วิกฤตหรือโอกาส ? 'ดร.สุวินัย' ชี้ทุน AI ก่อร่าง 'ดาต้านิยม' ไม่ใช่แค่ความเสี่ยงการเงิน

สืบเนื่องจากก่อนหน้านี้ที่ อาจารย์ทวีสุข ธรรมศักดิ์ นักวิชาการอิสระ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กเกี่ยวกับโลกกำลังเข้าสู่วิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติ
ล่าสุดวันนี้ 21 พฤศจิกายน 2569 ดร.สุวินัย ภรณวลัย นักเขียนและอดีตอาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โพสต์เฟซบุ๊กถึงเรื่องดังกล่าว โดยระบุว่า "แลกเปลี่ยนทัศนะกับอาจารย์ทวีสุข ธรรมศักดิ์ : แลไปข้างหน้า ดาต้านิยมกับวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติ?

1. มองโลกใบเดียวกัน แต่เห็นอนาคตต่างมุม
ผมได้อ่านบทความของอาจารย์ทวีสุข ธรรมศักดิ์ เรื่อง “โลกกำลังเข้าสู่วิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติ” ด้วยความสนใจอย่างยิ่ง อาจารย์ทวีสุขเป็นบุคคลที่ผมรู้จักและให้ความนับถือเป็นการส่วนตัว ผมเห็นว่าท่านมีความตั้งใจจริงในการติดตามความเคลื่อนไหวของระบบการเงินโลก และพยายามเตือนให้ผู้คนตระหนักถึงความเสี่ยงที่อาจกำลังก่อตัวขึ้น โดยเฉพาะความเปราะบางของระบบการเงินสหรัฐอเมริกา ผมเห็นด้วยกับอาจารย์ทวีสุขในประเด็นสำคัญว่า โลกกำลังเผชิญการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่การลงทุนด้านเทคโนโลยี AI กำลังต้องการเงินทุนมหาศาล ขณะที่รัฐบาลสหรัฐฯ เองก็มีภาระหนี้สาธารณะสูง และระบบการเงินโลกกำลังเผชิญแรงกดดันจากต้นทุนเงินทุนและความไม่แน่นอนทางเศรษฐกิจ แต่เมื่อพิจารณาปรากฏการณ์เดียวกัน ผมกลับมองเห็นอนาคตอีกด้านหนึ่ง ผมไม่ได้มองว่าการลงทุนมหาศาลใน AI เป็นเพียงสัญญาณเตือนถึงวิกฤตการเงินครั้งใหญ่ หากมองว่าโลกกำลังอยู่ระหว่างการสร้างโครงสร้างพื้นฐานของระบบเศรษฐกิจใหม่ ซึ่งผมเรียกว่า “ดาต้านิยม” (Dataism) และการเปลี่ยนผ่านครั้งนี้อาจมีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าการปฏิวัติอุตสาหกรรมในอดีต
ผมจึงอยากแลกเปลี่ยนทัศนะกับอาจารย์ทวีสุขอย่างฉันมิตรมิใช่เพื่อพิสูจน์ว่าใครถูกหรือใครผิด แต่เพื่อชวนกันมองให้ไกลกว่าความผันผวนของตลาดการเงินในระยะสั้นไปสู่คำถามที่ใหญ่กว่า โลกกำลังจะเผชิญวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดหรือกำลังก่อร่างสร้างระบบเศรษฐกิจใหม่ที่ใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ? บางทีคำตอบอาจไม่จำเป็นต้องเลือกเพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง
.....
2. เงินทุนมหาศาลกำลังไหลไปไหน?
ประเด็นสำคัญที่อาจารย์ทวีสุขหยิบยกขึ้นมาคือสหรัฐอเมริกากำลังต้องการเงินทุนจำนวนมหาศาลทั้งเพื่อรองรับการขาดดุลการคลัง การออกพันธบัตรรัฐบาล และการลงทุนของบริษัทเทคโนโลยีขนาดใหญ่ คำถามของท่านคือ เงินทุนเหล่านี้จะมาจากไหน? ต้นทุนทางการเงินจะสูงเพียงใด? และหากไม่สามารถระดมทุนได้ตามเป้าหมาย จะเกิดอะไรขึ้นกับโครงการที่ลงทุนไปแล้ว? ผมเห็นว่าคำถามเหล่านี้สำคัญและสมควรได้รับการพิจารณาอย่างจริงจัง แต่ผมอยากชวนมองอีกมุมหนึ่งเงินทุนมหาศาลที่กำลังไหลเข้าสู่อุตสาหกรรม AI นั้น กำลังถูกนำไปสร้างอะไร? คำตอบคือ ศูนย์ข้อมูลขนาดใหญ่ระบบประมวลผลความเร็วสูงโครงข่ายสื่อสาร โรงไฟฟ้าและระบบพลังงานระบบจัดเก็บข้อมูล
และโครงสร้างพื้นฐานอีกมากมายที่จำเป็นต่อการขับเคลื่อนเศรษฐกิจยุค AI สิ่งเหล่านี้มิใช่เพียงการลงทุนในบริษัทเทคโนโลยีไม่กี่แห่งแต่เป็นการสร้างฐานการผลิตของระบบเศรษฐกิจรูปแบบใหม่ลองนึกถึงโลกเมื่อสองร้อยปีก่อน
หากใครสักคนมองเห็นการระดมทุนมหาศาลเพื่อสร้างโรงงาน ทางรถไฟ ท่าเรือ และระบบไฟฟ้าเขาอาจตั้งคำถามว่ามนุษย์กำลังลงทุนเกินตัวหรือไม่? เงินทุนจะเพียงพอหรือ? บริษัทเหล่านี้จะล้มละลายหรือเปล่า? คำถามเหล่านั้นมีเหตุผลทั้งสิ้น แต่หากเรามองย้อนกลับไปจากปัจจุบัน เราจะเห็นว่าโครงสร้างพื้นฐานเหล่านั้นได้เปลี่ยนโลกไปตลอดกาล ผมกำลังตั้งข้อสังเกตว่า การลงทุน AI ในปัจจุบันอาจมีความหมายทางประวัติศาสตร์ในลักษณะเดียวกัน
.....
3. ดาต้านิยม : เมื่อข้อมูลกลายเป็นปัจจัยการผลิตสำคัญของโลก
ผมใช้คำว่า “ดาต้านิยม” (Dataism) เพื่ออธิบายระเบียบเศรษฐกิจที่ข้อมูล ความสามารถในการประมวลผล และปัญญาประดิษฐ์ กำลังกลายเป็นองค์ประกอบสำคัญในการสร้างมูลค่าเพิ่มในยุคเกษตรกรรมที่ดินเป็นฐานสำคัญของความมั่งคั่งในยุคอุตสาหกรรม เครื่องจักร โรงงาน และพลังงาน กลายเป็นหัวใจของการเพิ่มผลิตภาพ ในยุคดาต้านิยมข้อมูลและความสามารถในการเปลี่ยนข้อมูลให้กลายเป็นความรู้ การตัดสินใจ และการกระทำ กำลังเข้ามามีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งแต่ไม่ได้หมายความว่าที่ดิน แรงงาน เครื่องจักร หรือพลังงานจะหมดความสำคัญ ตรงกันข้าม AI จะเข้าไปเพิ่มประสิทธิภาพของปัจจัยการผลิตเหล่านั้นโรงงานที่ใช้ AI อาจผลิตสินค้าได้มากขึ้นโดยใช้ทรัพยากรเท่าเดิม โรงพยาบาลที่ใช้ AI อาจช่วยให้แพทย์วินิจฉัยโรคได้รวดเร็วและแม่นยำขึ้น ระบบขนส่งที่ใช้ AI อาจลดต้นทุนโลจิสติกส์ได้มหาศาล เกษตรกรรมที่ใช้ข้อมูลและ AI อาจเพิ่มผลผลิตพร้อมกับลดการใช้น้ำ ปุ๋ย และพลังงาน นี่คือเหตุผลที่ผมมองว่า AI ไม่ได้เป็นเพียงอุตสาหกรรมใหม่ แต่กำลังกลายเป็นเทคโนโลยีพื้นฐานที่สามารถเปลี่ยนวิธีการผลิตของแทบทุกอุตสาหกรรม และเมื่อมองเช่นนี้ การลงทุนสร้างโครงสร้างพื้นฐาน AI จึงมิใช่เพียงการเก็งกำไรกับอนาคตหากเป็นการเตรียมความพร้อมให้เศรษฐกิจทั้งระบบสามารถก้าวเข้าสู่ยุคดาต้านิยม
.....
4. การลงทุนเกินตัว ไม่ได้หมายความว่าการลงทุนทั้งหมดผิดพลาด
ผมเห็นด้วยกับอาจารย์ทวีสุขว่าการลงทุนมหาศาลย่อมมีความเสี่ยง โดยเฉพาะเมื่อมีการกู้ยืมเงินจำนวนมากเพื่อสร้างโครงการที่ยังไม่สามารถคาดการณ์รายได้ในอนาคตได้อย่างแน่นอน บางบริษัทอาจประเมินความต้องการใช้ AI สูงเกินจริง บางโครงการอาจสร้างศูนย์ข้อมูลมากเกินความจำเป็น บางบริษัทอาจมีต้นทุนทางการเงินสูงจนไม่สามารถดำเนินกิจการต่อไปได้และบางแห่งอาจล้มละลาย แต่ผมอยากแยกสองเรื่องออกจากกัน เรื่องแรก คือ ความสำเร็จหรือความล้มเหลวของนักลงทุน เรื่องที่สอง คือ คุณค่าทางเศรษฐกิจของโครงสร้างพื้นฐานที่ถูกสร้างขึ้น สองเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องมีผลลัพธ์เหมือนกันประวัติศาสตร์การสร้างทางรถไฟเป็นตัวอย่างที่ดีในศตวรรษที่ 19 มีบริษัททางรถไฟจำนวนมากประสบปัญหาทางการเงิน บางแห่งล้มละลาย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่ารางรถไฟที่สร้างขึ้นจะไร้ประโยชน์ ทางรถไฟจำนวนมากยังคงถูกใช้งานต่อไป แม้เจ้าของเดิมจะสูญเสียเงินลงทุน กรณีฟองสบู่ดอตคอมในช่วงปลายทศวรรษ 1990 ก็เช่นเดียวกันบริษัทอินเทอร์เน็ตจำนวนมากล้มละลาย นักลงทุนสูญเสียเงินมหาศาล แต่โครงข่ายอินเทอร์เน็ตและระบบสื่อสารที่ถูกสร้างขึ้นยังคงอยู่ และกลายเป็นฐานให้เศรษฐกิจดิจิทัลเติบโตอย่างมหาศาลในเวลาต่อมา ผมจึงมองว่าการลงทุน AI อาจมีฟองสบู่บางส่วนเกิดขึ้นได้ โดยที่การเปลี่ยนผ่านสู่ดาต้านิยมยังดำเนินต่อไป แน่นอนว่าโครงสร้างพื้นฐานบางประเภท โดยเฉพาะอุปกรณ์ประมวลผลที่ล้าสมัยรวดเร็ว อาจสูญเสียมูลค่าได้มาก
แต่การสูญเสียของนักลงทุนบางกลุ่ม ไม่ได้พิสูจน์ว่าการลงทุนสร้างโครงสร้างพื้นฐานของยุคใหม่ทั้งหมดเป็นความผิดพลาด
.....
5. สภาพคล่องของโลกกำลังหายไป หรือกำลังเปลี่ยนทิศทาง?
อีกประเด็นหนึ่งที่ผมอยากแลกเปลี่ยนกับอาจารย์ทวีสุข คือเรื่องสภาพคล่องทางการเงิน ท่านมองว่าการระดมทุนมหาศาลของสหรัฐฯ กำลังดูดสภาพคล่องออกจากระบบการเงินโลก ผมเห็นว่ากลไกนี้สามารถเกิดขึ้นได้จริงในบางสถานการณ์ เมื่อพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐฯ ให้ผลตอบแทนสูง นักลงทุนทั่วโลกย่อมมีแรงจูงใจที่จะนำเงินไปลงทุนในสินทรัพย์ดอลลาร์ประเทศอื่นอาจเผชิญเงินทุนไหลออก ต้นทุนการกู้ยืมอาจเพิ่มสูงขึ้น และธุรกิจที่ต้องพึ่งพาเงินทุนจากต่างประเทศอาจได้รับผลกระทบแต่ผมไม่คิดว่าการออกพันธบัตรรัฐบาลหรือการระดมทุนเพื่อสร้าง AI จะทำให้สภาพคล่องของโลกหายไปโดยอัตโนมัติ เพราะเงินทุนไม่ได้มีหน้าที่เพียงถูกเก็บไว้ในบัญชีของผู้ลงทุน เมื่อบริษัทได้รับเงินทุนแล้วนำไปสร้างศูนย์ข้อมูล เงินนั้นก็ถูกจ่ายให้ผู้รับเหมา ผู้ผลิตอุปกรณ์ วิศวกร แรงงาน ผู้ผลิตพลังงาน และธุรกิจที่เกี่ยวข้องอีกจำนวนมากเงินทุนจึงหมุนเวียนต่อไปในระบบเศรษฐกิจ อย่างไรก็ตาม การหมุนเวียนของเงินไม่ได้หมายความว่าทุกภาคส่วนจะมีสภาพคล่องเพียงพอเสมอไปบางตลาดอาจตึงตัว ขณะที่บางอุตสาหกรรมกลับได้รับเงินทุนเพิ่มขึ้น ประเด็นสำคัญจึงอยู่ที่ว่าเงินทุนกำลังเคลื่อนย้ายไปสู่กิจกรรมทางเศรษฐกิจประเภทใด และการเคลื่อนย้ายนั้นกำลังสร้างผลิตภาพใหม่หรือสร้างภาระหนี้ที่ไม่คุ้มค่านี่คือคำถามที่ผมอยากให้ความสำคัญมากกว่าการมองว่าสภาพคล่องกำลังถูกดูดหายไปจากโลกเพียงอย่างเดียว
.....
6. วิกฤตการเงินอาจเกิดขึ้นได้ แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นจุดจบของดาต้านิยม
ผมไม่ได้ปฏิเสธความเป็นไปได้ที่จะเกิดวิกฤตการเงินครั้งใหญ่หากบริษัทเทคโนโลยีกู้ยืมเงินมากเกินไป หากโครงการ AI ไม่สามารถสร้างรายได้เพียงพอ หากสถาบันการเงินประเมินความเสี่ยงผิดพลาดและหากความเสียหายแพร่กระจายจากบริษัทหนึ่งไปยังเจ้าหนี้และสถาบันการเงินอื่น ๆ วิกฤตสินเชื่อก็อาจเกิดขึ้นได้ โดยเฉพาะเมื่อการลงทุนจำนวนมากเชื่อมโยงกันผ่านตลาดทุนและระบบสินเชื่อนอกภาคธนาคารนี่เป็นข้อเตือนใจจากอาจารย์ทวีสุขที่ผมเห็นว่ามีคุณค่า แต่สิ่งที่ผมอยากเพิ่มเติมคือ เราต้องแยกระหว่างวิกฤตของระบบการเงินกับทิศทางการเปลี่ยนแปลงของระบบเศรษฐกิจในระยะยาววิกฤตการเงินอาจทำให้การลงทุนชะลอตัวบริษัทบางแห่งอาจล้มละลาย สินทรัพย์บางประเภทอาจถูกขายในราคาต่ำกว่าต้นทุน แต่หากเทคโนโลยี AI สามารถเพิ่มผลิตภาพได้จริงความต้องการใช้เทคโนโลยีเหล่านี้ก็ยังมีเหตุผลทางเศรษฐกิจรองรับอยู่การเปลี่ยนผ่านสู่ดาต้านิยมจึงอาจดำเนินต่อไป แม้จะผ่านช่วงวิกฤตและการปรับโครงสร้างเงินทุนในบางกรณี วิกฤตอาจทำให้ทรัพยากรถูกจัดสรรใหม่ โครงการที่ไม่มีประสิทธิภาพถูกยกเลิกกิจการที่มีศักยภาพได้รับโอกาสเติบโตและโครงสร้างพื้นฐานบางส่วนเปลี่ยนมือไปอยู่กับผู้ที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ดีกว่า แต่กระบวนการนี้ย่อมมีต้นทุนทางสังคมทั้งการว่างงาน การสูญเสียเงินออม และความเสียหายต่อธุรกิจที่ไม่ได้เป็นผู้ก่อปัญหา ดังนั้น ผมจึงไม่ได้มองว่าวิกฤตเป็นสิ่งดีหรือเป็นเงื่อนไขจำเป็นของความก้าวหน้า
เพียงแต่ต้องการชี้ว่าวิกฤตทางการเงินกับการเปลี่ยนผ่านทางเทคโนโลยี สามารถเกิดขึ้นในกระบวนการประวัติศาสตร์เดียวกันได้ (ขีดเส้นใต้ตรงนี้)
.....
7. สิ่งที่กำลังเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่แค่เทคโนโลยี แต่คือโครงสร้างอำนาจของโลก
นี่คือประเด็นที่ผมอยากชวนอาจารย์ทวีสุขและผู้อ่านมองให้ไกลออกไปอีกหากการลงทุน AI ในปัจจุบันเป็นการสร้างโครงสร้างพื้นฐานของดาต้านิยมจริงสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงไม่ได้มีเพียงวิธีการผลิตสินค้าและบริการ แต่รวมถึงโครงสร้างอำนาจทางเศรษฐกิจและภูมิรัฐศาสตร์ด้วยในอดีต ประเทศที่ควบคุมแหล่งพลังงาน เส้นทางเดินเรือ โรงงานอุตสาหกรรม และเทคโนโลยีการผลิตสำคัญ ย่อมมีความได้เปรียบในการแข่งขันระหว่างประเทศ ในยุคดาต้านิยม
ความสามารถในการเข้าถึงข้อมูลกำลังประมวลผลระบบพลังงาน เทคโนโลยี AI และบุคลากรที่สามารถนำเทคโนโลยีเหล่านี้ไปสร้างมูลค่าเพิ่ม จะกลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของอำนาจทางเศรษฐกิจประเทศที่สามารถพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้ได้ก่อน ย่อมมีโอกาสสร้างความได้เปรียบในระยะยาว แต่การมีศูนย์ข้อมูลจำนวนมากไม่ได้รับประกันว่าจะประสบความสำเร็จเพราะสิ่งสำคัญกว่าการมีเครื่องจักร คือความสามารถในการนำเครื่องจักรนั้นไปสร้างผลิตภาพ เช่นเดียวกับการมีโรงงานจำนวนมากไม่ได้รับประกันว่าประเทศหนึ่งจะเป็นมหาอำนาจอุตสาหกรรม การมี Data Center จำนวนมากก็ไม่ได้รับประกันว่าประเทศนั้นจะเป็นผู้นำเศรษฐกิจดาต้านิยม จำเป็นต้องมีทั้งระบบการศึกษา การวิจัย นวัตกรรม ผู้ประกอบการ และสถาบันทางเศรษฐกิจที่เอื้อต่อการใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีนี่คือเหตุผลที่ผมมองว่า การแข่งขันทางเศรษฐกิจในอนาคตจะไม่ได้ตัดสินกันเพียงว่าใครมีเงินทุนมากกว่า แต่จะตัดสินกันด้วยว่า ใครสามารถเปลี่ยนเงินทุนและข้อมูลให้กลายเป็นผลิตภาพได้ดีกว่ากัน
.....
8. แล้วประเทศไทยควรมองปรากฏการณ์นี้อย่างไร?
ผมคิดว่านี่เป็นคำถามที่สำคัญที่สุดสำหรับคนไทยเพราะไม่ว่าโลกจะเกิดวิกฤตการเงินครั้งใหญ่หรือไม่การเปลี่ยนผ่านสู่ดาต้านิยมก็กำลังสร้างความท้าทายใหม่ให้เศรษฐกิจไทยหากเรามองเห็นแต่ความเสี่ยงของฟองสบู่ AI เราอาจเลือกยืนดูอยู่ข้างสนามรอให้การลงทุนทั่วโลกประสบปัญหาแล้วหวังว่าจะสามารถหลีกเลี่ยงความเสียหายได้ แต่หากเรามองเห็นว่าโลกกำลังสร้างโครงสร้างพื้นฐานของระบบเศรษฐกิจใหม่คำถามของเราจะเปลี่ยนไปทันที
ประเทศไทยจะเข้าไปมีส่วนร่วมในกระบวนการนี้อย่างไร? เราจะดึงดูดการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลได้อย่างไร? เราจะพัฒนาระบบพลังงานให้รองรับเศรษฐกิจดาต้านิยมได้อย่างไร? เราจะสร้างบุคลากรที่สามารถใช้ AI เพื่อเพิ่มผลิตภาพได้อย่างไร? และที่สำคัญเราจะทำอย่างไรไม่ให้ประเทศไทยเป็นเพียงสถานที่ตั้งศูนย์ข้อมูลของบริษัทต่างชาติ แต่สามารถสร้างผู้ประกอบการ เทคโนโลยี และมูลค่าเพิ่มของตนเองขึ้นมาได้ด้วย? ผมเห็นว่าประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเป็นผู้สร้าง AI ที่เก่งที่สุดในโลกแต่เราควรมีความสามารถในการนำ AI ที่ดีที่สุดของโลกมาเพิ่มผลิตภาพให้แก่เศรษฐกิจไทย ตั้งแต่เกษตรกรรม อุตสาหกรรม การแพทย์ การท่องเที่ยว ไปจนถึงระบบราชการนี่ต่างหากคือโอกาสเชิงยุทธศาสตร์ที่ไม่ควรมองข้าม (ซึ่งตอนนี้รัฐบาลอนุทินกำลังดำเนินยุทธศาสตร์นี้อยู่อย่างจริงจัง) และเป็นเหตุผลที่ผมสนใจนโยบายเศรษฐกิจที่มุ่งเปลี่ยนโครงสร้างการผลิตของประเทศไทย มากกว่านโยบายที่มุ่งกระตุ้นการบริโภคในระยะสั้นเพียงอย่างเดียว
.....
9. เราควรกลัววิกฤต หรือควรเตรียมตัวรับอนาคต?
กลับมาที่บทความของอาจารย์ทวีสุขอีกครั้งผมคิดว่าท่านมีคุณูปการในการกระตุ้นให้ผู้คนตระหนักว่าระบบการเงินโลกไม่ได้มีเสถียรภาพโดยปราศจากความเสี่ยงการลงทุนขนาดมหาศาลอาจสร้างปัญหาหนี้สินและความมั่งคั่งในตลาดการเงินสามารถเปลี่ยนแปลงได้อย่างรวดเร็วสิ่งเหล่านี้เป็นข้อเตือนใจที่มีประโยชน์แต่ผมอยากชวนผู้อ่านมองเพิ่มเติมว่าการเตรียมตัวรับอนาคตไม่ได้หมายถึงการเตรียมหลบภัยจากวิกฤตเพียงอย่างเดียวหากยังหมายถึงการพัฒนาความสามารถที่จะดำรงอยู่และเติบโตในระบบเศรษฐกิจที่กำลังเปลี่ยนแปลงสำหรับนักลงทุนสิ่งสำคัญไม่ใช่เพียงการคาดเดาว่าตลาดหุ้นจะพังเมื่อไรแต่คือการเข้าใจว่าธุรกิจใดกำลังสร้างผลิตภาพจริง และธุรกิจใดกำลังเติบโตด้วยความคาดหวังที่เกินพื้นฐานทางเศรษฐกิจ สำหรับผู้ประกอบการ สิ่งสำคัญคือการเรียนรู้ว่าจะนำ AI มาเปลี่ยนกระบวนการทำงานและลดต้นทุนได้อย่างไรสำหรับคนทำงาน สิ่งสำคัญคือการพัฒนาทักษะให้สามารถทำงานร่วมกับเทคโนโลยีใหม่
สำหรับรัฐบาลสิ่งสำคัญคือการสร้างเงื่อนไขให้ประเทศสามารถเข้าร่วมและได้รับประโยชน์จากการเปลี่ยนผ่านครั้งนี้กล่าวอีกอย่างหนึ่งเราไม่ควรเตรียมตัวเพียงเพื่อเอาชีวิตรอดจากวิกฤต แต่ควรเตรียมความสามารถที่จะใช้ชีวิตและสร้างคุณค่าในโลกหลังการเปลี่ยนผ่านด้วย (ขีดเส้นใต้ตรงนี้)
.....
10. แลไปข้างหน้า : วิกฤตครั้งใหญ่ หรือการเปลี่ยนผ่านครั้งใหญ่?
ผมขอจบบทความนี้ด้วยการกลับไปยังคำถามตั้งต้นโลกกำลังเข้าสู่วิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติจริงหรือ? ผมไม่คิดว่าเรามีหลักฐานเพียงพอที่จะสรุปเช่นนั้นในเวลานี้ แต่ผมเห็นด้วยว่าโลกกำลังเผชิญความเสี่ยงทางการเงินที่ไม่ควรประมาทและผมก็ไม่คิดว่าเราควรมองการลงทุน AI มหาศาลเป็นเรื่องของฟองสบู่หรือการเก็งกำไรเพียงอย่างเดียวเพราะเบื้องหลังการเคลื่อนไหวของเงินทุนเหล่านั้นอาจกำลังก่อรูปโครงสร้างพื้นฐานของระบบเศรษฐกิจที่จะกำหนดชีวิตมนุษย์ไปอีกหลายทศวรรษผมจึงอยากเสนอว่าแทนที่จะถามเพียงว่าโลกกำลังจะพังทลายหรือไม่? เราควรถามด้วยว่า โลกใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้นนั้นมีหน้าตาอย่างไร? ใครกำลังสร้างมัน? ใครจะได้รับประโยชน์? ใครจะต้องแบกรับต้นทุน? และประเทศไทยจะมีที่ยืนอยู่ตรงไหนในโลกใบนั้น? ผมขอขอบคุณอาจารย์ทวีสุข ธรรมศักดิ์ ที่เขียนบทความกระตุ้นให้เกิดการขบคิดเรื่องอนาคตของระบบการเงินโลก แม้ผมจะมีมุมมองแตกต่างจากท่านในบางประเด็น แต่ความแตกต่างทางความคิดมิได้ทำให้ความเคารพที่ผมมีต่อท่านลดน้อยลงตรงกันข้าม การแลกเปลี่ยนทัศนะอย่างเปิดกว้างต่างหาก ที่ช่วยให้เรามองเห็นความซับซ้อนของโลกได้มากขึ้น เพราะอนาคตไม่ได้มีหน้าที่เดินไปตามคำพยากรณ์ของใคร และประวัติศาสตร์ก็ไม่ได้รอให้มนุษย์ทุกคนเห็นพ้องต้องกันก่อนที่จะเคลื่อนไปข้างหน้า
.....
บางคนมองเห็นพายุที่กำลังก่อตัว บางคนมองเห็นแผ่นดินใหม่ที่อยู่เลยพายุนั้นออกไป แต่สิ่งสำคัญมิใช่การเลือกว่าจะมองพายุหรือแผ่นดินใหม่หากเป็นการเข้าใจทั้งพายุและการเปลี่ยนแปลงของโลกที่กำลังเกิดขึ้นพร้อมกัน เพราะบางครั้งสิ่งที่มนุษย์เรียกว่า “วิกฤตครั้งใหญ่” อาจเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการเปลี่ยนผ่านครั้งใหญ่ยิ่งกว่าและสำหรับผม การก่อรูปของดาต้านิยมในศตวรรษที่ 21คือหนึ่งในกระบวนการเปลี่ยนผ่านที่สำคัญที่สุด ซึ่งเราควรพยายามทำความเข้าใจเสียตั้งแต่วันนี้ด้วยจิตคารวะ
~ สุวินัย ภรณวลัย"

หลังจากที่โพสต์ของ สุวินัย ภรณวลัย เผยแพร่ลงมาบนโลกออนไลน์ ทำเอาชาวเน็ตต่างก็เข้าไปคอมเมนต์แสดงความคิดเห็นกัน เช่น
"ถึงจะไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่เห็นโพสต์อาจารย์คืออุ่นใจสุดๆค่ะ"
"ขอบคุณครับ อ่านแล้วมีกำลังใจถือทองขึ้นเยอะเลย"
"เงินกำลังไหลมาที่ดิน แหล่งเพาะปลูกและอาหาร"
"ทองที่มีถ้าไม่ขายก็ไม่ขาดทุน อดทนรอครับ"
"แต่ทองหลุดแนวรับสำคัญเชิงเทคนิค 3800 แล้วนะครับ กังวลมากๆถ้าทองหลุด 3400"











ขอขอบคุณข้อมูลและภาพจาก เฟซบุ๊ก สุวินัย ภรณวลัย
