วันที่ 8 มกราคม 2569 นายชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ อดีตนักการเมือง โพสต์ข้อความ ระบุว่า เผาบ้าน

“เบิกผู้ก่อตั้งพรรคตัวพ่อ มาฟาดกลับ อ.ปิยบุตร ถามในขณะที่ตอนนี้ สถานการณ์ของพรรคประชาชน โดนรุมกินโต๊ะจากทุกฝ่าย  แต่มีคนเคยอยู่ด้วยกันมาเคยเป็น สส แต่กลับมาคิดว่านี่ก็ไม่ได้ โน่นก็ไม่ได้ ไม่ได้ดั่งใจตัวเอง ออกไปเผาบ้านตัวเองแบบนี้ก็ไม่ไหว ได้เป็นผู้แทนฯ ก็เพราะพรรคออกไปแล้วเผาเลยเนี่ย ไม่มืออาชีพ” https://www.facebook.com/share/v/183H2G21fU/?mibextid=wwXIfr

อาจารย์ปิยบุตรที่เคารพ ก่อนอื่น ผมยังชื่นชอบความเห็นด้านวิชาการของ อ.ปิยบุตร แต่สำหรับเรื่องพรรคการเมืองในโลกความจริงของการเมืองไทย ผมว่าอาจารย์ต้องฟังความเห็นหลากหลาย เพราะพรรคเป็นศูนย์รวมของคนที่มีอุดมการณ์เดียวกัน  แต่คำว่าอุดมการณ์ สามารถเปลี่ยนแปลงได้จากหลายเหตุปัจจัย เกิดขึ้นได้ทั่วโลกแม้แต่พรรคคอมมิวนิสต์จีน  เรื่องภายในพรรค เมื่อลูกพรรคลาออกแล้วระบายความในใจเป็นเรื่องปกติ

ที่ผมสงสัย ทำไมพรรคส้มที่เคลมว่าตัวเองเป็นพรรคการเมืองใหม่  ทั้งลูกพรรค และอาจารย์ปิยบุตร (ที่ผมเคารพ และเป็นที่ปรึกษาพรรค) ถึงต้องมานั่งตอบโต้กัน มันช่างละม้ายคล้ายคลึงกับพรรคการเมืองเก่าทุกประการ ไม่ได้ผิดเพี้ยนสักนิด คนออกไม่ได้มีอะไรหรอกครับ เขาคงเสียเวลาเสียความรู้สึกกับพรรคส้ม  เหมือนคนลาออกจากบริษัท ก็อยากระบายปัญหาภายในบริษัทที่ตอนเป็นพนักงานอยู่ทำไม่ได้ แต่เมื่อก้าวขาออกมาแล้วเขาถึงกล้าพูด  ในความเห็นผม หากเป็นผู้บริหารไม่ว่าบริษัท หรือพรรค แบบนี้ไม่ได้เรียกว่าเผาบ้านตัวเอง แต่กลับเป็นเสียงสะท้อนที่ต้องเก็บเอาไปปรับปรุงต่างหาก กระจกมีไว้ส่องกันหมด ทั้งลูกพรรค ผู้บริหารพรรค ไปจนถึงกองเชียร์พรรค อย่าคิดว่าตัวเองถูกไปเสียหมดอยู่ฝ่ายเดียว หากเป็นพวก “งูเห่า“ ย้ายพรรค อันนี้ต้องประณามตำหนิมากกว่า  แต่คนที่มาด้วยความศรัทธาต่อพรรค เมื่อหมดศรัทธา ผิดหวังอุดมการณ์ โบยบินไปแล้วด้วยเหตุผลใด กลับกลายเป็นคนผิดที่เผาบ้านไปเสียอย่างนั้น 

หากมีคนออกแล้วตำหนิพรรคด้วยเหตุผลไม่ได้  จะเรียกว่า “พรรคที่มีความเท่าเทียมเสมอภาค“ ได้ยังไง? คงต้องจุดธูปกราบพรรคกันก่อนออกอย่างเดียวมั้งครับ