รถพุ่มพวงเมืองเลยโอดครวญ! แบกต้นทุนไม่ไหว ยอมเฉือนเนื้อขาดทุน-ให้เซ็นค้าง เพราะสงสารคนเฒ่าคนชรา

จากสภาวะเศรษฐกิจและค่าครองชีพที่พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องในปัจจุบัน ได้ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อเศรษฐกิจฐานราก โดยเฉพาะอาชีพ ‘รถพุ่มพวง’ หรือรถเร่ขายกับข้าวเคลื่อนที่ ซึ่งเป็นเส้นเลือดฝอยสำคัญในการส่งกระจายอาหารไปสู่ชุมชนในพื้นที่ห่างไกล

นางสาวแพนเค้ก เจ้าของรถพุ่มพวงตัวจริงที่วิ่งรอกกระจายสินค้าในพื้นที่ อำเภอเมืองเลย, ตำบลน้ำหมาน, ตำบลกกทอง และพื้นที่ใกล้เคียง เปิดเผยว่า ในทุกๆวันตนต้องตื่นแต่เช้าตรู่มาจัดเตรียมสินค้าสารพัดชนิดลงรถกระบะคู่ใจ ไม่ว่าจะเป็นอาหารสด อาหารแห้ง ของหมักดอง เครื่องครัว และผักสวนครัวนานาชนิด เช่น ผักบุ้งจีน, คะน้า, พริกขี้หนู, มะเขือเทศ, เครื่องต้มยำ และพืชสมุนไพร เพื่อให้ชาวบ้านที่อยู่ห่างไกลและหาของกินยากได้เลือกซื้อ

นางสาวแพนเค้ก เปิดเผยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า สถานการณ์ในวันนี้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือเมื่อเทียบกับ 1-2 ปีที่ผ่านมา ปัจจุบันรายได้หดหายไปมากกว่า 50% ปัจจัยหลักมาจากราคาน้ำมันที่พุ่งสูงขึ้นไม่หยุดและราคาสินค้าที่ผันผวนรายวัน บางวันราคาผักและของสดพุ่งขึ้นจนตั้งตัวไม่ติด แต่ครั้นจะปรับราคาขายหน้ารวมตามต้นทุนก็ทำไม่ลง เนื่องจากลูกค้าในหมู่บ้านส่วนใหญ่มีแต่เด็กและคนชราที่ไม่มีลูกหลานดูแล บางครั้งเห็นใจและสงสารชาวบ้านตาดำๆ ก็ต้องยอมขายในราคาที่ซอฟต์ลง หรือยอมแจกยอมแถมจนตัวเองต้องขาดทุน ยิ่งไปกว่านั้น ชาวบ้านบางรายไม่มีเงินจ่ายจริง ๆ ก็ต้องยอมให้ติดค้างไว้ จนตอนนี้มียอดหนี้สะสมกว่า 20,000 - 30,000 บาทแล้ว

‘ตอนนี้มันลำบากและน่ากลัวมาก การอยู่หลังพวงมาลัยรถพุ่มพวงตอนนี้กลายเป็นการขายไปเป็นหนี้ไป ฝั่งลูกค้าเองก็ประหยัดสุดขีด จากที่เคยซื้อหลักร้อยเพื่อตุนของ ตอนนี้เหลือซื้อเพียงหลักสิบ เลือกเฉพาะสิ่งที่จำเป็นจริง ๆ เท่านั้น ทุกวันนี้เราต้องปรับตัวด้วยการควักทุนซื้อของในปริมาณที่มากขึ้นเพื่อให้ได้ราคาส่งที่ถูกลง แล้วยอมลดสัดส่วนกำไรของตัวเองให้เหลือน้อยที่สุดเพื่อให้เฉือนเนื้อตัวเองอยู่รอด และให้คนในชุมชนยังมีกำลังซื้อไหว’ นางสาวแพนเค้ก กล่าว

สำหรับแนวคิดที่จะนำรถพุ่มพวงเข้าร่วมโครงการช่วยเหลือของรัฐบาลในอนาคตนั้น นางสาวแพนเค้ก ยอมรับว่า ยังคงกังวลและชั่งใจแบบ 50/50 แม้จะเห็นว่าเป็นเรื่องที่ดี แต่ยังขาดความชัดเจนในเงื่อนไขหลายอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สินค้าบางอย่างอาจเข้าร่วมโครงการได้ แต่ต้นทุนหลักอย่าง ‘ค่าน้ำมัน’ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญในการขับเคลื่อนรถเร่อาจไม่ถูกรวมอยู่ด้วย ประกอบกับอาชีพนี้ไม่มีรายได้ที่แน่นอน หากวันไหนหยุดวิ่งรายได้คือศูนย์ ในขณะที่ระบบภาษีหรือข้อผูกมัดต่างๆ อาจตามมาในอนาคต จึงอยากวอนให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องรับฟังเสียงสะท้อนและเข้ามาช่วยเหลือเยียวยาต้นทุนพลังงานของกลุ่มรถพุ่มพวงอย่างตรงจุด