ย้ายไปเมืองในฝัน..แต่สันดานคงเดิม

อยากย้ายประเทศไปไม่เคยว่า
อย่าด้อยค่าด่าทอต่อเมืองแม่
ถุยถ่มสมสันดานช่างร่านแท้
สาระแนด่ามารดาว่าเลวทราม

พองขนชูดูหมิ่นถิ่นกำเนิด
แหกปากเปิดคำด่ามาหยาบหยาม
จากครรภ์ขั้นเติบตนจนรู้ความ
ได้นิยามนามเบื้องต้นเป็นคนไทย

เมื่อปีกกล้าขาแข็งแสวงหา
ดวงชะตาพาโชคสู่โลกใหม่
พลิกชีวิตเหมือนวันอันฝันไว้
แต่กลับไล่หมิ่นแคลนแผ่นดินเดิม

แม้ชื่อเป็นภาษาไทยแต่ใจทาส

อิงมหาอำนาจประกาศเหิม
หอมขี้กองใหม่ได้เคลิบเคลิ้ม
จึงยิ่งเพิ่มแรงหยามความเป็นไทย

จำคำแรกได้หรือไม่ในชีวิต
คำว่า “แม่” คงติดปากใช่ไหม
คงไม่เรียก “มาม็อง” หรอกร้องออกไป
แผ่นดินใดให้หัดเดินอยู่เนิ่นนาน

ข้าวคำแรกแทรกกล้วยน้ำว้าบด
น้ำทุกหยดที่ซดกลืนหยาดชื้นผ่าน
นำจากผืนดินใดได้รับประทาน
เหมือนประจานสันดานตน-คนระยำ !
“เจริญขวัญ”