วันที่ 27 กรกฎาคม 2569 จากกรณี  เพจเฟซบุ๊ก รักษาแผ่นดิน ก็ได้ออกมาโพสต์ข้อความว่า"พวกเราขอสนับสนุนให้นายกอนุทินและผู้ที่เกี่ยวข้องฟ้องยิ่งชีพ ไอลอว์ จนถึงที่สุด"

ต่อมา  นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี ได้เข้ามาคอมเมนต์ ว่า "รับทราบ รับปฏิบัติครับผม"

ล่าสุด นายพิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต อดีตคณบดี คณะพัฒนาสังคมและยุทธศาสตร์การบริหาร สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (NIDA) ผู้อำนวยการหลักสูตรดุษฎีบัณฑิตการเมืองและยุทธศาสตร์การพัฒนา โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กถึงเรื่องนี้ ว่า   “รับทราบ รับปฏิบัติครับผม” ยลโฉม ‘เสนาบดีใหญ่’ ผู้สมาทานตนเป็นพลทหารแห่งนิติสงคราม

ช่างเป็นภาพสะท้อนแห่งยุคสมัยที่ตลกร้ายและน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก 

เมื่อเราได้เห็นผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งฝ่ายบริหาร ผู้สวมหมวกทั้งนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ลดทอนความศักดิ์สิทธิ์และน้ำหนักของเก้าอี้ทำเนียบรัฐบาล ลงมาเหลือเพียงบรรทัดคอมเมนต์สั้นๆ บนหน้าเพจเฟซบุ๊ก “รับทราบ รับปฏิบัติครับผม”

หากหลับตาฟัง ถ้อยคำนี้ชวนให้จินตนาการถึงพลทหารตีนเปื้อนฝุ่น ที่กำลังยืนตะเบ๊ะรับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาอย่างแข็งขัน 

ทว่าอนิจจา... ลืมตาขึ้นมา ผู้พิมพ์หาใช่พลทหาร แต่คือผู้นำระดับประเทศที่กำลังน้อมรับบัญชาจากกองเชียร์ไซเบอรเพื่อเดินหน้าบดขยี้ผู้ตรวจสอบอย่าง ไอลอว์ (iLaw)

นี่หรือคือความสง่างามของการใช้อำนาจรัฐ? ช่างเป็นการสื่อสารทางการเมืองที่ “เข้าถึงง่าย” เสียจนน่าใจหาย เพราะมันส่องสะท้อนให้เห็นว่า สถาบันบริหารสูงสุดพร้อมจะแปรสภาพตนเองเป็นเครื่องมือตอบสนองตัณหาความสะใจของมวลชนเฉพาะกลุ่ม มากกว่าจะยืนหยัดบนหลักนิติธรรมที่หนักแน่นและเป็นคบเพลิงส่องทางให้กับสังคม

ในเกมกระดานอำนาจที่ควรขับเคี่ยวกันด้วยวุฒิภาวะ การตั้งคำถามถึงโครงสร้างอันบิดเบี้ยวของ “การฮั้ว สว.” จากภาคประชาสังคม ควรถูกตอบรับด้วยการกางข้อเท็จจริงอย่างโปร่งใส
 แต่ผู้นำของเรากลับเลือกใช้ยุทธวิธีที่มักง่ายและตื้นเขินที่สุด นั่นคือการกวักมือเรียก “นิติสงคราม” (Lawfare) มาจัดการผู้เห็นต่าง

ช่างเป็นวีรกรรมที่หาญกล้ายิ่งนัก กับการใช้สรรพกำลังอันมหาศาลของกลไกรัฐบุกตะลุยองค์กรประชาชนตัวเล็กๆ ที่มีเพียงกระดาษ ข้อมูล และคำถาม ราวกับพญาคชสารที่กำลังเหยียบมด แล้วหันมายิ้มรับพวงมาลัยและเสียงปรบมือจากแม่ยกในอัฒจันทร์ออนไลน์

การฟ้องปิดปาก (SLAPP) เช่นนี้ ไม่ได้ทำให้ผู้ใช้อำนาจดูยิ่งใหญ่หรือเด็ดขาดขึ้นเลย ในทางกลับกัน มันกลับเปลือยให้เห็นถึงความเปราะบาง หวาดระแวง และอาการแพ้แสงแดดแห่งการตรวจสอบอย่างรุนแรง

มาตรฐานความอดทนอดกลั้นของบุคคลสาธารณะระดับนายกรัฐมนตรี ควรจะกว้างขวางและลุ่มลึกดั่งมหาสมุทร ทว่าสิ่งที่ปรากฏกลับตื้นเขินราวกับแอ่งน้ำขังหลังฝนตก ที่เพียงแค่สายลมแห่งข้อ

วิจารณ์พัดผ่าน ก็กระเพื่อมไหวจนเสียอาการท้ายที่สุด

วาทกรรม “รับทราบ รับปฏิบัติครับผม” คงมิใช่เพียงการบริหารเสน่ห์เอาใจฐานเสียงชั่วครั้งชั่วคราว

 แต่มันคือ “คำสารภาพ” อย่างเป็นทางการว่า ในยุคสมัยนี้ การใช้นิติรัฐเป็นเครื่องมือประหัตประหารทางการเมืองนั้น... เป็นเรื่องที่สั่งได้ ง่ายดาย และพร้อมบริการแบบเดลิเวอรี่เสิร์ฟถึงมือ เพียงแค่คุณเป็นกองเชียร์ที่พิมพ์ถูกใจผู้มีอำนาจเท่านั้นเอง