วันที่ 24 เมษายน 2569 จากกรณี นายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ อดีตส.ส.บัญชีรายชื่อ และอดีตหัวหน้าพรรคก้าวไกล ที่โพสต์ข้อความตัดพ้อ ถึงการเสนอแก้ไขมาตรา 112 ซึ่งเจ้าตัวยืนยันว่า เจตนาของพวกเราว่า การเข้าชื่อเสนอร่างพระราชบัญญัติในครั้งนั้น มิได้เป็นการเซาะกร่อน บ่อนทำลาย หรือล้มล้างการปกครองแต่อย่างใด แต่เป็นความพยายามที่จะใช้ “สภาผู้แทนราษฎร” ในฐานะพื้นที่ของผู้แทนประชาชนที่มีความแตกต่างหลากหลาย ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกันอย่างสันติ เพื่อคลี่คลายความตึงเครียดในสังคมที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ ให้อยู่ในกรอบของรัฐธรรมนูญและกฎหมาย ตามที่เสนอข่าวไปแล้วนั้น

ล่าสุด  วิมล ไทรนิ่มนวล นักเขียนรางวัลซีไรต์  ได้โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กเกี่ยวกับเรื่องนี้ โดยระบุว่า  เมื่อคนป่าคืนเมือง สังคมไทยก็อยู่กันอย่างปรกติ กระทั่งกำเนิดเสื้อแดงก็ปั่นและเสี้ยมให้สังคมแตกแยก "เอาเจ้ากับไม่เอาเจ้า" กลายเป็นบาดแผลกว้างและลึกยากจะประสาน แม้จะมีโครงการสมานฉันท์โดยรัฐบาลพล.อ.ประยุทธ์ก็ไม่สำเร็จ แผลยังไม่ทันแห้ง ก็กำเนิดพรรคส้ม เจ้าของพรรคประกาศในวันเปิดตัวพรรคว่า พรรคใดคิดไม่เหมือนพรรคตนย่อมเป็นศัตรู...

สิ่งที่พรรคส้มคิดไม่เหมือนพรรคอื่นคือไม่เอาเจ้า มีขบวนการสร้างใส่ร้ายเจ้ามากมาย ล้วนแต่บัดซบทั้งนั้น พวกแกนนำส้มประกาศปฏิรูปสถาบันพระมหากษัตริย์ เพื่อให้มั่นคง และลดช่องว่างกับประชาชน ด้วยการยกเลิกมาตร 112 ตามมาด้วยจะร่างรัฐธรรมนูญใหม่ แต่ใครทำให้เกิดช่องว่าง ใครทำให้เกิดความแตกแยก ที่กว้างและลึกยิ่งกว่ายุคเสื้อแดงอีก? ถ้าไม่ใช่พรรคส้มที่เป็นหัวโจก
จนศาลตัดสินว่า "เซาะกร่อนบ่อนทำลายสถาบันพระมหากษัตริย์"

ทั้งหมดนั้นพรรคส้มคือตัวการทำให้สังคมตรึงเครียด ปั่นป่วนวุ่นวาย อย่าโทษคนอื่นการใช้กระบวนการรัฐสภานั้นใช้กับการเสนอร่างกฎหมายทั่วไป ไม่ใช่เสนอร่างกฎหมายที่ผิดรัฐธรรมนูญ การกระทำของพรรคส้มก็เหมือนกับพวกมาเฟียที่เข้าไปข่มขู่เจ้าของกิจการเพื่อเอาเงิน "เป็นค่าคุ้มครอง" เจ้าของกิจการอยู่อย่างปรกติมานานแสนนาน จึงสงสัยและถามว่า "คุ้มครองจากใคร" พวกมาเฟียตอบว่า "ก็พวกกูนี่แหละ จะจ่ายไหม!" เป็นทั้งผู้ข่มขู่และคุ้มครอง! เมิงไม่ต้องตอแ-ล ไม่ต้องแถ เมิงไม่ใช่ศาล ไม่ต้องตัดสินเอง เมิงเป็นจำเลย รอศาลตัดสินแล้วกัน