วันที่ 8 สิงหาคม 2569 วิมล ไทรนิ่มนวล นักเขียนรางวัลซีไรต์ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ระบุว่า  "ชีวิตทันสมัย!"

ผมไม่สงสารหรือเห็นใจคนยิง เพราะกระบวนการพิสูจน์และกระบวนการยุติธรรมจะทำหน้าที่เอง

แต่สงสารคนที่บาดเจ็บและตาย รวมทั้งญาติมิตรของพวกเขาด้วย และรู้ว่าเราอยู่ในสังคมนี้อย่างเสี่ยงขึ้นทุกวัน ไม่มีสถานที่ไหนที่แน่ใจได้ว่าจะปลอดภัย ในโรงพยาบาล ในโรงเรียน ในวัด ในสถานที่ราชการ ในศาล ในโรงพัก บนถนน ป้ายรถเมล์ ในห้าง ร้านค้าแผงลอย กระทั่งในรถ ในบ้านของตนเอง

สังคมของเราถูกบ่มเพาะความรุนแรงมากขึ้นทุกวัน ด้วยเรื่องสารพัด ตั้งแต่เรื่องการเมืองจนถึงเรื่องการทำมาหากิน รวมทั้งเรื่องส่วนตัว โดยมีโลกออนไลน์เป็นโรงบ่มอย่างดี เราจึงฆ่าและทำร้ายกันได้ง่ายมาก

อาวุธนั้นกระจายไปทั่ว ทั้งปืนและระเบิด ทั้งถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย หลายอย่างสั่งซื้อทางออนไลน์ได้ ทำเองก็ได้

ในยุคเสื้อแดงนั้นมีปืนจำนวนมาก เมื่อถูกคสช.ยึดอำนาจก็จับและยึดได้เพียงน้อยนิดเมื่อเทียบกับที่มีสำหรับก่อจลาจล

ถามว่าจะพึ่งใคร? ก็ดูจากชีวิตจริงว่าทุกวันนี้เราพึ่งใครได้บ้าง

จะพึ่งรัฐบาลและผู้มีหน้าที่รับผิดชอบก็พึ่งไม่ได้เต็มที่ จะพึ่งตัวเองด้วยการพกอาวุธไว้ป้องกันตัว ก็จะทำให้เราตัดสินใจใช้มันได้ง่ายขึ้น ถ้าเจอกับคนกวนตีนมาก ๆ หรือเจอคนบ้าดีเดือด เราจะกลายเป็นผู้ก่ออาชญากรรมเสียเอง

จะแก้ปัญหาที่ไหนอย่างไร?

สมัยนี้ไม่มีใครฟังใครแล้ว จะแก้ปัญหาที่รากเหง้าคือ "สร้างคนที่มีคุณภาพ" ก็ทำไม่ได้แล้ว เพราะการศึกษาของเรานั้น "ออกนอกทิศทางของการสร้างคุณภาพคนมาครึ่งศตวรรษ" แล้ว
การศึกษาในยุคพัฒนาทางวัตถุนั้นมุ่งเน้นที่การสร้างคน "เพื่อรับใช้ระบบการเมืองเเละเศรษฐกิจแบบบริโภคนิยม" ละทิ้งรากเหง้าของบรรพชนที่มุ่งเน้นสั่งสอนอบรมคน "เพื่อใหัเกิดสติปัญญา ที่จะรู้จักและรู้เท่าทันชีวิตและโลก"

แม้นำ 2 เรื่องมาบูรณาการกันก็ไม่สำเร็จ

ผมจึงใช้วิธี "รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี" พยายามไม่ออกไปในที่มีคนมาก ถ้าจำเป็นต้องออกไปก็ทำใจว่า "อะไรจะเกิดก็ช่างแม่ง!"