ผลโพลเผย ปชช. กังวลสารพิษปนเปื้อนในแม่น้ำ ห่วงตกค้างในอาหารมากสุด 76.78% จี้รัฐเร่งตรวจคุณภาพน้ำ-บังคับใช้กฎหมายจริงจัง

“สวนดุสิตโพล” มหาวิทยาลัยสวนดุสิต สำรวจความคิดเห็นของประชาชนทั่วประเทศ เรื่อง “สารพิษปนเปื้อนในแม่น้ำ” กลุ่มตัวอย่างจำนวน 1,193 คน (สำรวจทางออนไลน์และภาคสนาม) ระหว่างวันที่ 17-20 พฤศจิกายน 2569ผลการสำรวจ พบว่า จากข่าวปัญหาสารพิษปนเปื้อนในแม่น้ำ กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่กังวลมาก ร้อยละ 46.94โดยกังวลเรื่องสารพิษตกค้างในอาหาร เช่น ปลา ผัก ข้าว มากที่สุด ร้อยละ 76.78และไม่ค่อยเชื่อมั่นว่ารัฐบาลจะสามารถแก้ไขปัญหาได้ ร้อยละ 44.01 ทั้งนี้เห็นว่าอุปสรรคสำคัญคือการบังคับใช้กฎหมายไม่จริงจัง อาจมีผลประโยชน์ทับซ้อน ร้อยละ 74.35และอยากให้รัฐบาลเร่งตรวจคุณภาพน้ำและอาหาร พร้อมเปิดเผยผลตรวจให้ประชาชนทราบ ร้อยละ 72.42
ดร.พรพรรณ บัวทอง ประธานสวนดุสิตโพล มหาวิทยาลัยสวนดุสิต ระบุว่า ปัญหาสารพิษปนเปื้อนกำลังสร้างความกังวลต่อความปลอดภัยของอาหาร น้ำดื่ม และสุขภาพของประชาชนโดยเฉพาะความเชื่อมั่นต่อความสามารถของรัฐบาลในการแก้ไขปัญหาที่ยังอยู่ในระดับต่ำรัฐบาลจึงควรเร่งตรวจสอบและเปิดเผยข้อมูลอย่างโปร่งใส บังคับใช้กฎหมายอย่างจริงจัง และแก้ไขปัญหาที่ต้นเหตุเพื่อป้องกันผลกระทบต่อสุขภาพของประชาชนและสิ่งแวดล้อม
ดร.พรธิดา เทพประสิทธิ์ ผู้อำนวยการศูนย์สิ่งแวดล้อม คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสวนดุสิต กล่าวว่า วิกฤตการปนเปื้อนสารพิษในแหล่งน้ำสำคัญทางภาคเหนือและลุ่มน้ำระหว่างประเทศ สะท้อนความตื่นตระหนกและความกังวลอย่างสูงต่อการดำรงชีวิตและสุขภาวะระยะยาวของประชาชน ผลสำรวจชี้ว่าความกังวลสูงสุด 3 อันดับแรกล้วนเชื่อมโยงกับปัจจัยสี่และความปลอดภัยในชีวิตประจำวัน แสดงให้เห็นว่ามลพิษทางน้ำไม่ใช่เพียงปัญหาสิ่งแวดล้อม แต่เป็นภัยคุกคามโดยตรงต่อห่วงโซ่อาหารและระบบสุขาภิบาลน้ำดื่มของครัวเรือนขณะเดียวกันประชาชนยังมองเห็นอุปสรรคสำคัญในการทำงานของภาครัฐการคลี่คลายวิกฤตและฟื้นฟูความเชื่อมั่นจึงต้องเดินหน้าควบคู่กันทั้งมาตรการเร่งด่วนและยุทธศาสตร์ระยะยาวเริ่มตั้งแต่การเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบด้านสุขภาพและอาชีพเกษตร-ประมงไปจนถึงการฟื้นฟูระบบนิเวศลุ่มน้ำอย่างยั่งยืน โดยนำงบประมาณจากค่าธรรมเนียมสิ่งแวดล้อมมาบำบัดสารพิษตกค้างในตะกอนดิน ตามหลักผู้ก่อมลพิษเป็นผู้จ่าย (Polluter Pays Principle) ควบคู่กับการสร้างธรรมาภิบาลสิ่งแวดล้อมที่เข้มแข็ง ดังนั้นภาครัฐจึงไม่อาจพึ่งพาเพียงการสื่อสารเชิงรับได้อีกต่อไป หากแต่ต้องแสดงความมุ่งมั่นเชิงนโยบายผ่านการดำเนินงานที่วัดผลได้เพื่อฟื้นฟู ความไว้วางใจของประชาชนในระยะยาว

