พิชาย อัด หมอเอก ไล่ตรวจพาดหัวสื่อ เป็นเผด็จการทางภาษา สะท้อนภาวะอับจนของรัฐบาล
12 พฤศจิกายน 2569 เวลา 10:32 น.
จากกรณี นพ.เอกภพ เพียรพิเศษ โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี แคปข้อความพาดหัวข่าวจากเฟซบุ๊กของ เฟิร์น สุชาดา ผู้ประกาศข่าว มาโพสต์ พร้อมเขียนแคปชั่น ประกอบบอกว่า พาดหัวข่าวไม่ค่อยน่ารัก พร้อมเสนอพาดหัวข่าวใหม่ให้เสร็จสรรพ
จนทาง เฟิร์น สุชาดา ได้ออกมาโพสต์ถึงประเด็นดังกล่าว ระบุว่า "ขอบคุณท่านโฆษกรัฐบาลที่ติดตามการทำงานใกล้ชิดขนาดนี้นะคะ ดิฉันคิดว่าการทำหน้าที่สื่อคือการรายงานข่าวตรงไปตรงมาก็เพียงพอแล้ว ความน่ารักไม่ใช่สิ่งจำเป็นค่ะ"
ล่าสุดเมื่อวันที่ 12 พ.ย.2569 รศ.ดร.พิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต นักวิชาการด้านรัฐศาสตร์ และผู้อำนวยการหลักสูตรปริญญาเอกสาขาการเมืองและยุทธศาสตร์การพัฒนา สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) ได้โพสต์ข้อความผ่านทางเฟซบุ๊ก ระบุว่า "ระบอบน้ำเงินอับจน ถึงขนาดตำหนิสื่อ และบอกให้พาดพาดหัวใหม่เอาใจรัฐบาล
ยามที่ปราสาททรายแห่งอำนาจถูกเกลียวคลื่นแห่งความจริงกัดเซาะ ปฏิกิริยาของผู้ครองกลับมิใช่การก่ออิฐเสริมความแข็งแกร่ง
หากแต่เป็นการโวยวายโทษเกลียวคลื่น ว่าไฉนจึงซัดสาดเข้ามาอย่าง “ไม่น่ารัก” เอาเสียเลย
ปรากฏการณ์ล่าสุดที่โฆษกผู้พิทักษ์ภาพลักษณ์ของ “ระบอบน้ำเงิน” ออกมาสวมบทบาทบรรณาธิการกิตติมศักดิ์ ติเตียนการพาดหัวข่าวของสื่อมวลชน
พร้อมยื่นสคริปต์สำเร็จรูปที่เคลือบน้ำตาลแห่งการประชาสัมพันธ์ให้สื่อนำไปใช้นั้น สะท้อนภาพอันแจ่มชัดของ “ภาวะอับจนหนทาง” อย่างถึงที่สุด
สีน้ำเงิน...ที่เคยวาดหวังจะกลืนกินภูมิทัศน์การเมืองไทย บัดนี้กลับเผยให้เห็นอาการสั่นคลอนอย่างน่าประหลาด
เมื่ออำนาจทางการเมืองที่น่าจะมั่นคง กลับเปราะบางถึงขั้นสะดุ้งสะเทือนกับพาดหัวข่าวเพียงไม่กี่สิบตัวอักษร ที่ทำหน้าที่เพียงทำนายผลกระทบต่อกระเป๋าสตางค์ของประชาชน
การทวงถามหา “ความน่ารัก” จากหน้าข่าวการเมืองและเศรษฐกิจ คือตลกร้ายที่สะท้อนวุฒิภาวะของผู้มีอำนาจ
วารสารศาสตร์มิใช่วรรณกรรมสำหรับเด็กที่ต้องจบลงด้วยความสุขสมหวัง
และสื่อมวลชนก็มิใช่นางคอยประคองเครื่องหอม ที่มีหน้าที่พรมน้ำอบน้ำปรุงเพื่อดับกลิ่นคาวแห่งผลกระทบทางนโยบาย
เมื่อรัฐบาลมีมติที่ส่งผลให้ประชาชนต้องควักกระเป๋าจ่ายแพงขึ้น
หน้าที่ของกระจกเงาอย่างสื่อมวลชน คือการสะท้อนภาพใบหน้าที่หมองคล้ำของผู้บริโภค
ไม่ใช่การเสกสรรค์ปั้นแต่งภาพมายาว่าทุกคนกำลังยิ้มแย้มปรีดาเพื่อช่วยผู้ประกอบการตามเจตนารมณ์อันเลื่อนลอยของรัฐบาล
การก้าวล่วงล้ำเส้นเข้ามาสอนสื่อให้พาดหัวข่าวตามใจรัฐบาล จึงเป็นมากกว่าความจุ้นจ้านไร้สาระ
แต่มันคือ “เผด็จการทางภาษา” ที่พยายามจะผูกขาดการตีความความจริง
เมื่อระบอบน้ำเงินไม่อาจสร้างผลงานที่ “น่ารัก” ต่อชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนได้จริง
สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้คือการบังคับให้ตัวอักษรบนหน้าจอและหน้ากระดาษ ทำตัวน่ารักเพื่อชโลมจิตใจอันหวาดระแวงของตนเอง
อาการ “เต้น” ของกลไกรัฐบาลต่อพาดหัวข่าวธรรมดาๆ ชิ้นหนึ่ง ได้กลายเป็นรอยด่างที่ประจานความอ่อนแอของระบอบน้ำเงินเอง
ระบอบที่มัวแต่หมกมุ่นอยู่กับการจัดฉากหน้าเวที จนหลงลืมไปว่าผู้ชมไม่ได้ตาบอด
ความจริงก็คือความจริง ขมขื่น กระด้าง และเยียบเย็น... มันไม่เคย “น่ารัก” เพื่อเอาใจใคร
และรัฐบาลที่ต้องคอยร้องขอความน่ารักจากสื่อ ก็คือรัฐบาลที่กำลังเสื่อมถอยจนเกินกว่าจะเยียวยาแล้ว"