6 เมษายน 2569 ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยรังสิต อดีตประธานสภาผู้แทนราษฎร โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ระบุว่า บรรยายโดย ลมทะเล

ยามสายลมพัดผ่านอาคารสูงใหญ่ เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ คล้ายจะกระซิบบอกความลับบางอย่างที่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ย

ในสำนักแห่งนี้ มีคำสั่งหนึ่งถูกปล่อยออกมาเงียบงันราวคมมีดในเงามืด
ไพร่พลทุกผู้ ต้องนำใบรับรองประวัติจากผู้ตรวจการความสงบมาแสดง

ผู้ใดมีมลทินในอดีต…ย่อมถูกเพ่งเล็ง
ไม่นานนัก คนทำความสะอาดสำนักและผู้ดูแลสวนรวมห้าชีวิต
ก็ถูกชะตากรรมดึงเข้าสู่เงามืด
พวกเขาเคยก้าวพลาดในยุทธภพ
ถูกจองจำในคดีแห่งพิษร้าย
แต่กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนาน
โซ่ตรวนได้หลุดพ้น
กระทั่งมีตรารับรองว่า “บริสุทธิ์”

ทว่าในยุทธภพ…
“อดีต” มักเป็นเงาที่ตามหลอกหลอน
ชายผู้หนึ่ง…นามว่า “งักปุ๊กคุ้ง”
มิได้ชักกระบี่ออกจากฝัก
แต่ใช้ “ถ้อยคำ” เป็นอาวุธ
เขากล่าวว่า
“ผู้เคยต้องโทษ…ไม่อาจอยู่ในสำนักนี้ได้”
คำกล่าวนั้น ฟังดูหนักแน่น
แต่แท้จริง…กลับบิดเบี้ยวจากหลักแห่งกฎหมาย
ห้าชีวิตถูกต้อนจนมุม
มิใช่ด้วยกำลัง
แต่ด้วยทางเลือกที่ถูกปิดตาย
“จงลาออกเสีย…มิฉะนั้นจะถูกขับไล่”
นี่มิใช่คำขอ
แต่คือคำขู่ในคราบสุภาพชน
ในที่สุด…พวกเขาจึงจำต้องลงนาม
กระดาษบางเบาใบนั้น
กลับหนักยิ่งกว่าภูผา
เพราะคือคำสั่งประหารชีวิตตนเอง

......
—

เหนือขึ้นไป…
ผู้นำสำนักลงนามรับรองคำสั่งนั้น
ด้วยความเข้าใจที่อาจมิใช่ความจริง
มีเสียงเล่าลือว่า
ปีที่แล้ว…มี “หัวฉีดดับเพลิง” สูญหาย
เรื่องเล็กน้อยในวันวาน
ถูกนำมาผูกโยง
ราวกับเป็นปมปริศนาแห่งคดีลึกลับ
แต่ความจริง…
กลับไม่เคยถูกพิสูจน์

—

กาลต่อมา ความจริงเริ่มเผยตัว
ราวหมอกยามเช้าที่ถูกแสงแดดแผดเผา
สำนักจึงส่งสารเรียกคนทั้งห้ากลับมา
แต่หาใช่ในฐานะเดิมไม่
พวกเขาถูกส่งไปยังโรงทาน
ให้เป็นเพียง “ผู้เก็บกวาดภาชนะ”

—

ต่อมามินาน
เจ้าสำนักใหญ่ผู้ถือเมตตาเป็นสรณะ
ได้ยินเรื่องราวนี้
เขามิได้ชักดาบ
แต่ใช้ “คำถาม” เป็นคมกระบี่
“เหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้?”
“งักปุ๊กคุ้ง" มิได้ตอบตรง
กลับเล่าเรื่องเก่า…เรื่องของหาย…เรื่องเลื่อนลอย
เจ้าสำนัก เอ่ยวาจาต่อ.
เสียงเรียบนิ่ง…
แต่เฉียบคมยิ่งกว่าคมดาบ
“ของหายเมื่อปีที่แล้ว…
เกี่ยวอันใดกับการขับไล่คนทั้งห้า?”

—

คำถามนั้นลอยอยู่กลางอากาศ
ไร้คำตอบ
"งักปุ๊กคุ้ง" ก้มหน้านิ่ง

ในยุทธภพนี้
บางครั้งสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
มิใช่คมดาบ
แต่คือ
“ความอยุติธรรม
ที่สวมหน้ากากเหตุผล”
และเรื่องราวทั้งหมดนี้…
ยังไม่ถึงบทสรุป
เพราะความจริง
ย่อมไม่ยอมถูกฝังไว้ใต้เงา
ตลอดกาล…

- 006