เสียง “ป๋องแป๋ง” ที่ยังไม่เงียบหาย... เปิดตำนาน 40 ปี “ลุงหน่อย” มือย้อมผ้าสู้ชีวิตแห่งเมืองสุรินทร์

ในยุคที่แฟชั่นหมุนไปอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้าเก่ามักถูกโยนทิ้ง แต่ที่อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์ ยังมีชายคนหนึ่งที่คอย “คืนชีพ” ให้ผ้าเหล่านั้นด้วยควันไฟและน้ำพักน้ำแรง

หากใครได้เห็นรถจักรยานยนต์พ่วงข้างที่มีควันพวยพุ่งลอยล่อง พร้อมเสียงสัญญาณ “ป๋องแป๋ง” และเสียงตะโกนภาษาอีสานอันเป็นเอกลักษณ์ว่า “ย้อมผ้าเด้อครับ ย้อมผ้า...” นั่นคือสัญญาณการปรากฏตัวของ “ลุงหน่อย” หรือ นายณรงค์ ชายวัยเก๋าวัย 60 กว่าปี ผู้สืบทอดวิชาย้อมผ้าจากพ่อตามานานกว่า 4 ทศวรรษ

ท่ามกลางความทันสมัย ลุงหน่อยยังคงเลือกใช้ “ฟืน” ในการหุงต้มน้ำย้อมผ้า ลุงบอกว่านี่คือเอกลักษณ์ที่ทำให้คนรุ่นเก่าจำภาพเดิมได้ดี อุปกรณ์บนรถพ่วงข้างดูเรียบง่ายแต่เก๋าเกม มีเพียงปิ๊บน้ำ ผงแม่สี และที่ขาดไม่ได้คือ “กำมะถัน”

"กำมะถันนี่แหละตัวสำคัญ มันช่วยกัดสีเก่าและช่วยให้สีใหม่ติดแน่นทนนาน" ลุงหน่อยเผยเคล็ดลับที่ทำให้ลูกค้าติดใจ

เส้นทางของลุงหน่อยไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ลุงเล่าถึงความหลังว่าเคยไปรับจ้างย้อมผ้าถึงกรุงเทพฯ ตั้งแต่สมัยที่ยังต้อง ใช้บ่าหาบปิ๊บเดินเท้า ก่อนจะขยับขยายมาเป็นรถจักรยาน และกลายเป็นรถพ่วงข้างในปัจจุบัน

หากต้องเดินทางไปย้อมต่างจังหวัด ลุงจะอาศัยศาลาวัดเป็นที่หลับนอน ค่าบริการเพียง 50 - 120 บาท ตามความหนาของผ้า แม้วันหนึ่งจะได้ลูกค้าเพียง 5-6 ตัว แต่ลุงก็ภูมิใจที่ได้หาเลี้ยงครอบครัวด้วยวิชาชีพที่ตนรัก

ในวันที่ไม่ได้ทำนา การขับรถตระเวนย้อมผ้าจึงเป็นลมหายใจหลักของครอบครัว ลุงหน่อยพิสูจน์ให้เห็นว่า "อาชีพโบราณ" หากทำด้วยความซื่อสัตย์และรักษาคุณภาพไว้ ก็ยังคงมีพื้นที่ยืนในสังคมปัจจุบันเสมอ

สำหรับชาวสุรินทร์ที่อยากชุบชีวิตเสื้อตัวโปรด หรืออยากสัมผัสวิถีสุดคลาสสิกนี้ ถ้าได้ยินเสียงป๋องแป๋งและเห็นควันไฟลอยมาแต่ไกล เตรียมเสื้อผ้าของคุณไว้ให้พร้อม...ช่างย้อมมือทองกำลังไปหาคุณถึงหน้าบ้านแล้ว

#ย้อมผ้าดั้งเดิม #สุรินทร์บ้านเรา #ช่างย้อมผ้า #สุรินทร์ #อาชีพในตำนาน #คนสู้ชีวิต