บางครั้ง ความสูญเสียก็เดินเข้ามาในชีวิตโดยไม่ให้เราได้ตั้งหลัก และบางครั้งมันก็เกิดขึ้นในสถานที่ที่ควรอบอวลด้วยเสียงหัวเราะของเด็กๆ

โรงเรียน พื้นที่ซึ่งควรเป็นอ้อมกอดแห่งความปลอดภัย กลับกลายเป็นพื้นที่แห่งความหวาดกลัวและคราบน้ำตาในวันหนึ่งของเดือนกุมภาพันธ์

วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2569 โรงเรียนพะตงประธานคีรีวัฒน์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ต้องเผชิญเหตุสะเทือนใจ เมื่อชายรายหนึ่งใช้อาวุธปืนบุกเข้ามาภายในโรงเรียน ในช่วงที่นักเรียนส่วนใหญ่กำลังทยอยกลับบ้าน แต่ยังมีเด็กและบุคลากรบางส่วนอยู่ภายในพื้นที่ คนร้ายควบคุมครูและนักเรียนจำนวนหนึ่งไว้เป็นตัวประกัน เสียงปืนดังขึ้นท่ามกลางความแตกตื่นที่ไม่มีใครคาดคิด

ความตื่นตระหนกแผ่กระจายไปทั่วอาคารเรียน เด็กบางคนร้องไห้ บางคนกุมมือเพื่อนแน่น ครูหลายคนพยายามประคองสติในสถานการณ์ฉุกเฉิน มีผู้ได้รับบาดเจ็บรวม 3 ราย รวมถึงผู้อำนวยการโรงเรียนซึ่งถูกยิงตั้งแต่ช่วงต้นของเหตุการณ์ ทุกวินาทีเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ไม่มีใครล่วงรู้ว่าปลายทางของเหตุร้ายครั้งนี้จะจบลงเช่นไร

ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ผอ.ศศิพัชร สินสโมสร ผู้อำนวยการโรงเรียนพะตงประธานคีรีวัฒน์ ตัดสินใจก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับคนร้าย และขอเปลี่ยนตัวเองเป็นตัวประกันแทนนักเรียน การตัดสินใจเพียงชั่วขณะ กลับกลายเป็นจุดเปลี่ยนของหลายชีวิต

ไม่มีใครทราบบทสนทนาในวินาทีนั้น สิ่งที่รับรู้คือกระสุนปืนที่พุ่งเข้าสู่ร่างของครูผู้ยืนปกป้องลูกศิษย์ ผอ.ศศิพัชรได้รับบาดเจ็บสาหัสบริเวณทรวงอกและลำตัว ก่อนถูกนำส่งโรงพยาบาลหาดใหญ่ ทีมแพทย์เร่งผ่าตัดและเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดตลอดทั้งคืน

กระทั่งเวลาประมาณตีสามของวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ลมหายใจของแม่พิมพ์ของชาติค่อยๆ แผ่วลง

ประเทศไทยสูญเสียครูอีกหนึ่งคน วงการการศึกษาสูญเสียบุคคลสำคัญ และเด็กๆ หลายคนสูญเสียผู้ใหญ่ที่ยอมยืนบังภัยให้ด้วยร่างกายของตัวเอง

ผอ.ศศิพัชร สินสโมสร ไม่ได้เป็นเพียงผู้บริหารตามตำแหน่ง หากคือครูที่เติบโตมากับอุดมการณ์ทางการศึกษา จบปริญญาโทด้านการบริหารการศึกษา เคยดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการโรงเรียนรัตภูมิวิทยา ก่อนมารับหน้าที่ดูแลโรงเรียนพะตงประธานคีรีวัฒน์ ที่นี่คือพื้นที่ซึ่งเธอทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับเด็กๆ และที่นี่เองคือสถานที่ซึ่งชีวิตของครูคนหนึ่งถูกใช้เพื่อปกป้องลูกศิษย์

เพื่อนร่วมงานเล่าว่า ผอ.ศศิพัชร เป็นผู้บริหารที่เปี่ยมด้วยเมตตา ใส่ใจครู ใส่ใจเด็ก และทำงานด้วยหัวใจ ความสำเร็จของโรงเรียนไม่เคยเป็นของผู้ใดผู้หนึ่ง หากเกิดจากความร่วมมือของทุกคน วันนี้เรื่องเล่าเหล่านั้นกลายเป็นความทรงจำที่อบอุ่นปนเศร้า และถูกส่งต่อไปพร้อมความเคารพ

เมื่อข่าวการจากไปแพร่กระจายออกไป สังคมออนไลน์เต็มไปด้วยข้อความไว้อาลัย ผู้คนจำนวนมากร่วมแสดงความอาลัยต่อความกล้าหาญ แม้หลายคนไม่เคยรู้จักเป็นการส่วนตัว แต่กลับรู้สึกเหมือนสูญเสียคนใกล้ตัว เพราะเหตุการณ์ครั้งนี้มิได้เป็นเพียงข่าวอาชญากรรม หากคือเรื่องของความรัก ความรับผิดชอบ และหัวใจของครูคนหนึ่งที่มีต่อลูกศิษย์

ในอีกด้านหนึ่ง เหตุการณ์นี้ยังสะท้อนปัญหาที่สังคมหลีกเลี่ยงไม่ได้ ข้อมูลจากทางการระบุว่าผู้ก่อเหตุมีอาการคลุ้มคลั่งและเกี่ยวข้องกับยาเสพติด เยาวชนวัยเพียง 18 ปี ที่ควรอยู่ในห้องเรียน กลับหลงเข้าสู่วงจรความรุนแรง ก่อนที่ปลายทางจะลงเอยด้วยความสูญเสียของผู้บริสุทธิ์

คำถามสำคัญจึงไม่ได้อยู่เพียงว่าใครเป็นผู้กระทำผิด หากอยู่ที่ว่าสังคมจะทำอย่างไรไม่ให้โศกนาฏกรรมเช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำ ยาเสพติดยังคงคุกคามเยาวชน ระบบดูแลนักเรียนกลุ่มเสี่ยงยังต้องการความเข้มแข็ง และความปลอดภัยในโรงเรียนยังมีช่องว่างที่รอการเติมเต็ม

เพราะไม่มีครูคนใดควรถูกผลักให้ยืนเผชิญอันตรายเพียงลำพัง และไม่มีเด็กคนใดควรต้องจดจำเสียงปืนในสถานที่แห่งการเรียนรู้

การจากไปของผอ.ศศิพัชร มิได้ทิ้งไว้เพียงความเศร้า หากทิ้งคำถามไว้ในใจของผู้คน ว่าความเป็นครูในวันนี้ต้องแบกรับมากเพียงใด

ครูบางคนสอนด้วยตำรา แต่ครูบางคนสอนด้วยหัวใจ และครูบางคน ใช้ชีวิตทั้งชีวิตสอนลูกศิษย์

เหตุการณ์ครั้งนี้ทิ้งบาดแผลไว้กับนักเรียน ครู ผู้ปกครอง และคนทั้งประเทศ เด็กๆ ต้องใช้เวลาเยียวยา ครูต้องกลับไปทำหน้าที่พร้อมภาพจำที่ยังสดใหม่ ขณะที่ครอบครัวของผอ.ศศิพัชรต้องเผชิญความสูญเสียที่ไม่มีสิ่งใดทดแทนได้

แต่ท่ามกลางความเจ็บปวด ยังมีพลังของความห่วงใย ผู้คนร่วมส่งกำลังใจไปยังครอบครัวผู้สูญเสีย ส่งแรงใจให้นักเรียนที่อยู่ในเหตุการณ์ และตั้งคำถามร่วมกันถึงอนาคตของความปลอดภัยในสถานศึกษา เพื่อไม่ให้การจากไปของแม่พิมพ์ของชาติกลายเป็นเพียงข่าวที่เลือนหาย

ความกล้าหาญในคืนนั้นยังคงสะท้อนอยู่ในหัวใจของผู้คน ชื่อของแม่พิมพ์ของชาติถูกเอ่ยถึงด้วยความอาลัย ในฐานะครูผู้เลือกปกป้องลูกศิษย์ในช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด

สำหรับนักเรียนที่ผ่านเหตุการณ์นี้ การได้มีชีวิตอยู่ต่อคือโอกาสอันล้ำค่า หน้าที่ของผู้ใหญ่คือช่วยกันประคับประคองหัวใจของพวกเขา ให้ก้าวเดินต่อไปโดยไม่ปล่อยให้ความเจ็บปวดครอบงำ

สำหรับสังคมไทย ความสูญเสียครั้งนี้กำลังเตือนอย่างหนักแน่นว่า ความปลอดภัยไม่ใช่เรื่องไกลตัว ความเมตตาของครูไม่ควรถูกใช้เป็นเกราะด่านสุดท้าย ประเทศต้องร่วมกันทำให้โรงเรียนกลับมาเป็นพื้นที่ที่เด็กๆ เข้าไปเรียนด้วยความไว้วางใจ

ผอ.ศศิพัชร สินสโมสร จากไปแล้ว แต่ความดีงามยังคงอยู่ในความทรงจำของผู้คน

ประเทศไทยจะไม่ลืมชื่อของครูผู้เอาชีวิตเข้าแลกในวันที่โรงเรียนไม่ปลอดภัย และความสูญเสียครั้งนี้ควรถูกจดจำในฐานะเครื่องเตือนใจ ว่าเด็กทุกคนสมควรได้รับการปกป้องอย่างดีที่สุด

แม่พิมพ์ของชาติจากไปแล้ว แต่ความกล้าหาญยังคงอยู่ และจะถูกส่งต่อไปในหัวใจของลูกศิษย์ทุกคน.