี้ไม่ได้แขวนเด็กให้ใครติหรือด่า

แต่เพียงรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ได้รับตอบกลับมาทั้งที่ตัวเราหวังดี และท้ายที่สุดคืออยากฝากไปถึงผู้ปกครองให้ช่วยกันดูแล ใช่จะให้ครูดูแลฝ่ายเดียว

เพราะครูก็คน มีความรู้สึก ผิดหวัง เสียใจ

เป้าหมายที่อยากเป็นครูมาตลอด บางทีพอเข้ามาเป็นจริงๆแล้วมาเจอแบบนี้ มันบั่นทอนความรู้สึก

ไม่แปลกใจเลยที่ใครจะลาออก

จะรู้สึกมีความสุขหรือทุกข์ในชีวิตของคนเป็นครู

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตัวแปรนั้นคือนักเรียนเป็นหลัก

ถึงแม้งานอื่นจะเหนื่อยจนสาหัส

แต่ถ้านักเรียนมาซ้ำให้ความรู้สึกของคนเป็นครูดิ่งลงไปอีก

เส้นทางเกษียณหรือลาออกก่อนวัยอันควรคงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม…

ขออภัยหากในรูปภาพมีคำหยาบ