1 มิถุนายน 2569 วิมล ไทรนิ่มนวล นักเขียนรางวัลซีไรต์ ได้โพสต์ภาพเฟซบุ๊กของ "พิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต" ที่มีข้อความว่า "หากประเทศใด ผู้นำยังมีจิตสำนึกแห่งความเป็นทาสดำรงอยู่อย่างเข้มข้น ย่อมไม่อาจคาดหวังได้ว่าเขาจะส่งเสริมสิทธิ เสรีภาพของประชาชน และระบอบประชาธิปไตย" พร้อมข้อความระบุว่า "ท า ส"

ผมเห็นด้วยครับว่า "หากประเทศใดผู้นำยังมีจิตสำนึกแห่งความเป็นทาสดำรงอยู่อย่างเข้มข้น ย่อมไม่อาจะหวังได้ว่าเขาจะส่งเสริมสิทธิเสรีภาพของประชาชนและประชาธิปไตย"

ผมคิดว่าประเด็นนี้คุณพิชายหมายถึงคุณอนุทินกับสถาบันพระมหากษัตริย์

ผมก็อยากบอกว่า ความอคติและความเป็นทาสลัทธิคอมมิวนิสต์นั่นแหละที่ทำให้ตาและใจมืดบอด ไม่รู้ว่าในหลวงรัชกาลที่ 5 ได้ทรงยกเลิกทาสไปนานแล้ว ส่วนในหลวงรัชกาลที่ 7 ก็ทรงเริ่มวางรากฐานระบอบประชาธิปไตย แต่ถูกปล้นชิงพระราชอำนาจไปเสียก่อน

ดังนั้นสถาบันพระมหากษัตริย์จึงไม่ใช่ "นายทาส" และคนที่จงรักภักดีก็ไม่ใช่ "ทาส" แต่คือความผูกพันกันระหว่างสถาบันพระมหากษัตริย์กับราษฎร ในฐานะที่พระมหากษัตริย์ทรงเป็นผู้นำสร้างประเทศนี้มา

แต่ทาสนั้นยังมีอยู่จริง คือ

1.ทาสลัทธิบริโภคนิยมหรือ ที่เรียกว่า"อเมริกันดรีม" ซึ่งส่วนมากนักเรียนไทยนำเข้ามาจากสหรัฐอเมริกา แต่เมื่อนำเข้ามาเผยแพร่แล้วคนไทยส่วนมากทำตามได้แค่ "บริโภค" แต่ "ผลิต" ไม่เป็น ล่วงมาถึงยุคนี้ก็เบ่งบานจนถึงขนาดจะไม่ทำอะไร หรือทำน้อย แต่อยากรวย-อยากประสบความสำเร็จเร็ว จึงอยากจะได้รัฐสวัสดิการ หรือปล้นชิงทรัพย์สินของพระมหากษัตริย์ นายทุน และพวกเศรษฐี

2.ทาสลัทธิคอมมิวนิสต์ พวกนี้ไปยอมเป็นทาสมาจากยุโรป โดยเฉพาะฝรังเศส ตัวเองเป็นทาสแล้วก็นำเข้าลัทธิอุดมการณ์ทาสข้ามาปลุกปั่นคนไทย ด้วยหวังว่าพวกตนจะได้เป็นทาสที่มี "ทาส" อีกชั้น ที่จะใช้รองมือรองตีนให้พวกตนมีอำนาจ จึงถึงขนาดปล้นชิงพระราชอำนาจ

ทาสทั้ง 2 ลัทธิอุดมการณ์นี้ ก็ยังสืบทอดปั่นหวักันมาจนถึงวันนี้ เวลาผ่านไปนานมาก จนหลงคิดว่าพวกตนเป็นเสรีชนไปแล้ว และคนอื่น ๆที่ไม่ได้คิดและเชื่ออย่างพวกตนนั้นเป็นทาส

ทั้งที่พวกเขาเป็นเสรีชน ที่มีความรักความผูกพันกับสถาบันพระมหากษัตริย์

เพราะสำนึกแห่งความเป็นทาสนั่นแหละ จึงคิดอะไรไม่เคยพ้นจาก "คอกแห่งลัทธิอุดมการณ์ทาส" และทำได้แต่เป็นพวกปากหอยปากปูตามประสาทาส

- 006