สะดุดหัวแม่เท้าตัวเอง! มนุษย์แบตเสื่อม ซัด พรรคส้ม เลิกทำงานแบบค่ายอาสาสักที
13 พฤศจิกายน 2569 พรนภา เอี่ยมสำอางค์ อดีตนักกิจกรรมทางการเมือง และนักเขียน โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก "Pornnapa Iamsamarng" ระบุว่า จากค่ายอาสามาเป็นพรรคการเมือง วัฒนธรรมอาสาทำดี เมื่อไหร่คุณพี่จะเป็นสถาบันได้ซะทีคะ?
สะดุดหัวแม่เท้าตัวเองอีกแล้ว
เปิดฉากมาด้วยความหวังอันยิ่งใหญ่ที่จะเปลี่ยนประเทศ แต่ดูเหมือนสิ่งที่พรรคส้มต้องรีบเปลี่ยนก่อนเพื่อนคือฝ่ายบัญชีและธุรการ ...
ล่าสุดกับกรณีการเปิดบัญชีรับบริจาคช่วยน้ำท่วมในนามบุคคลธรรมดา แล้วอ้างว่าจะส่งต่อให้กลุ่มอาสาประชาชน ฟังดูเป็นความตั้งใจที่หล่อหลอมด้วยความดีงามแบบค่ายอาสา แต่ในโลกของกฎหมายพรรคการเมือง นี่คือการเดินสะดุดหัวแม่เท้าตัวเองอย่างจัง
การไม่ยอมเดินไปแจ้ง กกต. ให้ถูกต้องตามขั้นตอน ทำให้เรื่องที่ควรจะได้หน้า กลับกลายเป็นความเสี่ยงที่จะถูกยุบพรรคอีกรอบ ทั้งที่รู้เต็มอกว่ามี พ.ร.บ.พรรคการเมือง พ.ร.บ.เรี่ยไร และข้อหาฉ้อโกงประชาชนจ่อคอหอยอยู่ ท่ามกลางดงนักร้องที่จ้องจะเด็ดหัวทุกวินาที คำถามที่อดสงสัยไม่ได้คือ ...
ทำไมพรรคที่รวบรวมหัวกะทิและคนรุ่นใหม่ ถึงได้ขยันพลาดท่าเสียทีให้กับเรื่องเอกสารพื้นฐานแบบนี้อยู่ร่ำไป?
*ดีเอ็นเอ "นักกิจกรรม" ที่แก้ไม่หาย
หากจะหาต้นตอ คงต้องย้อนกลับไปมองดีเอ็นเอของคนทำงาน ที่เกิดจากการผสมผสานระหว่างนักกิจกรรม เอ็นจีโอ และนักวิชาการไฟแรง จุดแข็งของพวกเขาคืออุดมการณ์ที่ลุกโชนและการเข้าถึงมวลชนได้อย่างเป็นธรรมชาติ แต่นั่นแหละคือดาบสองคม เพราะ...
วัฒนธรรมองค์กรที่ถูกเซ็ตอัพมาแบบค่ายอาสา มักจะขับเคลื่อนด้วย "ความไว้เนื้อเชื่อใจ" มากกว่า "ระบบระเบียบที่รัดกุม" คิดปุ๊บทำปั๊บ ขาดการกางตำรากฎหมายมหาชนเช็กให้ชัวร์ก่อนขยับตัว
พอถึงเวลาที่อยากจะทำแคมเปญอะไร ก็ใช้วิธีคุ้นเคยคือเดินถือกล่องรับบริจาค หรือโพสต์เลขบัญชีขอแรงสนับสนุนจากประชาชนราวกับเป็นชมรมในมหาวิทยาลัย...
ภาพที่ออกมาแทนที่จะดูเป็นพรรคการเมืองระดับชาติที่พร้อมบริหารงบประมาณแผ่นดิน กลับดูเหมือนกลุ่มคนดีที่ยังจัดการระบบหลังบ้านตัวเองไม่เสร็จ...
*กำแพงคนทำงาน และ Inner Circle ที่แตะไม่ได้
ความน่ากุมขมับยิ่งกว่า คือเมื่อมีเสียงเตือนจากนักยุทธศาสตร์ผู้พยายามชี้ให้เห็นรอยรั่วของโครงสร้าง กลับถูกตอกกลับด้วยความภาคภูมิใจของคนทำงานหน้างาน วิวาทะระหว่างอดีตแกนนำกับ สส. ตัวตึงในพื้นที่ สะท้อนให้เห็นถึงกำแพงหนาเตอะภายในพรรค
เมื่อความขยันและการลงพื้นที่อย่างหนักหน่วง ถูกนำมาใช้เป็น "เกราะกำบังความผิดพลาด" ใครเตือนก็หาว่านั่งจิบไวน์ในห้องแอร์ไม่เข้าใจคนทำงานเหงื่อตก วัฒนธรรมที่รวมศูนย์อำนาจและการตัดสินใจไว้กับกลุ่มคนคุ้นเคย หรือ Inner Circle ยิ่งทำให้ผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายหรือนักบริหารจัดการองค์กรตัวจริงเสียงจริง ไม่สามารถเจาะเข้าถึงแกนกลางเพื่อวางระบบที่ควรจะเป็นได้
ท้ายที่สุด ทุกเสียงวิจารณ์จึงถูกปัดตกรวมเป็นเรื่องดราม่า แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานแบบเดิมๆ ต่อไป...
*ตายน้ำตื้นในดง "นิติสงคราม"
ในสมรภูมิการเมืองที่ขับเคลื่อนด้วยนิติสงคราม (Lawfare) ทุกพรรคต่างรู้ดีว่ากฎหมายถูกออกแบบมาให้หยุมหยิมและพร้อมจะเป็นอาวุธประหัตประหารได้ทุกเมื่อ แต่แทนที่พรรคส้มจะตั้งป้อมด้วยการสร้างระบบหลังบ้านแบบ Worst-case scenario เพื่อปิดทุกช่องโหว่ พวกเขากลับสร้างแพตเทิร์นความผิดพลาดซ้ำซาก ...
ตั้งแต่คดีกู้เงินยุคอนาคตใหม่ คดีหุ้นสื่อยุคก้าวไกล มาจนถึงเรื่องเปิดบัญชีรับบริจาคของพรรคประชาชน
ทั้งหมดนี้ไม่ใช่การถูกกลั่นแกล้งทางการเมืองด้วยข้อหาฉกรรจ์อะไรเลย แต่เป็นเพียงการตายน้ำตื้นด้วยความหละหลวมทางเทคนิค (Technicalities) ที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นกับองค์กรที่อาสามานำพาประเทศ....
*หรือจะต้องรอให้ตั้งพรรคใหม่อีกรอบ?
ท้ายที่สุดแล้ว บททดสอบที่หินที่สุดของพรรคประชาชนอาจไม่ใช่การฟาดฟันกับขั้วอำนาจเก่า แต่เป็นการต่อสู้กับวัฒนธรรมองค์กรของตัวเอง หากยังยึดติดกับวิธีการทำงานแบบขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคม เน้นความคล่องตัวแต่มองข้ามความรัดกุม
การจะยกระดับตัวเองขึ้นเป็นสถาบันทางการเมืองที่แข็งแกร่งก็คงเป็นได้แค่วาทกรรมสวยหรูในสภา และตราบใดที่ยังไม่เลิกสะดุดหัวแม่เท้าตัวเองล้มในเรื่องง่ายๆ ประชาชนก็คงต้องตั้งคำถามต่อไปว่า ...
เมื่อไหร่คุณพี่จะพร้อมมาบริหารประเทศได้จริงๆ ซะที หรือจะต้องรอให้ตั้งพรรคใหม่อีกสักรอบ ?
เหนื่อยใจกับพวกคุณจริงๆ
บทความโดย #มนุษย์แบตเสื่อม
#หวานเจี๊ยบ
#บันทึกการเมืองของคนเลือกข้าง
#กระตุกต่อมเอ๊ะ
#การเมืองไทย
#เพื่อไทย
#ภูมิใจไทย
#พรรคประชาชน
#รัฐบาลอนุทิน2
#อภิปรายไม่ไว้วางใจ
#กกต
#ยุบพรรค
#พรรคการเมืองค่ายอาสา