ในนามประชาชนคนหนึ่ง : เรื้อนผ้าเหลือง
17 กันยายน 2569 เวลา 02:00 น.


ตั้งใจไหว้พระ-พนมมือ
ประคองถือดอกไม้-ยิ้มในหน้า
อธิษฐานบานบนท้นศรัทธา
ด้วยหวังว่าอนาคตจะงดงาม
อดสงสัยไม่ได้ในสมณะ
จึงอยากจะแจ้งใจในคำถาม
นับวันยิ่งลามไฟจนไหม้ลาม
ระแวงความเป็นพระ-เลิกสาธุ
หรือขยายทุนบุญล่อเพื่อต่อเงิน
เชื้อเชิญเพลินสร้างทางวัตถุ
อุบายรายทางอ้างทำนุ
บรรลุสู่ผลการปล้นทรัพย์
เพียรก่อทอศรัทธาอันสาไถย
ละแก่นในใจพุทธสู่จุดอับ
พล่ามพร่ำคำแถแบมือรับ
หากินกับบาปบุญอ้างหนุนชะตา
ถึงคราหน้าหนาวคราวต้นเดือน
หมาขี้เรื้อนเกลื่อนวัดให้จัดหา
ผ้าเหลืองที่ขาดเก่าก็เอามา
พันตัวหมาวัดนั้นเพื่อกันลม
ไม่มีใครให้ค่าหมาขี้เรื้อน
ราวคู่เหมือนอลัชชีจีวรห่ม
ยกสวรรค์นั้นอ้างอย่างโสมม
นิยมสะสมทรัพย์แสนอัปรีย์
“เจริญขวัญ”

