เล่นงานซะห้างดังอย่าง “บาร์ฮา ช็อปปิ้ง” ไฟดับทั้งห้าง!!!

ความโกลาหลจึงเกิดขึ้น พนักงานรีบมายืนกั้นหน้าร้าน ดึงประตูเหล็กลงเพื่อป้องกันอันตรายจากผู้หวังดีประสงค์ร้ายที่ตามข่าวนั้นถือว่ามีมากจนเกินรับมือไหว

ขณะที่พิธีปิด ไม่ได้ต่างไปจากพิธีเปิด คือเรียบง่ายได้ใจความ ไม่มีกระตุก ไม่มีกระโตกกระตาก ไม่มีกระชากอารมณ์ จนกระทั่ง
เจ้าภาพครั้งต่อไปได้เดินเข้ามา

ญี่ปุ่นสายโหดจัดเต็มตัวการ์ตูนแห่งตำนาน ที่เป็นรู้จักไปทั่วโลก มากันอย่างชุดใหญ่

โอโซระ ซึบาสะ โชว์เพลงเตะกับ มิซากิ ทาโร่, คิตตี้ วิ่งไปกับนักกีฬา, “มาริโอ” จากนินเทนโด้ มาวิ่งเล่นกับ โดราเอม่อน 
ที่มาพร้อมกับ โนบีตะ, ชิซูกะ, ซูเนโอะ และไจแอนท์ ก่อนที่ ชินโสะ อาเบะ จะปรึกษากับ โดราเอม่อน กับ มาริโอ ว่าจะรีบไป ริโอ เดอ จาเนโร เท่านั้นแหละ โดราเอม่อน ทำท่อเปิดทางให้ มาริโอ ทะลวงใจกลางโลกทะลุมาที่ดินแดนแห่งอ้อมกอดพระเจ้าทันควัน

มาริโอ เปิดแผนที่ ริโอ ก่อนจะทำเท่เล่นคำว่า “RIO” เป็น “MARIO” จากนั้นก็มุ่งหน้ามาที่สนาม

สุดท้าย มาริโอ โผล่มากลายเป็น ชินโสะ อาเบะ นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น กลางสนามซะงั้น!!!

แค่พิธีรับธงยังเวอร์วังอลังการถึงขนาดนี้

อีก 4 ปีข้างหน้านี่คงจะไม่ต้องถามไถ่ เพราะพี่เค้าเป็นเจ้าพ่อในเรื่องของเทคโนโลยี

ถือว่าการแสดงของญี่ปุ่นช่วยเจ้าภาพบราซิลได้เยอะ พร้อมกับแสดงให้เห็นถึงแสนยานุภาพว่า ปี 2020 พวกญี่ปุ่นยุ่นปี่กระบี่ซามูไรมีความพร้อมขนาดไหน

โดยเฉพาะ การ์ตูนเจ้าหนูสิงห์นักเตะ ที่เกี่ยวดองกับบราซิลแบบเต็มๆ เป็นตัวเอกของเรื่องอย่าง “โอโซระ ซึบาสะ” ถูกเขียนโยงเข้ากับบราซิลตั้งแต่ต้นเรื่องจนกระทั่งถึงตอนอวสาน

เท้าความสักนิดก็คือ ซึบาสะ มีฝันเป็นนักฟุตบอล จนกระทั่งมาเจออดีตนักบอลลูกครึ่งญี่ปุ่น-บราซิล แบบบังเอิญ ก็คือ โรแบร์โต้ (โรเบล) ฮอนโก อดีตกองหน้าทีมชาติบราซิลที่บาดเจ็บต้องแขวนสตั๊ด

โรแบร์โต้ ฮอนโก เข้ามาทำทีมเยาวชนของโรงเรียนนันคัทสึ เจอกับคู่ปรับอย่าง ชิวเท็ตสึ ที่มี วาบายาชิ เก็นโซ เป็นยอดนายประตู จากนั้น ฮอนโก สัญญาว่า ถ้า ซึบาสะ ได้แชมป์เยาวชนที่โยมิอุริแลนด์ จะพามาเล่นฟุตบอลที่บราซิล

แต่แล้ว โรแบร์โต้ ตัดสินใจบินหนีกลับไป ทำให้ ซึบาสะ ตั้งมั่นว่า ถ้าได้แชมป์ระดับ ม.3 จบเมื่อไหร่จะไปบราซิลให้ได้

สุดท้าย ซึบาสะ ได้เจอกับ ฮอนโก ที่ฝรั่งเศส จนมาเป็นนักบอลอาชีพที่บราซิล และย้ายไปเล่นให้กับ บาร์เซโลน่า และคู่ฟาดฟันปะทะก็คือ นาโตเซลา นักบอลจากป่าอะเมซอน ที่มาอยู่กับ เรอัล มาดริด

ถือว่าเหมาะมาก หากจะพูดว่ากีฬาอะไรที่เกี่ยวพันของ บราซิล กับ ญี่ปุ่น ก็คือเรื่องนี้

ไม่ได้เพ้อเรื่องการ์ตูนในวัยเด็กของผม ที่งัดมาเขียนเหมือนจะไม่มีอะไร แต่ที่จริงแล้ว การ์ตูนเรื่องนี้มีผลต่อประเทศญี่ปุ่น ที่ตอนนั้นมีลูกครึ่งบราซิล และนักเตะบราซิลโอนสัญชาติมาเล่นเป็นพื้นฐาน จนกระทั่งไปบอลโลกได้สำเร็จในปี 1998

ทุกวันนี้มีรูปปั้นของซึบาสะ ที่ประเทศญี่ปุ่น เพื่อระลึกว่า นี่คือการ์ตูนเอกที่ทำให้ฝันพวกเขาเป็นจริงอีกต่างหาก

จากการ์ตูนกลายเป็นเรื่องจริง และในความเป็นจริง ริโอเกมส์ รูดม่านปิดฉากลงไป ตามกาลเวลา พร้อมกับเป็นโอลิมปิกที่ครบทุกรสจริงๆ

นักกีฬาโมร็อกโก ปล้ำแม่บ้านโดนจับยัดคุกตั้งแต่เกมยังไม่เริ่มต้นขึ้น

ฟีจิ, เวียดนาม, สิงคโปร์, เปอร์โตริโก, โคโซโว ได้เหรียญทองโอลิมปิกเป็นสมัยแรก

เสียงดวลปืนดังสนั่นใกล้สนามแข่งบาส และมีการยิงเข้ารถนักข่าว!!!

นักกีฬาตัวดัง ไรอัน ลอชต์ กับพรรคพวก บอกว่าถูกโจรแต่งตัวเป็นคนในเครื่องแบบ ปล้นเงิน ก่อนสุดท้ายคดีพลิกล็อก เป็นเรื่องที่โกหกทั้งเพ!

ไมเคิล เฟลป์ส คว้าเหรียญทองในโอลิมปิกเกมส์มากถึง 23 เหรียญ ปิดสระรวม 28 เหรียญโอลิมปิก

ยูเซน โบลท์ ผงาด 3 แชมป์ 3 รายการทั้งวิ่ง 100 เมตร, 200 เมตร และ 4x100 เมตร เป็น “Triple-Triple” พร้อมกับภาพแห่งตำนาน “วิ่งไปยิ้มไป” ในรอบคัดเลือก 100 และ 200 เมตร ยังกับตัวเองแข่งกีฬาสีสัมพันธ์

สหรัฐอเมริกา ครองเจ้าเหรียญทอง ขณะที่ รัสเซีย แม้จะถูกแบนอื้อซ่าจะมาวินอันดับ 4 ส่วน จีน แรงตกหล่นมาที่ 3 เพราะเหรียญหลายเหรียญหลุดมือไป โดยเฉพาะแบดมินตัน ส่งให้ “ทีมจีบี” หรือ สหราชอาณาจักร ขึ้นแท่นรองแชมป์หน้าตาเฉย

บราซิล ครองเหรียญทองฟุตบอลครั้งแรกในประวัติศาสตร์.......เหล่านี้เป็น อาทิ

ที่สำคัญที่สุดก็คือ 2 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน 2 เหรียญทองแดง ของทัพนักกีฬาไทย คือผลงานที่ดีที่สุด เป็นอันดับ 2 จากที่เคยแข่งโอลิมปิกมาของสยามประเทศ อีกทั้งเป็นเจ้าแห่งอาเซียนยาวนาน 16 ปีติดต่อกันในโอลิมปิกเกมส์

นี่คือบทบันทึกสำคัญแห่งความทรงจำในโอลิมปิกเกมส์

ในฐานะที่เป็นนักข่าว ได้สัมผัสโอลิมปิกเกมส์ครั้งแรกตั้งแต่ปี 1988 กระทั่งนั่งพิมพ์งานส่งอาจารย์พร้อมกับน้ำตาซึมเมื่อ
เห็น “โม้อมตะ” สมรักษ์ คำสิงห์ คว้าเหรียญทองแอตแลนตาเกมส์ ปี 1996 มาถึงวันนี้ นี่คือการทำข่าวแบบ“ถึงที่เกิดเหตุ”ครั้งที่ 2 ในชีวิต

เป็นความรู้ เป็นประสบการณ์ใหม่ให้กับชีวิตอย่างแท้จริง

เวลาที่ผิดทิศผิดทางห่างกัน 10 ชั่วโมง ทำให้สับสนไปเป็นอาทิตย์, อาหารการกินที่ไม่ค่อยอร่อย บางครั้งก็ถ่อยในบรรยากาศ, 
ระวังตัวในทุกวินาทีจนหวาดระแวงไปหมด, นั่งแท็กซี่ราคาโหด ที่ไม่รู้ว่า วันไหนจะโดนโกงขับวนเล่นเผื่อเผามิเตอร์ ทั้งหมดนี้คือความทรงจำด้านดาร์คไซด์

แต่ก็ยังมีคนที่ดีมีให้เห็น แท็กซี่ที่ดีมีหลายคนโดยเฉพาะ เมาโร่ ที่ยอดเยี่ยมมากๆ ในการให้ความรู้ด้านภาษาและการบริการดุจญาติมิตร (แต่คิดตังค์), ตำรวจ-ทหาร และเจ้าหน้าที่ที่ไม่แอ๊ก รวมถึงบรรยากาศดิบๆ ธรรมชาติที่ยังค่อนข้างสมบูรณ์ของเมืองนี้ทั้งป่า และชายหาด ถือว่ายอดเยี่ยม

จริงอยู่ที่ “ริโอเกมส์” สู้กับ “ลอนดอนเกมส์” ไม่ได้แม้แต่นิดเดียว แต่อย่างน้อยก็ได้สอนให้เราเรียนรู้ ต้องอยู่ให้ได้กับสถานการณ์ที่บีบบังคับ

ถึงตรงนี้ “โอลิมปิกหมื่นไมล์” ต้องปิดตำนานไปตามเวลา เช่นเดียวกับ กระถางคบเพลิงโอลิมปิกที่มอดดับลงไป แต่แฟนๆ ของ “แนวหน้า” ยังติดตามเรื่องราวจากบราซิลอีกหลายชุด เพราะกว่าจะกลับต้องใช้เวลาอีก 4 วัน ในการผจญภัย

การบุกทัวร์สลัมริโอ The City Inside City, การเป็นนักข่าวชุดแรกที่ได้ไปพิพิธภัณฑ์ฟุตบอลแห่งบราซิล, การไปยังรูปปั้นพระเยซู บนยอดเขากอร์โกวาดู รวมไปถึงสถิติต่างๆ ของนักกีฬาไทยในครั้งนี้ จะยังอยู่ในสายตาท่านอีก 1 สัปดาห์ ขอบคุณสำหรับการติดตาม

พบกันใหม่...พบกันไปเรื่อยๆ เมื่อมีมหกรรมกีฬาครับพ้ม!!!

บี แหลมสิงห์ Live from Brasil