วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2569 นายสุเมธ สมคะเน เลขาธิการสหภาพแรงงานกลางสื่อมวลชนไทย โพสต์ข้อความระบุว่า จดหมายเปิดผนึกถึงพี่น้องคนทำงานข่าวภาคสนาม

ว่าด้วยการออกเสียงลงคะแนนเลือกตั้งที่เป็นความลับและไม่เป็นความลับ ผมจะไม่ถกเถียงนะครับว่า การมี QR Code และ Bar Code บนบัตรเลือกตั้ง จะทำให้การลงคะแนนเป็นความลับหรือไม่ เพราะนั่นเป็นประเด็นที่ศาลรัฐธรรมนูญจะต้องวินิจฉัย ผมไม่ขอก้าวล่วง 

แต่สิ่งที่ ผมอยากจะพูดถึง คือ การทำหน้าที่สื่อมวลชน ของพี่น้องนักข่าวภาคสนามกับการเลือกตั้ง  อะไรทำได้ อะไรทำไม่ได้ คิดว่า พี่น้องคนทำข่าวภาคสนามส่วนใหญ่ ที่ทำข่าวเลือกตั้งกันมานานน่าจะมีความรู้กันพอสมควร   โดยเฉพาะ การทำข่าวอย่างไร ไม่ได้เป็นการละเมิดสิทธิผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง รายงานข่าวอย่างไรไม่ให้เป็น "การกระทำผิดกฎหมาย" ซะเอง  

จริงอยู่ การทำหน้าที่ "แสวงหาข้อเท็จจริง" ตามกระบวนการทำข่าวสืบสวนสอบสวน เป็นการทำหน้าหนึ่งของสื่อมวลชน  แต่ การถ่ายภาพโคลสอัพให้เห็น "ลายมือชื่อผู้ออกมาใช้สิทธิออกเสียงเลือกตั้ง" เห็น"เลขลำดับผู้มีสิทธิออกเสียง"  ซึ่งเป็น "ความลับตามกฎหมายเลือกตั้ง" มานำเสนอเผยแพร่ต่อสาธารณะ

กรณีนี้ "เป็นความผิดอาญาเฉพาะตัว" นะครับพี่น้อง  เราไม่สามารถอ้างทำหน้าที่ "สื่อมวลชนเพื่อประโยชน์สาธารณะ" ได้นะครับ  เพราะข้อมูลที่เรามาเปิดเผย มันเป็นความลับส่วนบุคคล  เป็นความลับตามกฎหมายเลือกตั้ง  ประชาชนผู้ที่ถูกละเมิดสามารถฟ้องร้องเอาผิดผู้ที่เอาข้อมูลมาเปิดเผยได้

พี่น้องบางคนอาจตั้งคำถามผมได้ ว่า รับงานใครมาข่มขู่ปิดปากพี่น้องสื่อมวลชนด้วยกันเองหรือเปล่า?  สงสัยได้ ถามได้ ก็บอกตรงนี้ ตรงตรงว่า ไม่มีหรอกครับ เพียงแต่ผมกลัว กลัวว่า จะมีพี่น้องคนทำข่าวภาคสนามกลายเป็นแพะรับบาป ตกงานสังเวยเรตติ้งให้องค์กรต้นสังกัดอย่างไร้ประโยชน์ โดยไม่มีใครยื่นมือช่วยเหลือ แบบทุกครั้งที่มีข่าวและการเกิดเหตุฟ้องร้องว่า นักข่าวล้ำเส้น นักข่าวละเมิดสิทธิส่วนบุคคล

กี่เคสแล้ว ที่นักข่าวภาคสนามต้องมาเป็นแพะรับบาปทางกฎหมาย แทน บก. แทน หัวหน้าข่าวผู้สั่งการ  เชื่อว่า พี่น้องคนข่าวภาคสนามต่างรู้ดี

แต่ ถ้า สำนักข่าวใด มี บรรณาธิการข่าว ผู้อำนวยการข่าว หัวหน้าข่าว ผู้กล้าหาญ ผู้มีรายได้ต่อเดือนเป็นแสนบาท  พร้อมออกมายืดอกรับผิดทางกฎหมายแทน พี่น้องผู้ปฏิบัติงานตามคำสั่ง  พี่น้องก็ทำตามคำสั่งไปเถอะครับ