7 พฤษภาคม 2569 นายนันทิวัฒน์ สามารถ อดีตเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ และอดีตรองผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองแห่งชาติ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ระบุว่า มรดกทางวัฒนธรรม

ไทยกำลังจะยื่นจดทะเบียนชุดไทยเป็นมรดกทางวัฒนธรรมทึ่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติต่อยูเนสโก​ ภายในปี​ 2569 นี้

ภายใต้กระบวนการดังกล่าว​ ไทยไม่ได้มาเฉยๆนะ

ภาพถ่ายชุดไทยจากภาพจิตรกรรมผนังวัดเก่าแก่​ ภาพถ่ายการทอผ้าไหมไทย​ การปลูกต้นหม่อนเลี้ยงตัวด้วงไหมก็มา

แถมด้วยภาพถ่ายรูปวาดการแต่งชุดไทยของคนยุคต้นรัตนโกสินทร์​ และภาพชุดของสมเด็จพระพันปีหลวงในคราวเสด็จประภาสต่างประเทศในระหว่างปี​ 2504 - 2505

สรุปคือ​ ไทยไม่ได้จดทะเบียนดื้อๆด้วนๆโดยไม่มี

หลักฐาน​ ยืนยันความเป็นมา​ มีการใช้ชุดไทยใน

ชีวิตประจำวันและในงานพิธีสำคัญๆ ไม่ใช่แอบอ้างเอาของคนอื่นมาเป็นของไทยหรือเครมเอาดื้อๆ

ความรับรู้ขององค์การยูเนสโกต่อชุดไทยมีมานานมากแล้ว​ และมีประจักษ์ชัดเจน​ ไม่ใช่การอุปโลกน์

อยากทบทวนประวัติศาสตร์เพื่อนบ้านข้างเคียงตั้งต้นรัตนโกสินทร์​ ไทยรับโอรสของคนข้างบ้านมาชุบเลี้ยงในราชสำนักไทย​ สาเหตุเนื่องจากประเทศข้างบ้านเป็นเมืองประเทศราชของไทย​ และราชวงค์ข้างบ้านมักมีเรื่องขัดแย้งแย่งชิงบัลลังก์ระหว่างเครือญาติเป็นประจำ​ เพื่อความปลอดภัยของการสืบทอดสันตติวงค์ของระบบกษัตริย์ประเทศเพื่อนบ้าน​ ในสมัยรัชกาลที่​ 1 ทรงสถาปนานักองค์เอง​ ให้กลับไปเป็นกษัตริย์​ ในสมัยรัชกาลมี่ 3 ทรงสถาปนา นักองค์ด้วงให้กลับไปเป็นกษัตริย์​ ตลอดจนถึงสมัยของเจ้านโรดม​ สีหนู​ เป็นองค์สุดท้าย

การที่ราชวงค์ของเพื่อนบ้านมาอยู่ในวังหลวงของไทย​ ได้รับการเลี้ยงดูดั่งลูกเจ้า​ ย่อมต้องซึมซับขนบธรรมเนียมประเพณีไทย​ รวมทั้งการแต่งกายของไทยไปบ้างไม่มากก็น้อย​ ได้เห็นการละเล่น​ ละคร​ โขนจากราชสำนัก

การเรียนรู้กระบวนการรำและการเล่นโขนคงมาจากยุคของการหนีจากไทยไปประเทศเพื่อนบ้านของหม่อมเจ้าฉวีวาด​ ปราโมช​ พร้อมด้วยคณะละครของเจ้าจอมอำภาในรัชกาลที่​ 2 พร้อมครูฝึก ซึ่งหม่อมราชวงศ์​ คึกฤทธิ์​ ปราโมชได้บันทึกไว้ในหนังสือของท่าน​ เรื่องโครงกระดูกในตู้​ เรื่องนี้อาจเป็นปฐมบทให้มีการฝึกรำและเล่นโขนแบบไทยราชสำนักของประเทศเพื่อนบ้าน​ ต่อมาหม่อมเจ้าฉวีวาดได้กลับมาอยู่ไทย​ ไม่มีข้อมูลว่าครูฝึกรำเหล่านั้นได้ตามกลับมาด้วยหรือไม่

- 006