เห็นแก้มบุ๋มๆ ที่เกิดจากรอยยิ้มกว้างมาแต่ไกล สำหรับหนุ่มชื่อเท่ไม่ซ้ำใคร “เซินเจิ้น-พสธร ทรงถาวรทวี” นักแสดงหนุ่มเลือดใหม่จากช่อง 7 สี ที่เพิ่งจะฝากฝีมือจากซิทคอมเรื่อง “รักหวานบ้านวุ่น” แว่วมาว่าละครเรื่องต่อไปก็จ่อคิวเข้ามาอีกเพียบ แหม...เนื้อหอมขนาดนี้เห็นทีเราต้องรีบเข้าไปทำความรู้จักอย่างด่วนๆ

“กับผลงานที่เพิ่งจบไปคือซิทคอมรื่อง “รักหวาน บ้านวุ่น” ซึ่งต้องบอกว่าบทคล้ายตัวผมมากหลายคนก็พูดว่าเหมือนผม คือเขาเป็นคนใจเย็นมีเหตุผล นอกจากคาแร็กเตอร์ใกล้ตัวแล้วกิจกรรมชอบถ่ายรูปถ่ายคลิปของตัวละครก็เหมือนผมอีก การทำสนุกดีครับมีแต่เสียงหัวเราะเพราะมีนักแสดงรุ่นเดียวกันเต็มไปหมด เรื่องราวเป็นคอเมดี้ซึ่งตรงนี้จะยากหน่อยเพราะว่ามันจะต้องมีจังหวะ ส่วนผลงานอื่นที่กำลังถ่ายทำอยู่ก็มีละครเรื่อง “แม่สื่อปากร้าย ผู้ชายรสจัด” เรื่องนี้ผมเล่นเป็นเพื่อนสนิทพระเอก (พอร์ช-ศรัณย์) บ้านรวยทำธุรกิจ เป็นคาแร็กเตอร์แบบคนที่มีมาดแต่งตัวทุกอย่างต้องเนี้ยบถือเป็นละครหลังข่าวเรื่องแรกของผมก็อยากให้ทุกคนติดตามกันส่วนอีกเรื่องก็ “คุณหนูเรือนเล็ก” ที่ถ่ายเสร็จไปแล้ว แต่ว่าเล่นรับเชิญซึ่งเป็นบทที่ดราม่ามากที่สุดเท่าที่เคยเล่นมาเลย ชีวิตรุนแรงมากแฟนโดนฆ่าแล้วพอมีลูกก็ยังถูกพรากไปอีก และเราก็ต้องติดคุก”

บอกเล่าที่มาที่ไป

ผมเรียนจบคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ก่อนหน้านี้ก็เคยมีผลงานโฆษณา มิวสิกวีดีโอเพลง รักอยู่ ของ ETC เคยถ่ายภาพยนตร์เรื่อง “รักสุดท้ายป้ายหน้า” เหมือนเป็นการลองชิมลาง แล้วหลังจากนั้นก็มีเรื่อง Happiness The Series เรื่องนี้จะเล่นเป็นพระเอกซึ่งเรื่องมันจะเกี่ยวกับผู้ป่วยทางจิต เกี่ยวกับจิตเวชก็สนุกดีครับ หลังจากนั้นก็มีเรื่อง“ภูติสาวสื่อรัก” “ลูกหลง” ผมเคยอยู่กับ “พี่โกโก้-นิรุณ”มาก่อนครับ แต่ตอนนี้พี่เขาเสียไป คือช่วงที่ผมเรียนสถาปัตย์ก็ใช้ทุนเรียนฟรี 5 ปี ยังไม่ได้ทำงานอะไรพอเรียนจบก็เริ่มมาทำงาน เคยประกวด KPN ปีที่ “พี่ไต้ฝุ่น-กนกฉัตร” ได้ตำแหน่ง แต่ว่าผมสละสิทธิ์ไม่ได้แข่งต่อเพราะว่าเราติดเรื่องเรียน ซึ่งการเข้ารอบสุดท้ายเราต้องเข้าบ้าน ผมก็เสียดายแต่เราต้องเลือก คือเราก็มีความสามารถในการร้องเพลง ร้องได้ทุกสไตล์นะครับ แล้วก็เคยเรียนร้องเพลงมาบ้าง

เหมือนจะมาคนละทางกับงานบันเทิง

จากที่ผมจบคือจะเป็นสถาปนิกนะครับ มันก็ไม่ตรงสายเลยแต่ก็รู้สึกชอบมากเลยนะพอได้เข้ามาทำงานตรงนี้ ผมว่ามันเป็นอะไรที่ไม่จำเจในการทำงานที่นี่คือเราได้เจอคนใหม่ๆ และได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ตลอดเวลา เราต้องบังคับตัวเองจัดการตัวเองให้มันโอเคตลอดเวลา แล้วก็ต้องรับผิดชอบต่อหน้าที่การงาน ซึ่งผมเองเป็นคนที่ชอบอะไรที่มันไม่ซ้ำอยู่แล้วอย่างถ้าให้ทำงานออฟฟิศนั่งๆ
หน้าคอม ผมจะไม่มีความสุขเลย แต่ในการทำงานวงการนี้ก็ทำให้มีความสุขมากท้าทายกับงานต่างๆ ที่หยิบยื่นเข้ามาให้เรา

ผลงานที่ได้โชว์ฝีมือ

ก็มีได้ทำบ้างครับ ได้รีโนเวทออฟฟิศให้ “พี่ตั๊ก-มยุรา” คือเขาซื้อทาวน์โฮมใหม่เราก็แค่ไปตกแต่ง ทำคนเดียวครับออกแบบให้เขา ซึ่งเขาก็ชอบนะครับผมก็ทำ 3D ทำเป็นกราฟิกให้เขาชมเข้า
ห้องประชุมใหญ่โตเลย (ยิ้ม) ทั้งพี่ตั๊กทีมงานพี่ตั๊กผมก็ตื่นเต้นมากแล้วเขาเป็นคนละเอียดมากด้วย มันเลยทำให้ผมฝึกตรงนี้ คือเหมือนเราไปขายงานเลยครับอธิบายรายละเอียดเขาชอบแบบไหนสไตล์ไหนแล้วเราก็เอาไปให้เขาเลือก ทำเมื่อปีที่แล้ว จริงๆ ก็มีผลงานหลายชิ้นแล้วนะ มีพวกสะพานปลาที่ผมทำธีสิสและที่สมุทรสาครเขาอยากซื้อแบบไปทำ แล้วงานอดิเรกผมคือชอบต่อเรือประมงครับผมชอบเรือประมงมาก ว่างๆ จะชอบไปดูเรือประมง แล้วก็มานั่งต่อเอากระดาษทีละแผ่นมาต่อเป็นโมเดล ลำหนึ่งใช้เวลาประมาณอาทิตย์นึงครับ เป็นความชอบล้วนๆ เราอยากจะเห็นเรือแบบนี้นะเราก็ต่อก็ทำมันขึ้นมาเองเลย เพราะเรารู้หมดแล้วว่าส่วนประกอบของเรือมีอะไรบ้าง

โปรเจกท์ต่อไป

ผมก็ว่าจะทำเป็นของตกแต่งบ้าน แล้วก็ใส่ความเชื่อเข้าไปว่าการมีเรือในบ้านหันเรือเข้าบ้านจะมีความร่ำรวย เหมือนเป็นเรื่องฮวงจุ้ย แต่ว่าเรือของเราเป็นเรือประมง ปกติเป็นเรือสำเภาใช่ไหมครับ นี่คือผมต่อเยอะมากเลยนะเรือ

แรงบันดาลใจที่ทำให้ชอบเรือ

คือมันมีสตอรี่ครับเพราะว่าหลังบ้านผมเป็นสะพานปลา แล้วตอนที่ผมเด็กๆ พ่อจะชอบพาไปป้อนข้าวตรงสะพานปลาข้าวถ้วยนึงกับน้ำแก้วนึงแล้วพ่อก็จะถือเดินตามผมพาผมไปเที่ยว ซึ่งผมจะจำเรือได้ทุกลำเห็นเรือมาแค่นี้ก็รู้แล้วว่าชื่อเรืออะไร แล้วผมก็รู้จักกับเจ้าของเรือ วันว่างๆ ก็จะไปดูเรือซึ่งมีความสุขมาก (ยิ้ม)มีอารมณ์แบบขับรถไปจากรุงเทพฯเพื่อที่จะดูเรือที่สมุทรสาครตอนเช้าแล้วก็กลับ แล้วผมก็ได้ออกแบบกระโจงเรือให้เขาด้วย เป็นงานที่ทำแล้วเหมือนทำให้เราได้รายได้เข้ามา

อนาคตที่วางไว้

ก็คงต้องรอดูก่อนครับ เพราะว่าจริงๆ มันเป็นงานแฮนด์เมดเป็นงานที่จะต้องใช้ฝีมือ ก็ไม่มีใครต่อเหมือนผมได้เพราะว่ามันเป็นงานที่ค่อนข้างละเอียดต่อให้ใครต่อฝีมือมันก็จะไม่เหมือนกัน เพราะว่าแต่ละคนก็จะมีเทคนิคของตัวเอง ส่วนงานตกแต่งภายในก็มีติดต่อเข้ามาเหมือนกันแต่ว่าเราก็ส่งให้เพื่อนเพราะว่าบางทีเราถ่ายละครเราก็ไม่มีเวลาทำ คือถ้าทำออกมาแล้วไม่ดีก็ไม่ทำดีกว่า เราก็อธิบายให้ลูกค้าฟังก่อนว่าผมไม่ค่อยมีเวลานะถ้าผมทำมันจะไม่ค่อยดี ให้เพื่อนดีกว่า เพื่อนก็จะได้รายได้ตรงนั้นไป ส่วนงานแสดงตอนนี้เราก็เข้ามาทำเต็มตัวแล้วก็คงจะทำต่อไปจนชั่วอายุขัย (หัวเราะ) งานสถาปนิกก็ทำด้วยครับ ควบคู่กันไปคือผมก็พยายามทำโปรแกรมอะไรที่มันจะทำให้เราไม่ลืมที่เรียนมานะ อุตส่าห์เรียนมาตั้ง 5 ปี คงเสียดายถ้าเกิดลืมแล้ว ก็คิดว่าจะทำทั้ง 2 อย่างควบคู่กันไปแน่นอนครับ ถ้าอันไหนที่เราลืมก็จะให้เพื่อนมาสอน อาจจะมีอายๆบ้างเพราะว่าเพื่อนเขาก็ไประดับเซียนแล้ว แต่เรายังมีความรู้แค่นี้ คือเพื่อนเขาก็จะมีประสบการณ์ในการทำงานใช่ไหมครับ แต่การที่เราผ่านพี่ตั๊กมาได้ก็ถือว่าสุดยอดแล้ว มีแต่คนชม เพราะว่าตอนนั้นต้องยอมรับว่าเขาก็คอมเมนต์ค่อนข้างเยอะแหละ การทำงานมันก็เป็นเรื่องธรรมดา เขาอยากได้แบบนี้ แต่หลักๆ เราดีไซน์ได้ถูกใจเขา สำหรับเรามันก็โอเคมากแล้วครับ เขาก็ชมว่าสวยดีนะ

ว่าด้วยเรื่องความฝันของเด็กชายเซินเจิ้น

ตอนเด็กๆ ผมฝันว่าอยากจะเป็นนักวิทยาศาสตร์ครับ เพราะผมเป็นคนชอบสังเกตแล้วก็เป็นคนที่ชอบถามพ่อตลอดเวลาว่าป้ายนี้ทำไมขาถึงเป็นสีนี้ล่ะ ทำไมเขาต้องออกแบบเป็นทรงกลม ทั้งที่เด็กคนอื่นเขาไม่สงสัยไม่สังเกตกัน ก็เลยคิดว่าการที่เราช่างสังเกตมันก็น่าจะเป็นนักวิทยาศาสตร์มั้ง ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเข้ามาวงการบันเทิง แต่พอได้เข้ามายืนตรงนี้แล้วมันก็คงเป็นความฝันที่อยากจะทำออกมาให้ดีที่สุด เหมือนดวงมันก็ทำให้เราได้เข้ามาแคสติ้งดูได้ลองทำงานแล้วเราก็เริ่มชอบมัน การที่เรามาทำงานตรงนี้ทางบ้านก็เห็นด้วยทุกอย่างครับ พ่อกับแม่นี่เป็นกำลังใจสำคัญเลยคือเขาสนับสนุนทุกอย่างไม่เคยห้าม จะช่วยกันปรึกษาครอบครัวผมจะเป็นแบบนี้มากกว่า ไม่ใช่แค่พ่อแม่นะครับแต่จะมีอาม่าอากู๋เขาก็จะบอกเลยว่ามีอะไรก็บอกเลยนะ

ที่มาของชื่อเล่น

ทุกคนก็จะถามว่าเปลี่ยนเพราะเข้ามาในวงการหรือเปล่า ความจริงแล้วไม่ใช่นะ เป็นชื่อเซินเจิ้นมาตั้งแต่เกิดเลยครับ เพราะว่าก๋งผมเขาอพยพมาจากเมืองจีนแล้วมาอยู่นราธิวาส พอได้หลานชายคนแรกเขาก็เลยให้ชื่อนี้ แต่พี่สาวผมไม่จีนเลยนะชื่อเชอรี่ คือบ้านเราจะไม่ได้อินว่าจะต้องชื่อคล้ายกัน ผมก็จะเรียกตัวเองว่าเจิ้น เพื่อนบางคนจะเรียกว่าเซิน แล้วแต่นะเราก็หันหมด ไม่ได้รู้สึกว่าชื่อตัวเองแปลก จะแทนตัวเองพยางค์เดียวมาตลอดไม่ค่อยใช้ 2 พยางค์จะเขินก็ตอนที่ต้องเรียก 2 พยางค์นี่แหละ (ยิ้ม) เซินเจิ้น ทุกคนจะบอกว่ามันดูปลอมหรือเปล่า แต่ยืนยันว่าชื่อนี้ได้มาแต่เกิดเลยครับด้วยความที่เป็นครอบครัวคนจีน เป็นจีนฮกเกี้ยน เมื่อก่อนจะพูดจีนได้นะแต่ตอนนี้พูดไม่ได้แล้ว ตอนเด็กๆ จะพูดถามตอบกับป๊านี่สบายมาก

สำเนียงไม่ค่อยจะใต้

โอ้ย...ตอนปี 1 ทองแดงเลยครับ ไม่มีทีอ่ะ อะไรนิ จนเพื่อนบอกว่าอะไรเจิ้นนิ (หัวเราะ) แต่ต้องบอกเลยว่าคนใต้นราธิวาสเขาจะไม่ค่อยพูดใต้กันจะพูดยาวี ซึ่งผมก็จะพูดใต้ไม่ค่อยเป็นนะ เพื่อนๆ ผมก็จะจีนขาวมาเลย แล้วพูดกลางอย่างเดียวเลยครับ คนที่เป็นมุสลิมเขาก็จะพูดภาษายาวีกัน เราก็เลยไม่ค่อยได้พูดภาษาใต้เท่าไหร่

อีกหนึ่งกำลังใจ

ก็มีป้ายไฟเป็นของตัวเองบ้างครับ (ยิ้ม) มีพี่ๆ เขาทำให้แล้วก็มีมีทติ้งกันด้วย แฟนคลับเรายังไม่มากเพราะว่าเราก็เพิ่งมาแสดงละคร ก็รู้สึกดีใจนะครับที่เขาชอบและเขามองเห็นในตัวเรา ก็คงทำอะไรไม่ได้มากเท่ากับการพูดคุยเป็นเพื่อนกับเขาต้อนรับเขา บางทีเขาซื้อดอกไม้ ซื้อหมีตัวเท่าบ้านมาให้ผมเกรงใจมากเลยไปซื้อมาเปลืองเงินมากเลยนะไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ครับ แต่พอเอากลับบ้านไปแม่ชอบมากแม่บอกว่าดีเลยเอามากอด

ทิ้งท้ายสักนิด

ยังไงผมก็ฝากเชียร์ด้วยนะครับ ผมเองก็เหมือนเพิ่งเริ่มเข้ามาทำงานตรงนี้รู้สึกอยากให้ทุกคนรักและเชียร์กันผมตั้งใจทำงานที่สุดแล้วก็อยากให้ชื่นชอบในผลงานของผมด้วย แวะเข้ามาทักทายกันในไอจีก็ได้ @zernjern ผมมีงานอดิเรกเยอะแยะมากมายไม่ว่าจะเป็นการร้องเพลง แล้วก็มีคนมาติดตามเรือประมงของผมด้วย#zjsketching ก็รู้สึกโอเคครับผมพยายามจะทำอะไรให้มันหลายๆ ด้าน ทั้งเรียนร้องเพลง เล่นกีฬา ผมเป็นนักกีฬาแบดมินตันด้วยนะ ตอนเด็กเคยติดระดับจังหวัดระดับเขต ทุกวันนี้ก็ยังตีมีแข่งอยู่บ้างครับ

กุหลาบสีเงิน