ชำแหละม็อบกำนันมะโน นัสเซอร์ จี้แสดงพลังให้สุดซอย สร้างอำนาจต่อรอง อย่าให้รัฐบาลได้เวลา-ปชช.เสียโอกาส

17 พฤศจิกายน 2569 นายนัสเซอร์ ยีหมะ แกนนำเครือข่ายนักศึกษาประชาชนปฏิรูปประเทศไทย (คปท.) โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก Nusser Yeemahd ระบุว่า ม็อบกำนันมะโน แสดงพลัง ต้องไปให้ถึงเป้าหมาย
กรณีการชุมนุมของกำนันมะโน เรียกร้องให้รัฐบาลแก้ปัญหาราคาน้ำมัน โดยข้อเรียกร้องที่ชัดเจนตั้งแต่เคลื่อนขบวนออกมาจากภาคใต้คือ ลดราคาน้ำมันทุกชนิด 10 บาท และไม่มีเป้าหมายในการไล่รัฐบาล
ย้อนมองกรณีเหตุการณ์ที่นายกรัฐมนตรีเดินทางมาพบผู้ชุมนุมถึงที่ชุมนุมหน้าทำเนียบรัฐบาล ในค่ำวันที่ 14 พย.69 ก่อนที่แกนนำจะยกระดับการเคลื่อนไหวด้วยการนำมวลชนเดินเท้าจากข้างทำเนียบรัฐบาลไปยังกระทรวงพลังงานเมื่อเช้าวันที่ 16 พย.69
ผมคิดว่าเรื่องนี้มีประเด็นให้ต้องพิจารณามากกว่าภาพนายกรัฐมนตรีลงมาพบ หรือภาพขบวนผู้ชุมนุมเดินไปถึงกระทรวงพลังงาน
เพราะคำถามสำคัญคือ การเคลื่อนไหวครั้งนี้ต้องการเรื่องลดราคาน้ำมัน ที่ประชาชนเดือดร้อนและเห็นภาพชัดเจน และสุดท้ายแล้วจะได้อะไรกลับไป
การที่นายกรัฐมนตรีลงมาพบผู้ชุมนุม ถือเป็นสัญญาณว่ารัฐบาลรับรู้ถึงแรงกดดันจากการชุมนุม แต่การลงมาพบไม่ได้หมายความว่ารัฐบาลยอมรับข้อเรียกร้อง และไม่ได้หมายความว่าปัญหาจะได้รับการแก้ไข ซึ่งผมคิดว่าทีมงานระดับแกนๆ รวมทั้งตัวกำนันเองคงทราบดี
สิ่งที่ต้องดูต่อคือ หลังจากนายกรัฐมนตรีพบผู้ชุมนุมแล้ว มีคำตอบอะไรให้ประชาชนหรือไม่ มีข้อเสนอที่เป็นรูปธรรมหรือไม่ และมีอะไรที่รัฐบาลต้องรับผิดชอบต่อจากนั้นบ้างหลังจากนายกฯกลับไป
มาถึงการยกระดับการชุมนุมไปยังกระทรวงพลังงาน ซึ่งเป็นหน่วยงานที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับข้อเรียกร้องเรื่องราคาน้ำมัน แต่กลับไม่มีการเจรจา ไม่มีการยื่นหนังสือ และไม่ได้ใช้โอกาสนั้นทำให้หน่วยงานที่รับผิดชอบต้องชี้แจงหรือให้คำตอบ ซึ่งมาทราบจากคำปราศรัยของแกนนำ และการให้สัมภาสน์ของกำนันว่าเหตุผลในการปฎิเสธการเจรจา และยื่นหนังสือ เพราะ ก.พลังงานส่ง ตัวแทนมาพบ พูดคุยในที่ชุมนุม ก่อนหน้านั้น แต่ไม่สามารถจะปรับจูนความต้องการ ตามข้อเรียกร้องได้
จากกรณีปรากฎการณ์ที่ผ่านมานี้ หากมองในมุมผม และมีคำถามในหัว ?? ถ้าไม่เจรจา ไม่ยื่นหนังสือ แล้วการเดินทางไปถึงกระทรวงพลังงานต้องการให้เกิดอะไรขึ้น?
ผมเข้าใจได้ว่าการไม่เจรจาอาจเป็นการไม่ต้องการให้รัฐบาลใช้วิธีรับเรื่อง ตั้งคณะทำงาน หรือขอเวลาไปพิจารณา เพื่อให้การชุมนุมยุติลงโดยที่ปัญหายังไม่ได้รับการแก้ไข เรื่องนี้เป็นสิ่งที่แกนนำมีสิทธิ์เลือกใช้เป็นยุทธศาสตร์
แต่เมื่อปฏิเสธการเจรจา ก็ต้องมีวิธีการกดดันอย่างอื่นที่ชัดเจนกว่าเดิม ไม่ใช่ปฏิเสธช่องทางหนึ่งแล้วไม่มีช่องทางอื่นมารองรับ
การชุมนุมทางการเมืองไม่ใช่แค่การพาคนออกมาแสดงพลัง ไม่ใช่แค่ทำให้รัฐบาลเห็นว่าประชาชนไม่พอใจ แต่ต้องทำให้พลังที่เกิดขึ้นกลายเป็นอำนาจต่อรอง และทำให้ผู้มีอำนาจต้องตอบคำถามต่อประชาชน
อย่าลืมว่า รัฐบาลเองก็มีทางเลือก หากผู้ชุมนุมไม่เจรจา ไม่ยื่นข้อเรียกร้อง และไม่มีเงื่อนไขที่ชัดเจนว่าจะเดินหน้าต่ออย่างไร รัฐบาลก็อาจเลือกที่จะปล่อยให้การชุมนุมดำเนินไป โดยไม่ต้องรับปากหรือผูกพันกับอะไรเลย
สุดท้ายใครได้ประโยชน์?
การที่คนออกมาชุมนุม ต้องเสียเวลา เสียค่าใช้จ่าย และใช้กำลังในการเคลื่อนไหว ขณะที่รัฐบาลยังบริหารประเทศต่อไปได้ตามปกติ หากไม่มีผลอะไรเกิดขึ้นกับนโยบายหรือการแก้ปัญหา คนที่ต้องกลับไปเผชิญกับราคาน้ำมันและค่าครองชีพก็คือประชาชนเหมือนเดิม
ผมไม่ได้มองว่าการไม่เจรจาคือความผิดพลาด และไม่ได้หมายความว่าการยื่นหนังสือจะทำให้รัฐบาลแก้ปัญหาเสมอไป แต่การเคลื่อนไหวทุกครั้งต้องมีเป้าหมาย มีขั้นตอน และต้องประเมินผลที่เกิดขึ้นด้วย
เพราะการชุมนุมไม่ใช่การแข่งขันว่าใครจะอดทนกว่าใคร หรือใครจะเดินได้ไกลกว่ากัน แต่เป็นการต่อสู้เพื่อให้ปัญหาของประชาชนได้รับการแก้ไข
แสดงพลังเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การใช้พลังให้เกิดผลเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
และสิ่งที่ต้องระวังที่สุดก็คือ อย่าให้รัฐบาลเป็นฝ่ายได้เวลา ขณะที่ประชาชนเป็นฝ่ายเสียโอกาส
สุดท้ายแล้ว เราต้องถามกันตรง ๆ ว่า การเคลื่อนไหวครั้งนี้กำลังสร้างอำนาจต่อรองให้ประชาชน หรือกำลังใช้พลังประชาชนไปกับการแสดงสัญลักษณ์ทางการเมืองเท่านั้น
@เป็นทรรศนะส่วนตัว ไม่ผูกพันใดๆ กับกลุ่มหรือองค์กรเคลื่อนไหว
