ซุบซิบกทม.

พูดถึงคลองเปรมประชากร ถ้ามีการก่อสร้างเขื่อนได้ตามเป้าหมายความสวยงามจะเกิดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด(เทศกาลประเพณีลอยกระทงคือภาพวาดของคลองที่ควรจะเป็น ) แต่วันนี้สิ่งที่จะแลเห็นดังกล่าวยังมีปัญหา โดยเฉพาะปัญหาผู้บุกรุกซึ่งกรมธนารักษ์กระทรวงการคลังเป็นเจ้าของ และปล่อยให้มีการยึดครองอย่างน่าเกลียดมายาวนาน  เมื่อคิดจะพลิกฟื้นคลองสายนี้ให้ดูดีมีเสน่ห์แห่งความเป็นคลอง โดยยื่น“โนติส”ให้ผู้บุกรุกรื้อถอนออกไป ความน่าจะเป็นสมบูรณ์แบบจึงเจอตอใหญ่ เพราะในเมื่อปล่อยให้ชาวบ้านบุกรุกมาหลายสิบปี จนเขาเหล่านั้นครอบครองใช้ประโยชน์มายาวนาน  แม้ตามกฎหมายใครจะบ้าจี้ครอบครองที่หลวงไม่ได้ แต่การวางเฉยพื้นที่ของรัฐ  มันคือ“ยาดำ”สำคัญส่งผลให้เจ้าของพื้นที่อย่างกรมธนารักษ์อับเฉาจนปัญญารื้อไล่ด้วยตนเองต้องอาศัย กทม.เข้าดำเนินการ แน่นอน กทม.ในฐานะพื้นที่ดังกล่าวอยู่ใจกลางเมืองหลวงก็ต้องบากหน้าเจรจาแบบ“กลืนเลือดสดๆเข้าตับ” เนื่องจากชุมชนริมคลองบางแห่งอ้างสิทธิ์ทั้งๆกฎหมายไม่ยอมรับ และการเข้ารื้อลักษณะใช้กฎหมายเข้มข้นในภาวะสังคมปกติที่ไม่ใช่ช่วงการปฎิวัติรัฐประหาร(รัฐบาลรัฐประหารทำได้แต่แบะๆ)การรื้อไล่ก็ทำได้ยากพอสมควร ...พื้นที่จตุจักร หลักสี่ รวมทั้งดอนเมืองยังมีปัญหา “ชะตากรรมชะตาทราม” ท่ามกลางเจ้าหน้าที่หลายต่อหลายคนพูดตรงกัน“หากถ้าเป็นประเทศจีน ,ญี่ปุ่น เกาหลีใต้,สิงคโปร์ฯลฯ ปัญหาขี้ผงนี้จบไปนานแล้ว เพราะตรงนั้นเป็นการรุกล้ำที่หลวง...น่าเศร้าใจวันนี้คลองประวัติศาสตร์สายนี้และอีกหลายคลองนอกจากจัดระเบียบความเป็นคลองไม่ได้แล้ว ก็ยังเต็มไปด้วยขยะสารพัดชนิดลอยประจานบ้านเมืองอย่างน่าสุดทุเรศหดหู่หัวใจยิ่งทีเดียว อันสืบเนื่องจากความมักง่ายของคำว่า“ไทยๆ”นั่นเอง...มีจดหมายร้องทุกข์ถึง“ไผ่ฎำ”ว่า ถนนเชื้อเพลิงตลอดเส้นทางทุกวันจะมีรถวิ่งปล่อยควันดำอย่างหนักทุกวัน ซึ่งไม่เข้าใจว่าเขตได้มีการประสานกับตำรวจ เข้าดำเนินการแก้ไขหรือไม่ เพราะเหตุดังกล่าวเกิดติดต่อมาต่อเนื่อง ทั้งๆบริเวณนั้นเป็นศาล...

ไผ่ฎำ

036