4 กย.61 ผู้สื่อข่าวรายงานความคืบหน้า กรณีเจ้าหน้าที่ตำรวจชุดสืบสวน สภ.มายอ จ.ปัตตานี ได้ทำการควบคุมตัวนายซายูตี อายุ 28 ปี อยู่บ้านเลขที่ 13 ม.4 ต.ตะโล๊ะแมะนา อ.ทุ่งยางแดง จ.ปัตตานี ในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีคดียาเสพติดในพื้นที่รับผิดชอบ จนเป็นเหตุทำร้ายร่างกายสาหัส โดยผู้เสียหายอ้างว่า เจ้าหน้าที่ซ้อมทำร้ายร่างกายเพื่อให้ยอมเซ็นรับสารภาพ ว่าเป็นเจ้าของยาบ้า 20 เม็ด เหตุเกิดในพื้นที่ บ.เขาวังหรือบ้าน บูเก๊ะแว อ.มายอ เมื่อวันที่ 1 ก.ค.2561 ที่ผ่านมา 

ขณะทางพนักงานสอบสวน สภ.มายอ กำลังรวบรวมสำนวนเพื่อส่งอัยการฟ้องในคดียาเสพติด ส่วนทางด้านผู้เสียหายและญาติได้โร่แจ้งความเจ้าหน้าที่ตำรวจชุดสืบสวนดังกล่าว ในข้อหาทำร้ายร่างกายเพื่อให้รับสารภาพ แต่คดีนั้นกลับไม่คืบหน้า

ล่าสุดนายซายูตี ได้เปิดเผยวินาทีระทึกขวัญกับผู้สื่อข่าวว่า 'เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2561 กระผมได้ไปตามรถจักรยานยนต์ที่เพื่อนยืมไป โดยไปตามเมื่อตอนเย็นเวลาประมาณ16.00-17.00 น. แต่ไม่เจอ จึงโทรไปหาแต่ก็ไม่รับสาย ผมจึงได้ถามญาติเขา เขาก็บอกว่าไม่รู้ไปไหนยังไม่กลับบ้าน ผมจึงได้กลับมาที่บ้านในพื้นที่บ้านแลแวะ อ.ทุงยางแดง พอตอนค่ำเวลาประมาณ 20.00-21.00 น. ก็ได้มีเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งในหมู่บ้านบอกให้ผมช่วยไปรับเพื่อนเขาชื่อนายแลมัง จะมาเที่ยวที่บ้านเขา แต่ไม่รู้จักทาง ผมเห็นประจวบเหมาะจะได้ไปตามเพื่อถามหาเรื่องรถด้วย เพราะคนที่จะไปรับกับคนที่ยืมรถเป็นเพื่อนอยู่หมู่บ้านเดียวกัน โดยก่อนออกไปเพื่อนรุ่นพี่คนนั้นได้ให้เบอร์โทรศัพท์ของนายแลมัง ไว้กับผมด้วย เพื่อสะดวกติดต่อตอนไปรับนายแลมังเพื่อนของเขาอีกด้วย ส่วนก่อนหน้านั้น เพื่อนรุ่นพี่คนนั้น ได้พูดคุยกับนายแลมัง ทางโทรศัพท์ว่ายังไงนั้นผมไม่รู้  จากนั้นผมจึงออกไปกับเพื่อนคนหนึ่ง โดยเพื่อนเป็นคนขับรถ ผมนั่งซ้อนท้าย ระหว่างทางผมได้โทรถามหานายแลมังว่าอยู่ที่ไหน นายแลมังบอกว่ารออยู่ที่ร้านน้ำชาที่บ้านเขาวัง พอมาไปถึงหมู่บ้านน้ำใส ผมจึงได้โทรไปบอกว่านายแลมัง ให้มารอที่หน้ามัสยิดบ้านเมืองยอน เพราะเป็นถนนใหญ่หาง่าย นายแลมังก็ได้ตกลง อีกประมาณ15 นาที'

หลังจากนั้นพอใกล้ถึงตนจึงโทรไปใหม่อีกครั้ งถามนายแลมังว่ามาถึงหรือยัง แต่นายแลมังบอกว่ายังไม่ได้ยังอยู่ที่เดิม ตนจึงให้เพื่อนที่เป็นคนขับรถคุยถามทางจากนายแลมัง เพราะตนไม่รู้จักเส้นทางแถวนี้ เมื่อขับรถไปถึงที่นายแลมังจอดรถรออยู่ข้างทางซึ่งเป็นที่เปลี่ยวและมืดมาก ไปถึงเพื่อนก็ได้จอดรถเทียบข้างกับรถเก๋งของนายแลมัง ที่นั่งรออยู่ในรถยนต์เก๋งดังกล่าว เพื่อนของตนจึงถามนายแลมัง ว่าอยู่นี่คนเดียวไม่กลัวหรืออย่างไร ไฟก็มืดเปลี่ยวก็เปลี่ยว ตนเองก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมต้องมาเจอในที่มืดเปลี่ยวด้วย

'พอดีผมปวดปัสสาวะจึงได้เดินไปปัสสาวะอีกฝั่งของถนน ระว่างนั้นผมได้เห็นเหมือนมีเงาตะคุ่มๆพอฉี่เสร็จจะหยิบโทรศัพท์มาส่องดู จากนั้นคนที่ซุ่มจึงได้วิ่งออกมาพร้อมตะโกนบอกว่าหยุดๆอย่าวิ่ง ผมตกใจกลัวจึงวิ่งจังหวะนั้นเองได้ยินเสียงปืนขึ้นหลายนัด เพื่อนผมก็ได้ขับรถหนี ผมจึงวิ่งหลบลงคูน้ำอีกฟากของถนน เครื่องโทรศัพท์มือถือที่ถืออยู่กับมือได้จุ่มลงไปในน้ำ ผมจึงรีบวางโทรศัพท์บนพื้นและได้หลบอยู่ตรงนั้นก่อน จนสิ้นเสียงปืน ชายกลุ่มดังกล่าวนั้นก็ได้เรียกให้ผมขึ้นมาบนถนน ผมจึงลุกเดินไปพร้อมกับยกมือขึ้นทั้งสองข้างแล้วตะโกนบอกว่า อย่ายิง อย่ายิง จากนั้นชายกลุ่มดังกล่าว จึงตะโกนบอกให้ผมนั่งคุกเข่าตรงข้างหน้ารถเก๋งที่จอดเปิดไฟหน้ารถอยู่แล้ว' 

จากนั้นกลุ่มชายดังกล่าว ก็เตะเข้าที่ใบหน้าของตนโดยไม่ได้ถามและไม่ได้ค้นตัวก่อนเลย เตะเสร็จแล้วก็ถามว่า 'ของอยู่ไหน' ผมก็ตอบว่าของอะไรไม่มีไม่รู้  หลังจากนั้นชายกลุ่มนั้นก็ได้รุมทำร้ายร่างกายผมโดยการเตะที่ท้องหลังและด้านข้างอีกหลายครั้ง และรู้สึกว่ามีของแข็งๆมากระแทกที่ศีรษะของตน ตนเจ็บปวดมาก ตนก็เลยเอามือขึ้นไปจับที่ศีรษะจึงรู้ว่าศีรษะแตกมีเลือดไหลออก ตนจึงบอกว่า ศีรษะแตกมีเลือดออก แต่เขาก็ไม่ฟังและได้เตะซ้ำอีกหลายที

หลังจากนั้นชายกลุ่มดังกล่าว ได้ถามแบบบังคับให้พูดว่า 'ที่หัวมึงแตกเพราะหกล้มใช่ไหม' ซึ่งตนรู้คำตอบดีว่าถ้าตอบว่าไม่ใช่ ตนก็ต้องโดนหนักอีก ตนจึงตอบว่าครับ กลุ่มชายเหล่านั้นได้พูดข่มขู่อีกว่า 'อย่าให้เจอนะ'

จากนั้น สักครู่เดียวก็ได้ยินเสียงตะโกนมาว่า 'เจอแล้ว เจอแล้ว' ซึ่งตนเองไม่รู้ว่าเจออะไรที่ไหนยังไง จนกระทั่งกลุ่มชายดังเกล่าได้บังคับให้ตนไปชี้ของตรงบริเวณที่ตนวิ่งตกลงไป ตนจึงจำยอมต้องชี้ก่อน เพราะสภาพของตนในขณะนั้นสะลึมสะลือ เลือดไหลออกเยอะมากไม่ไหวแล้วจริงๆ ถ้าตนไม่ยอมชี้ก็กลัวต้องโดนหนักอีก

'หลังจากนั้นกลุ่มชายดังกล่าว ก็ได้ให้ผมขึ้นไปบนถนนบริเวณหน้ารถอีกครั้ง แล้วบังคับให้ผมนอนกลิ้งไปกลิ้งมาประมาณ 2-3 รอบ เสร็จแล้วจึงพาผมขึ้นรถในสภาพที่ผมสะลึมสะลือหลับๆตื่นๆเพราะเสียเลือดมาก พอถึงโรงพยาบาลทำแผลเสร็จ กลุ่มชายดังกล่าวจะพาผมออกไปเลย แต่หมอไม่อนุญาตเพราะสภาพผมตอนนั้นหนักมาก พอส่งผมถึงเตียงคนไข้เขาก็ได้ใส่กุญแจมือติดกับราวเตียง และทันทีนั้นกลุ่มชายดังกล่าวนั้นก็ได้บังคับให้ผมเซ็นชื่อลงในกระดาษที่เขาถือมา แต่ผมไม่ได้เซ็นและไม่ได้อ่านด้วย เพราะสภาพผมในขณะนั้นไม่ไหวจริงๆอ่อนเพลียลืมตาไม่ขึ้นต้องการพักผ่อน เขาก็พูดว่า กูยังไม่ได้นอนมึงก็ห้ามนอนให้ลุกขึ้นมาเซ็นชื่อ ผมก็ไม่ยอมเซ็น' 

หลังจากนั้นสักพักเขาก็กลับไป พอพรุ่งนี้เช้าก็ได้มาบังคับให้ผมเซ็นอีกตนอ่านแล้วไม่ตรงกับความจริงที่เกิดขึ้นตนจึงไม่เซ็น พอชายกลุ่มนั้นกลับไปและจังหวะที่ตำรวจที่เฝ้าผมทั้งสองคนไม่อยู่  ก็ได้มีญาติคนไข้ที่อยู่ในห้องนั้น 3-4 คน ได้เดินมาที่เตียงผมและได้ถามเรื่องราวจากตน พอได้รู้ความจริงเขาจึงถามว่าญาติรู้แล้วยัง ตนจึงตอบว่ายังเพราะตำรวจยึดโทรศัพท์ไว้และไม่ให้ติดต่อญาติ พวกเขาจึงถามว่าจำเบอร์ใครได้บ้างตนตอบว่าได้ พวกเขาจึงเอาโทรศัพท์ของคนไข้เตียงข้างๆ

ตนจึงบอกเบอร์ของพี่สาว เขากดเบอร์แล้วก็ยื่นให้ตนคุยบอกพี่สาวเอง โดยพวกเขาช่วยยืนบังให้ ตนจึงบอกพี่สาวว่าอยู่โรงพยาบาลมายอรถชนให้มาด่วน ช่วงจังหวะนั้นเองตำรวจที่เฝ้าเดินมองๆมาพอดี พวกญาติคนไข้ดังกล่าวจึงได้แอบเอาโทรศัพท์ซ่อนแล้วเดินแยกกันออกไป

จนกระทั่งเมื่อพี่สาวตนมาถึง จึงได้ถามตำรวจชุดเฝ้าว่าเกิดอะไรขึ้น เขาบอกว่าโดนจับยาบ้า 20 เม็ด พอถามว่าเรื่องราวเป็นมายังไง เขาก็ตอบว่าไม่รู้เรื่องอะไรแค่เขาให้มาเฝ้า จนเปลี่ยนเวรชุดเฝ้าใหม่ไม่ได้ใส่เครื่องแบบมา พี่สาวก็ได้ถามอีกแต่เขาก็ตอบว่าไม่รู้และได้เดินออกไปจากเตียง ตนจึงได้บอกพี่สาวว่า 'ไม่รู้ได้ยังไง คนนี้แหละเมื่อคืนที่ซ้อมผมหนักกว่าเพื่อน' พี่สาวจึงได้ถามใหม่ว่าชื่ออะไร อยู่โรงพักไหน ร้อยเวรชื่ออะไร เขาก็ไม่ตอบ บอกแต่ว่า 'นายสั่งไม่ให้พูดให้ไปคุยกันในศาล'

พี่สาวจึงได้โทรปรึกษากับพี่แอนและได้ไปร้องเรียนที่ ศอ.บต. ตอนที่พี่สาวตนอยู่ที่ศอ.บต. ก็ได้มีตำรวจมาชุดนอกเครื่องแบบมาบอกพ่อว่า จะต้องเอาตัวผมไปโรงพักก่อน พ่อโทรบอกพี่สาวแต่พี่สาวบอกว่า อย่าให้เอาตัวไปก่อนเพราะสภาพบาดเจ็บอยู่ และได้มีตำรวจหนึ่งในนั้นได้มานั่งคุยกับตนถามไถ่อาการ และตนได้บอกเขาว่า 'ผมอยากเจอคนที่บอกว่าเจอของจัง เพราะผมถ้าใครเจอก็ต้องเป็นของคนนั้น เพราะมันไม่ใช่ของผมแน่นอน' ตำรวจคนนั้นได้พูดกับตนว่า 'ถ้าไม่ใช่ของมึงก็ไปบอกกับนายดีๆสิว่าไม่ใช่ ทั้งๆที่ก่อนนั้นพวกเขาพยายามยัดยานั้นให้เป็นของผมให้ได้'

พอเช้าอีกวันร้อยเวรก็มาจะพาผมออกจากโรงพยาบาลให้ได้ อ้างว่าต้องพาไปส่งศาลหมดเวลาการคุมตัวของเขาแล้ว ทั้งๆที่ผมแม้แต่จะขยับตัวก็ลำบากเจ็บปวดหมดเลยตามร่างกายละปวดที่หัวด้วย แต่เขาก็ยังอ้างว่าต้องพาไปส่งศาลให้ได้ แต่พี่สาวก็บอกว่าคนไข้มีสิทธิ์ได้รับการรักษา จนหมอเข้าใจถึงเหตุผลจึงให้อยู่รักษาต่อตามความเป็นจริง เพราะตนอาการยังไม่ดีขึ้นและมีภาวะแทรกซ้อนต้องพ่นยาและฉีดยาต่อเนื่องทางน้ำเกลือด้วย ตนจึงได้อยู่รักษาต่อที่โรงพยาบาลมายอ จนออกจากโรงพยาบาลเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม 2561

นายซายูตี ได้กล่าวอีกว่า ส่วนสาเหตุที่จะลุกขึ้นมาสู้ เพราะเขาว่าสู้กับตำรวจก็ไม่ชนะ ถึงเราไม่ผิดเขาก็ทำให้เราผิดได้ ถึงสู้ก็ติดแน่แต่ถ้าแพ้ก็ต้องติดนาน ถ้ายอมรับก็ติดคุกไม่นาน 2 ปีก็ออก แต่สำหรับตนแล้วคิดว่ามันไม่ยุติธรรมเลย ในการที่จะต้องมารับจากที่เราไม่ได้ทำ “ยาบ้านั้นไม่ใช่และไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับผมเลย นี่ 20 เม็ด ถึงยาแค่ 1-2 เม็ด ถ้าไม่ใช่ของผม ถึงติดคุกแค่เดือนหรือสองเดือนผมก็ไม่สามารยอมรับได้ถ้ามันไม่ใช่ของผม” ขอความเป็นธรรมให้ผมด้วยครับ

ทั้งนี้ จากแหล่งข่าวในพื้นที่ ระบุว่าในพื้นที่ อ.มายอ มีการระบาดของยาเสพติดเป็นจำนวนมาก ถึงแม้เจ้าหน้าที่หลายฝ่ายได้ทุ่มเทในการกวาดล้างยาเสพติด แต่ยังมีเจ้าหน้าที่บางคนเลือกเรียกเงินจากผู้ต้องหาที่ครอบครองยาเสพติดแทนการถูกดำเนินคดี โดยเรียกเก็บหลักหมื่นถึงหลักแสน แล้วนำยาเสพติดของกลางนำให้สายเอาไปจำหน่ายต่ออีกครั้ง  จึงมีเสียงเรียกร้องจากประชาชนในพื้นที่ให้ผู้บังคับบัญชาดำเนินการกวาดล้างเจ้าหน้าที่ไม่ดีก่อนที่จะมีการปราบยาเสพติดออกจากพื้นที่อย่างจริงจังและต่อเนื่อง