วันที่ 20 พฤษภาคม 2569 นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ ผู้ช่วยหาเสียงพรรคเพื่อไทย โพสต์ข้อความผ่านเพจ “นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ” ระบุว่า หลังประกาศยุติการชุมนุมในเวลาประมาณ 13.15 น. วันที่ 19 พฤษภาคม 2553 ผมและเพื่อนแกนนำส่วนที่ยังอยู่บนเวที ไปมอบตัวที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติ

ขบวนรถตำรวจหลายคันนำโดย พล.ต.อ.อดุลย์ แสงสิงแก้ว รองผบ.ตร.ในขณะนั้น พาผม วิภูแถลง พัฒนภูมิไทย นิสิต สินธุไพร ขวัญชัย ไพรพนา ยศวริศ ชูกล่อม หรือเจ๋ง ดอกจิก มุ่งหน้าสู่โรงเรียนนายร้อยตำรวจสามพราน

จากสถานที่อันเป็นแหล่งผลิตนายร้อยสีกากี พวกเราถูกพาลงจากรถขึ้นเฮลิคอปเตอร์มาที่กองบังคับการตำรวจตระเวนชายแดน ค่ายนเรศวร เพชรบุรีตอนพลบค่ำ ได้ตั้งหลักพักนั่งไม่นานนัก ตำรวจจากกรุงเทพฯก็เดินทางตามมาถึงเพื่อสอบปากคำ เราแทบไม่ได้กำหนดสมาธิกับการตอบคำถาม ให้การไปใจก็ลอยกลับไปที่เวที ไม่รู้เหตุการณ์หลังจากพวกผมออกมาจะเป็นอย่างไร พี่น้องที่เราบอกให้เดินไปขึ้นรถทางสนามศุภชลาศัย ป่านนี้ถึงบ้านหรือยัง

คล้อยดึกตำรวจหน่วยสอบสวนยกพลกลับ เหลือเพียงเรา 5 คนกับนักรบนเรศวร 261 ที่ทำหน้าที่ควบคุมเฝ้าระวังรายรอบที่พัก ผมหลับไปด้วยความอ่อนเพลียจากการกรำศึกมาแรมเดือน แต่ก็ตื่นขึ้นก่อนฟ้าสาง นาฬิกาข้างฝาบอกเวลาตี 3 เศษ นอนไม่หลับแน่แล้วจึงยื่นหน้าไปริมหน้าต่างสังเกตุการณ์ข้างนอก แล้วบทสนทนาสั้นๆกับเจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นยามเฝ้าก็เริ่มขึ้น

“ทางกรุงเทพฯเป็นไงบ้างครับ”

“มีตายอีกหลายคน ถูกยิงตอนเย็น เห็นว่าเป็นหน่วยพยาบาล”

ตชด.นายหนึ่งตอบคำถามผมแล้วเดินออกห่าง ปิดการสนทนา

ผมนอนไม่หลับอีกเลย เพื่อนบางคนก็เริ่มตื่น เรานั่งคุยกันเรื่องที่ผมเพิ่งได้ยินมา

ไม่มีใครนึกว่าจะยิงกันอีก

6 ศพวัดปทุมวนารามคือการตอกย้ำความอำมหิตของฝ่ายผู้มีอำนาจ ที่กระทำต่อคนมือเปล่ากับอาสาพยาบาล ทุกคนไม่มีอาวุธ ถูกยิงร่วงเรียงกันเพราะแต่ละคนพยายามช่วยคนที่ถูกยิงก่อนหน้า
พี่น้องอีกหลายพันชีวิตซ่อนตัวหนีตายอยู่ในวัดปทุมวนาราม ที่ซึ่งองค์กรต่างๆเรียกร้องให้เป็นเขตอภัยทาน

มีหน่วยงานเข้ามาพบผมหลังเวทีก่อนยุติการชุมนุม 2-3 วัน ผมทำตามทุกอย่าง บอกให้พี่น้องที่มีลูกหลานเล็กๆอยู่ด้วยในที่ชุมนุมพาเด็กๆเข้าไปในวัด ที่นั่นจะเป็นเขตอภัยทาน มีหน่วยงานช่วยดูแล

แต่ประชาชนถูกฆ่าตาย ประชาชนถูกยิงในเขตอภัยทาน

ตลอดคืนนั้นไม่มีใครกล้าออกมาเพราะรังสีฆ่าฟันยังรุนแรง ร่างไร้วิญญาณ 6 ศพ นอนอยู่ตรงพื้นหน้าวัดจนรุ่งเช้า …

ถ้าย้อนเวลาไปได้ ผมจะยังไม่มอบตัวไปกับเจ้าหน้าที่ จนกว่าจะส่งพี่น้องออกจากพื้นที่อย่างปลอดภัย เหมือนที่เคยทำเมื่อปี 2552 ซึ่งผมกับ พล.ต.ต.จักรทิพย์ ชัยจินดา รองผู้บัญชาการ

ตำรวจนครบาลเวลานั้นยืนบนหลังคารถ มือถือโทรโข่ง ต่างคนต่างทำหน้าที่ให้ทุกคนออกจากที่ชุมนุม แล้วตำรวจค่อยควบคุมตัวผมไป

เรื่องนี้คืออีก 1 แผล ที่เป็นรอยในใจตลอดมา

16 ปี 19 พฤษภา 53

ไม่เคยลืมเพื่อนของเรา คนเสื้อแดง

ขอบคุณภาพ : นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ