เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2563 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ที่บริเวณลานกิจกรรมงานลากพระพุทธภูมิ อ.เมือง จ.นครศรีธรรมราช มีการจัดกิจกรรมส่งเสริมประเพณีวัฒนธรรม งานลากพระของจังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 2 - 8 ตุลาคม 2563 บรรยากาศมีประชาชน และนักท่องเที่ยว ร่วมงานจำนวนมาก

ขณะที่ภายในงานมี ด.ญ.ปุณยวีร์ สังคมศาสตร์ หรือ น้องอุ้ม วัย 13 ปี นักเรียนชั้น ม.2 จากโรงเรียนจรัสพิชากร อ.เมือง จ.นครศรีธรรมราช โชว์ร่ายรำมโนราห์ตัวอ่อน มีผู้คนให้ความสนใจ และช่วยกันสมทบทุนให้กับน้อง ที่รู้จักดิ้นรนด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ออกมารำมโนราห์ตัวอ่อนหาเงินจากผู้ใจบุญจิตศรัทธรา พอช่วยเหลือจุนเจือปากท้องของครอบครัว และเป็นทุนการศึกษาอีกทางหนึ่ง

ด.ญ.ปุณยวีร์ สังคมศาสตร์ หรือ น้องอุ้ม เล่าว่า พ่อแม่มีฐานะไม่ค่อยดีนัก หาเช้ากินค่ำ หนูจึงต้องดิ้นรนต่อสู้มากกว่าเพื่อนคนอื่น ถ้าอยู่บ้านเฉยๆ คงไม่ได้เงินค่ะ จึงต้องออกมาเปิดหมวกรำมโนราห์ เพื่อหาเงินใช้เรียนหนังสือและจุนเจือครอบครัว หนูเห็นแม่พ่อทำงานหนักมาก หนูก็อยากที่จะช่วยท่านบ้าง เงินเพียงไม่กี่ร้อยบาท มีค่าต่ออนาคตที่เหลืออยู่ เงินที่ได้จากเปิดหมวกส่วนหนึ่งเก็บไว้เป็นทุนการศึกษา ส่วนหนึ่งใช้จ่ายในครอบครัว พอซื้อข้าวสาร ซื้อกับข้าวบ้าง

น้องอุ้ม เล่าอีกว่า ความฝันว่าอยากเรียนหนังสูงๆ แต่ชีวิตอาจไม่เป็นเหมือนฝัน อยากเรียนสูงๆ เพื่อไปทำงานหาเลี้ยงพ่อกับแม่ และน้องสาวอีกคน อีกอย่างทางบ้านก็ไม่ค่อยมีเงิน ก็เลยคิดว่าการมาอนุรักษ์วัฒนธรรมของชาวใต้ ได้มาสัมผัสการรำมโนราห์เป็นสิ่งที่ดี และควรอนุรักษ์ไว้ อีกอย่างการรำมโนราห์เปิดหมวกเป็นอาชีพที่สุจริต และได้ต่อยอดเป็นอาชีพติดตัวไปในอนาคตอีกทางหนึ่ง และยังได้เงินไปช่วยพ่อแม่อีกด้วย และไม่ว่าจะเป็นคนจังหวัดไหน หรือภาคไหนๆ ก็สามารถอนุรักษ์วัฒนธรรมของทุกๆ ภาคไว้ได้ เพราะเราไม่รู้ว่าวัฒนธรรมนี้จะคงอยู่ได้นานเท่าใด แต่สิ่งที่เราควรต้องทำก็คือการต้องอนุรักษ์ไว้

ขณะที่ นางกัญญ์กุลนัช สังคมศาสตร์ แม่ของน้องอุ้ม เล่าว่า เริ่มแรกน้องอุ้ม ศึกษารำมโนราห์จากยูทูป เปิดดูไปเรื่อยๆ และทำตาม จนแม่กลัวที่จะรำผิดรำถูก จึงตัดสินใจพาน้องไปฝึกกับญาติที่เป็นมโนราห์ และการที่ลูกออกมารำมโนราห์เปิดหมวกก็ภูมิใจในตัวเขา น้องรำมา 3 ปีกว่า ก่อนหน้านี้ครอบครัวเคยประสบวิกฤตถึงขั้นหนัก อดมื้อกินมื้อ แต่น้องไม่ย่อท้อฝ่าฟันและสู้ ส่วนใหญ่รายได้จากน้องทั้งหมดที่ช่วยเหลือครอบครัว แม่ภูมิใจลูกมากๆ รักมากๆ และอีกอย่างน้องเขาได้สืบสานวัฒนธรรม และได้ช่วยเหลือครอบครัวแล้ว สิ่งสำคัญอยากให้เขามีอนาคตที่ดี ให้เขาได้เรียนจนสุดกำลังของเขา ต่อสู้ให้สุดกำลังและก็เป็นคนดี เด็กดีอย่างนี้ต่อไป