คอลัมน์ : เลียบวิภาวดี

ความหิวไม่ปรานีใคร

ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นกับหลายชาติในยุโรปของวันนี้ และเคยเกิดขึ้นกับทุกประเทศมาแล้ว ล้วนเกิดจาก “ประชาชนมีรายได้ไม่พอเยียวยาความหิวทั้งสิ้น”

“ความหิว” เป็นปัญหาสุดยิ่งใหญ่ ตั้งแต่สิ่งมีชีวิตทั้งหลายกำเนิดขึ้นมาบนโลกยาวนานนับร้อยนับพันล้านปี เพราะทุกชีวิตต้องไล่ล่าหาอาหารให้ท้องได้ “อิ่ม” ตลอดเวลา

“โดยเฉพาะมนุษย์ แม้จะมี 4 ปัจจัยที่สุดสำคัญ ได้แก่อาหาร ที่อยู่อาศัย เครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรค แต่ปัจจัยที่ “สำคัญสุดยอดยกกำลัง 5” ก็คือ “อาหารนั่นเอง”

แม้แต่พระเจ้าเบื้องบน เทวดาทั้งหลายและเง็กเซียนฮ่องเต้เจ้าสวรรค์ ต่างรู้ชัดและรู้แจ้งประจักษ์ว่า “อาหารคือสิ่งสำคัญของปวงมนุษย์” จนเกิดนิทานโบราณจนถึงปัจจุบัน เล่าถึง “ความหิว” อย่างสุดกระหน่ำ เช่นนิทานเรื่องนี้

นิทานเรื่อง “กำเนิดควาย”

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว” มนุษย์ทุกคนในโลกต่างต้อง “กินข้าววันละสองมื้อ”

“ดังนั้น คนที่ต้องการมีชีวิตรอด จึงต้องทำงานทั้งวัน เพื่อหารายได้มาแลกข้าววันละสองมื้อ”

ทำให้ “เง็กเซียนฮ่องเต้ ผู้เป็นเจ้าสวรรค์” สงสารมนุษย์อย่างจับใจ จึงมี“บัญชาให้เทพกาสร” ผู้เป็น “เทวดาหูตึง” ในสวรรค์ รีบเหาะลงมาสู่โลก แล้วแจ้งแก่ชาวโลกว่า “เง็กเซียนฮ่องเต้ มีบัญชาให้มนุษย์ทุกคนกินข้าววันละหนึ่งมื้อ”

ปรากฏว่า “เทพกาสร หูตึง” กลายเป็น “เทพหูดับ” จึงมาแจ้งแก่มนุษย์ว่า “เง็กเซียนฮ่องเต้มีบัญชาให้มนุษย์ทุกคนกินข้าววันละสามมื้อ”

“ไอ๊หยาอากระบือ” นับแต่นั้นมา “มนุษย์กลับต้องทำงานหนักขึ้น เพื่อหารายได้แลกกับข้าววันละสามมื้อ”

ครั้น “เง็กเซียนฮ่องเต้” รู้ว่า “เทพกาสร หูตึง” ทำความผิดสุดดุฉกรรจ์ จึง “สาปให้เทพกาสร” ลงมาเกิดเป็น “ควาย” ต้องไถนารับใช้มนุษย์ไปตลอดกาล

“แต่โฮโมซาเปี้ยนทั้งหลาย ก็ยังต้องกินอาหารวันละสามมื้อตลอดมาโดยไม่ได้รับการแก้ไขจากเง็กเซียนฮ่องเต้”

“ดังนั้น จึงตกเป็น “ภาระอันยิ่งใหญ่ ให้แก่รัฐบาลทุกประเทศที่จะต้องบริหารบ้านเมืองให้มีเศรษฐกิจที่ “สุดปัง” จนประชาชนมีรายได้สามารถซื้ออาหารอิ่มท้องได้วันละ 3 มื้อ และยังต้องทำให้ประชาชนสุขสันต์กับอีก 3 ปัจจัย ได้แก่ ที่อยู่อาศัย เครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรค เป็นอย่างน้อยอีกต่างหาก”

“วันใดที่รัฐบาลไร้ฝีมือ บริหารประเทศแบบ “ง ห ล” ประชาชนก็จะออกมา “สร้างความปั่นป่วนให้แก่บ้านเมือง” เหมือนที่กำลังเกิดขึ้นในฝรั่งเศส อิตาลี เบลเยียม โปรตุเกสและแอลเบเนีย”

ทั้งนี้เพราะ “ความหิวไม่ปรานีใคร” และ “ประชาชนยากจนเมื่อใด ไม่มีใครให้อภัยรัฐบาลเมื่อนั้น”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม